EIGEN EGO ÉN GEBREK AAN LEIDERSCHAP STAAN SUCCES SANTOKHI IN DE WEG
Foto: President Chandrikapersad Santokhi | Auteur: Armand Snijders.
Het ego van president Chandrikapersad Santokhi is de grootste sta-in-de-weg voor hem om een succesvol staatshoofd te zijn.
Zijn onweerstaanbare drang om alles in eigen hand te houden en zijn gebrek aan leiderschap hebben hem al heel wat mislukkingen opgeleverd.
“Ik zal aan de VHP-voorzitter vragen wat hij precies bedoelde”, zei Santokhi begin januari op een vraag over zijn opmerkelijke kritiek een paar dagen eerder die hij uitte tijdens een partijbijeenkomst op de voormalige plantage Johan & Margaretha in Commewijne. Hij was ontevreden over het beleid van minister Kenneth Amoksi van Justitie en Politie. Het ministerie was beter af toen hij daar minister van 2005 tot 2010 was, pochte het staatshoofd.
Het staatshoofd gaf daags later geen concreet antwoord op de vraag of hij daadwerkelijk ontevreden is over Amoksi’s prestaties. Wel benadrukte de VHP-voorzitter dat hij als staatshoofd verantwoordelijk is voor het regeringsbeleid, inclusief het veiligheidsbeleid. Hij verschuilde zich als president achter de voorzitter van de VHP, zijn andere ego.
En daarmee werd een van de grootste mankementen van zijn leiderschap in de afgelopen jaren blootgelegd. Hij kan die petten niet scheiden, wat een manco in het politieke systeem van dit land is. Feitelijk lijdt Santokhi aan een zeer lichte vorm van schizofrenie, waarbij hij het contact verloren heeft met de realiteit.
De last op zijn schouders is ongekend groot. De problemen waar zijn regering mee is en wordt geconfronteerd zijn immens en zeker niet om jaloers op te zijn. Ga er immers maar eens na staan om de ellende waar de vorige regering het land mee heeft opgezadeld, op te lossen. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat het deze regering – die in werkelijkheid als los zand aan elkaar hangt – op bepaalde punten is gelukt om de financiën en economie weer redelijk in het gareel te brengen.
Dankzij het ‘prudente beleid’ dat Santokhi zegt gevoerd te hebben, staat het land er een stuk beter voor dan voorheen, zo laat hij doorlopend weten. En er is niemand anders die het beter zal doen dan hij, zo vindt hij ook. Maar de wijze waarop het herstel is gekomen en vooral de gevolgen die dat had voor een groot deel van de samenleving, verdient allesbehalve een schoonheidsprijs.
De impact van de crisis is voor veel mensen nog steeds voelbaar, terwijl het al zo lang geleden beloofde licht in de tunnel voor hen nog lang niet zichtbaar is. Dus wat minder luid op de eigen borst kloppen, zou erg gepast zijn van de president.
Maar hij is zo vol van zichzelf en dat roept steeds meer irritatie in de samenleving op. Hij schroomt er zelfs niet voor om gevleugelde uitspraken van zijn illustere voorganger Desi Bouterse te gebruiken om zichzelf de hemel in te prijzen en critici terecht te wijzen. “Je hoeft niet van Chan te houden, Chan houdt wel van jou”, zo zei hij op zijn recente verjaardag.
Maar deze vorm van plagiaat was misplaatst: van de inmiddels overleden volkspresident hielden veel mensen inderdaad, daar kan Santokhi niet aan tippen. Daarvoor staat hij veel te ver van het volk. Dat blijkt uit zijn hele gedrag.
Een bron van ergernis in de samenleving is bijvoorbeeld dat hij absoluut geen leiderschap heeft getoond. Anders had hij nooit zo over zich heen laten lopen door vicepresident Ronnie Brunswijk, die wordt beschouwd als het ‘enfant terrible’ van deze regering.
Santokhi wordt ook aangerekend hij veel kritiek achteloos negeert en dat hij zelden reageert op heikele kwesties. En anders belast hij weer een presidentiële commissie of werkgroep met het probleem. Of hij schuift het door naar een speciaal ingestelde groep van clusterministers, in veel gevallen onder aanvoering van zijn betrouwbare rechterhand Albert Ramdin, zijn minister van Buitenlandse Zaken. Maar dat leidt zelden tot een adequate definitieve oplossing.
De besluiteloosheid die dat tot gevolg heeft, zorgt voor heel veel onvrede onder het volk, die op veel fronten keer op keer wordt geconfronteerd met steeds terugkerende problemen omdat er geen keiharde spijkers met koppen worden geslagen. Of het nu gaat om – bijvoorbeeld – de gezondheidszorg, de criminaliteit, de verkeersveiligheid, de SLM of de 150 beloofde visvergunningen aan Guyana, de problemen zijn nog net zo nijpend als vier jaar geleden.
Protesten tegen zijn beleid heeft hij toe nu toe altijd weten te sussen met vele beloften die zelden werden nagekomen. De allesomvattende nationale dialoog die hij zou houden om problemen van de samenleving aan te horen, is ook nooit echt goed van de grond gekomen en uiteindelijk geheel verzandt.
OPINIE
