COLUMN: BASS! HOW LOW CAN YOU GO?

 Bass! How low can you go? Death row, what a brother knows. Once again, back is the incredible

The rhyme animal. The uncannable D, Public Enemy Number One

Dit stukje tekst geleend uit “Bring The Noise” van Public Enemy somt mooi op wat velen denken van de meneer die in “staatsbelang” (what the h. is that?) door niemand anders dan de President is gevraagd om aan te blijven als mini ster van Natuurlijke Hulpbronnen. Alweer lang geleden hadden we ook zo een hoogvlieger op dat ministerie.

Die heeft er toen eigenhandig voor gezorgd dat de Surinamerivier in recordtijd aan het dichtslibben is. Zeg maar gedag tegen de export en heet extreem hoge tarieven voor importen welkom. Hoe hij dat gedaan heeft? Ik zou kunnen zeggen door te liegen en te bedriegen, maar de man is prominent lid van een politieke partij, al een poosje zelfs de voorzitter, dus daarmee kan hij het niet voor elkaar hebben gekregen.  Liegen en bedriegen behoren immers tot de “standard operating procedures” van elke politiekeling. Ben je daar minder bedreven in, of erger nog, heb je daar gewoon de potentie niet voor dan is het snel over en uit. Ondanks de “wil van het volk”. Toen in het kielzog van BHP vrijwel alle FDI’s mee vertrokken, dachten zij die hun leven hebben gewijd aan de ontwikkeling van de Natuurlijke Hulpbronnen van ons land, dat slechter beheer van ons dagelijks brood niet mogelijk was. Met de voorzitter van de beste stuurlui als opvolger van de vier-naar-drie-jaren-BSc meneer kon de hoop op enige verbetering niet groot zijn, maar ach: “how low can you go?” En veel lower zijn we toen ook niet gegaan. Veel woorden, weinig daden. Soms is stilstand beter dan beweging: iedere verandering is immers geen verbetering. En boi o boi, hoe zeer een verandering een verslechtering kan zijn. In recordtijd is en wordt de toch al fragiele infrastructuur van het Natuurlijke Hulpbronnen beheer afgebroken.

Om in plaats daarvan het soort bruggen te bouwen zoals die ene waar een lege ponton al voldoende was om die in te laten storten. Wie niet gehinderd wordt door kennis heeft ook geen grenzen. De grenzeloosheid aan onzinnigheden op alle beleidsonderdelen van het ministerie van Natuurlijke Hulpbronnen staat helaas niet op zichzelf.

De nieuwe recordhouder van het limbodansen doet immers in de ogen van zijn baas een hele goede job.

En om dat te vinden moet je zelf ook wel een soort van recordhouder zijn. Soms denk ik wel eens dat ons volkje maar twee extreme mensensoorten kent: het ene soort is briljant in doen en denken en het andere soort is dat niet. Eén van mijn favoriete dichters, Shrinivasi, behoort tot het eerste soort. Er is vrijwel geen omstandigheid in het meest bijzondere land op deze aardbodem of Shrini heeft wel een dichterlijke toepassing. En voor de Kwamalasemutu-Skalian-Stroomtarieven-jojo-EITI-onzin-DOE-maar-snel-weg meneer toestand heb ik een heel passende gevonden:

 Nu moet ik mij wel als ezel gedragen

alle omwegen van de mensen

goedwillig verdragen

alle omslachtigheden

met onnozelheid ondergaan

de bittere humor

omproeven tot suiker

dat wordt in een onafhankelijk land

onderdanig gaan worden

dat houdt in

een stuk vrijheid opofferen

dat betekend ook

blijmoedig zonder te huichelen

de lauman spelen

nu moet ik mij als ezel gedragen

totdat men mij ontslaat

uit mijn rol

als mislukkeling

How low can you go? Toen wij eind jaren 90 van de vorige eeuw met veel bombarie de buurman verjaagden uit “ons” olieveld waren wij groot en sterk. Groter en sterker dan de buurman in elk geval. Dat waren we al heel veel jaren. Wie waren onze bouwvakkers, schoonmaaksters en tuinmannen? Het kan verkeren. Hadden wij niet zien aankomen dat die black-out mensen ons binnen afzienbare tijd zouden voorbij streven? Iedereen die zo een 30 jaar geleden wel eens naast op bezoek ging en goed keek wist dat dit een slechts een kwestie van tijd zou zijn. En niet omdat zij het zo veel beter dan ons deden hoor. Nee, omdat zij het gewoon veel minder slecht deden dan ons. Zij hadden immers niet van het soort Staatsmannen zoals een andere eerste klasse Surinamer, Dr. Hans Breeveld, bedichtte:

STAATSMAN

Laat U omringen

door pajongwaaiers

Laten ze U vertellen

hoe goed U het doet

Geloof ze

wanneer ze zeggen

dat U een Staatsman bent…

geen politicus

Geloof ze

wanneer ze zeggen

dat kritiek

– hoe goed ook

geargumenteerd-

verwerpelijk is

Waarom

zou U ze niet geloven?

ze werden toch ook geloofd

door

Idi Amin

Nicolea Ceaucescu

Jean Claude Duvalier

en Ferdinand Marcos

How low shall we go? Haïti werd eens the Pearl of the Caribbean genoemd en was de meest welvarendste staat in de regio. Als wij op deze wijze verder gaan en consequent mensen zonder bewezen kennis maar vooral vaardigheden de dienst laten uitmaken, zal het niet lang meer duren voordat “this is radio Guyana” in de vroege ochtend klinkt in veel voormalig Surinaamse huishoudens.

 Columnist: Rogier I. Cameron