SURINAME MOET OP EIEREN LOPEN IN HANDELSOORLOG

Fotocompilatie: Fotocompilatie met de Chinese president Xi Jinping, de Surinaamse president Santokhi en de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken, Marco Rubio. | Auteur: Armand Snijders.

Hoewel de toon in de handelsoorlog tussen China en de Verenigde Staten wat begint te verzachten en vooral de Amerikaanse president Donald Trump wat begint in te binden, is de kou nog lang niet uit de lucht.

Voor kleine economieën – zoals van Suriname – is het van belang om op eieren lopen en de eigen belangen zoveel mogelijk te beschermen.

Dat president Chandrikapersad Santokhi een dag voor het toch wel enigszins merkwaardige flitsbezoek vorige maand van de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken, Marco Rubio, een ontmoeting had met Chinese zakenlieden, was opvallend. Zeker omdat het vooraf al duidelijk was dat de bewindsman van zíjn president, Donald Trump, de opdracht had gekregen de dwingende boodschap over te brengen dat zakendoen met de Aziatische grootmacht, zeer onwenselijk is en vervelende gevolgen kan hebben.

Santokhi trok zich daar echter weinig van aan en ontving vertegenwoordigers van China Dalian International Economic & Technical Cooperation Group Company Limited (CDIG) en haar partneronderneming Longjian Road & Bridge Company Limited (LJRB).

‘Beide Chinese ondernemingen gaven tijdens het onderhoud, waarbij er is gesproken over de uitvoering van diverse infrastructurele projecten, aan in staat te zijn een wezenlijke bijdrage te kunnen leveren aan het verbeteren van de infrastructuur in het land’, zo schreef de Communicatiedienst Suriname (CDS) in een persbericht.

‘Naast de bouw van dijken, wegen en bruggen, is er gesproken over huizenbouw. Daartoe zullen ze samen met de regering werken aan herziening van de samenwerkingsovereenkomsten. (…) Santokhi riep beide bedrijven op om niet te wachten tot na 2028 wanneer de olie- en gasopbrengsten binnen zullen komen, maar alvast te kijken waar zij Suriname in de overbruggingsperiode kunnen ondersteunen’.

CDIG is belast met de bouw van de 4,5 kilometer lange zeedijk te Weg naar Zee die vanaf de Henri Fernandesweg tot aan de Brantimakasluis zal lopen. ‘De president gaf aan zeer ingenomen te zijn met de start van de werkzaamheden van de beschermingsdam.’

Het staatshoofd zei verder dat de regering samen met Dalian meer duurzame dijken zal bouwen in de toekomst. ‘Hiervoor moet er wel nog meer financiering worden gezocht. Er zijn al gesprekken daarover gaande. Met Dalian is er een goede verstandhouding, die verder moet worden uitgediept, merkte het staatshoofd op’, aldus de CDS.

Of deze nadrukkelijke Chinese interesse een dag later tijdens het hoge Amerikaanse bezoek aan de orde is geweest, is onduidelijk. Het kan Rubio ongetwijfeld niet zijn ontgaan, evenals het feit dat Suriname al vele jaren goede politieke en economische banden met de Aziatische grootmacht onderhoudt. Dat is tegen het zere been van de totaal onberekenbare Trump, die sinds zijn hernieuwde aantreden op vele vlakken op onconventionele wijze huishoudt in de wereld en verhoudingen tussen landen op scherp zet.

Al zijn er voor vrijwel alle landen wel extra importheffingen opgelegd, die gevolgen hebben voor handelaren en vooral voor de Amerikaanse consumenten. Trump heeft het daarnaast vooral gemunt op China, waarvoor de extreem verhoogde invoerrechten wel grotendeels overeind zijn blijven staan.

Voor Suriname blijven de (wispelturige) maatregelen vanuit het Witte Huis vooralsnog zonder grote gevolgen. Het recente bezoek van Rubio heeft daar weinig aan veranderd. Wonderwel gaf Santokhi overigens geen duimbreed toe en slaagde er tevens in om de Amerikanen niet voor het hoofd te stoten.

Maar die zijn welbeschouwd vooral geïnteresseerd in de olie die voor de kust van Suriname ligt, de Chinese aanwezigheid is van latere zorg, zo moet Rubio hebben gedacht. Want de Amerikaanse honger naar fossiele brandstoffen is zelfs groter dan Trumps afkeer van de chinese import tarieven.

Een nieuwe regering zal zich wel duidelijk moeten uitspreken aan welke kant ons land staat. Moet Suriname kiezen voor China of de VS? Of kunnen we misschien van beide walletjes eten? De vraag in dat laatste geval is, of de Amerikanen dat zullen accepteren.

Suriname moet echter de afweging maken aan wie het meer heeft. Dat heeft Santokhi zelfs vier jaar gedaan en ondertussen leent hij vrolijk nieuwe miljoenenbedragen om een zeedijk aan te leggen, voor het Safe City-project, andere infrastructurele projecten en mogelijk voor de bouw van de brug naar Guyana. Dat zou met Amerikaanse bedrijven nooit lukken als je daar als wanbetaler bekend staat.

Rubio kan wel beweren zei dat er alles aan zal worden gedaan om te garanderen dat Amerikaanse bedrijven en investeerders naar Suriname komen maar het is onzeker hoeveel waarde aan zijn woorden moet worden gehecht en wat dat waard is. Voorlopig staan die investeerders nog niet echt in de rij om hun dollars in Suriname uit te geven.

Het is in ieder geval zaak ervoor te zorgen dat Suriname een ‘close partner’ blijft van de VS, maar aan de andere kant China te vriend houdt.

OPINIE