COLUMN: NIET ZO MAAR

Get real time updates directly on you device, subscribe now.

Zo maar. Zo heette de column waar mijn vader ergens in de jaren 80 zijn debuut als columnist maakte. ‘Zo maar’ was in die tijd ‘de’ uitspraak. Zoals we er altijd wel eens eentje hebben. Recent nog was het ‘neks no fout‘. Dat is ondertussen veranderd in ‘alla sani fout‘. Zo fout zelfs dat wij er slapeloze nachten aan over moeten houden. Om te zeggen dat ik met dit debuut in de voetsporen van mijn vader treed? Nee. Dat kan ook niet. Hij was een maatje 42 en ik doe het met 44. Maar wij hebben zeker heel wat gemeen. Dat is sinds meneer Mendel en zijn erwten ook logisch. Het niveau van zijn woordgekunstel zal ik wel nooit halen. Ik ben een geboren techneut en dat soort mensen praten niet (alleen), die doen (ook). Maar, als een klein jongetje moet beargumenteren waarom hij een snoepje wilt, dan ontwikkel je wat andere vaardigheden dan alleen het talent van hoe je een schroevendraaier en tang als multifunctioneel gereedschap kunt gebruiken. Mijn vader kende in dit kleine landje zijn gelijke niet in de meerderzinnigheid. Zonder een goede beheersing van de Nederlandse taal en een redelijk goed werkend stel hersenen, waren zijn stukken zeker wel een plezier om te lezen. Alleen ontging dan wel de diepgang en onderliggende boodschappen. Er waren bijvoorbeeld van die momenten dat hij wel eens van harte bedankt werd voor een compliment, terwijl een goed verstaander wel het omgekeerde had begrepen. Henry E. was een maatschappelijk betrokken mens en in tot op de laatste atoom Surinamer. Niet van het soort “ik doe alles voor mijn land en ik laat dat ook zien”, maar van het normale alledaagse type dat oprecht geniet van alle pracht en praal om zich heen. En dat probeert iets te verbeteren als het mogelijk is. Hoewel hij over een legio aan onderwerpen schreef, was het toch zijn grote gevoel van humor in combinatie met het eeuwige rechtvaardigheidsgevoel, dat leidend was in de onderwerpen die hij uitkoos. En dan komt de politiek natuurlijk op de eerste plaats. Dezelfde combinatie van humor en (zucht) gevoel voor rechtvaardigheid lopen als een rode draad door mijn eigen leven. Mocht deze poging tot columnist succesvol zijn, dan zullen dus ook het ‘slandsbestuur en haar tentakels regelmatig onderwerp zijn. Mijn vader had zijn ‘debuut’ ergens in het westen, ik ben een beetje richtingloos en verenig daarom maar de windstreken. Tot een volgende keer.

Rogier I. Cameron

 

Rogier Cameron is de eerste columnist van United News, van wie u elke week een bijzonder verhaal zal lezen.

Comments