ANALYSE | VAN CULTUURTUIN TOT LVV-DIENSTWAGEN: DE BLUNDERS VAN MIKE NOERSALIM
Auteur: Armand Snijders | Foto: Minister Mike Noersalim van Landbouw, Veeteelt en Visserij (LVV)
Hoewel een vader in principe niet verantwoordelijk kan worden gehouden voor de misstappen van zijn volwassen kind, stapelen de problemen van minister Mike Noersalim van Landbouw, Veeteelt en Visserij (LVV) zich momenteel op nu twintigjarige zoon in een dienstauto van het ministerie zich schuldig heeft gemaakt aan criminele daden.
De jeugdige Noersalim beging zijn vermeende daden in de nachtelijke uren van zondag 31 mei. Hij reed samen met een vriend in de pick-up (compleet met ingebouwde politielichtbalk) op de Ringweg en reed daar een vijftienjarige bromfietser klem, die kwam te vallen en daardoor lichte verwondingen op liep.
Vervolgens dwongen zij hem mee te gaan naar bureau Munder. Dat hadden ze beter niet kunnen doen want de knaap deed direct aangifte waarop het duo werd aangehouden.
De twee jongemannen worden nu officieel verdacht van zware misdrijven: opzettelijke vrijheidsberoving en mishandeling van een tiener. Aanklachten waar celstraffen tot wel 10 jaar op staan. Dat het duo in verzekering is gesteld, toont aan dat de justitiële autoriteiten de zaak hoog opnemen en zich niet laten intimideren door politieke status.
De kern van dit schandaal is echter: hoe kan een 20-jarige burger ’s nachts de beschikking hebben over een staatseigendom om daarmee voor eigen rechter te spelen? Die verantwoordelijkheid ligt toch echt rechtstreeks op het bord van de minister.
Hiermee transformeert een privédrama in een politieke integriteitskwestie. Binnen de Surinaamse samenleving zwelt de roep om het aftreden of ontslag van de LVV-bewindsman dan ook in rap tempo aan.
Voor Noersalim is deze situatie extra precair, omdat zijn politieke carrière reeds gekenmerkt wordt door een aaneenschakeling van controverses. Zijn intrede in de ministeriële arena begon in 2015, toen hij namens de regering-Bouterse II minister van Binnenlandse Zaken werd.
Die post kreeg hij destijds niet louter op basis van expertise, maar als politieke beloning nadat hij samen met Raymond Sapoen uit Pertjajah Luhur (PL) stapte. Dit leidde tot de oprichting van de Hervormings- en Vernieuwingsbeweging (HVB), die zich als coalitiepartner aansloot bij de toenmalige NDP-regering.
Dat Noersalim bereid is om politiek opportunisme boven landsbelang te stellen, bleek pijnlijk duidelijk aan het einde van die regeerperiode in 2020. Vlak voor de machtsoverdracht werd hij door Desi Bouterse ook als plaatsvervanger op het ministerie van Ruimtelijke Ordening, Grond- en Bosbeheer benoemd.
Dit gebeurde nadat de zittende minister Lekhram Soerdjan was geschorst, omdat die weigerde mee te werken aan dubieuze grondconversies. Noersalim toonde daarentegen geen morele schroom.
Slechts twee dagen voor het vertrek van de regering en zijn definitieve vertrek, keurde hij in alle haast de verkaveling van gronden in de Cultuurtuin goed. Dit historische natuurgebied, dat Surinamers als een groen heiligdom beschouwen, werd via stichtingen doorgesluisd naar politieke loyalisten.
De opvolgende regering vorderde deze uitgiften direct terug. Noersalim waste zijn handen in onschuld door te beweren dat hij niet wist dat het om de Cultuurtuin ging – een verklaring die destijds door niemand serieus werd genomen.
De Cultuurtuin-affaire was niet het enige smetje. Zijn opvolger op Binnenlandse Zaken, Bronto Somohardjo, liet de Centrale Landsaccountantsdienst (CLAD) een diepgravend onderzoek instellen naar het bewind van Noersalim.
De resultaten waren ontluisterend: er werd vastgesteld dat Noersalim maar liefst 4.500 ambtenaren had aangenomen, onder wie honderden politieke vrienden en beleidsmedewerkers. Hoewel het CLAD-rapport sprak van ernstige overheidsfraude, bleef strafrechtelijke vervolging uit.
Gezien dit beladen verleden was de verbazing in de Surinaamse samenleving dan ook immens toen de huidige president Jennifer Simons besloot om Noersalim, die met zijn HVB inmiddels was opgegaan in de NDP, te benoemen op het cruciale ministerie van LVV. Dit besluit stond in schril contrast met de belofte van president Simons om louter te regeren met integere figuren.
LVV had de trekker moeten worden van de Surinaamse economie om de afhankelijkheid van toekomstige olie-inkomsten te verkleinen, maar de beloofde agrarische boost is tot op heden uitgebleven. Bovenop de economische stagnatie hangt er nog een andere politieke donkere wolk boven het ministerie: de kwestie rond de komst van de mennonieten.
Waar de Braganza Marketing Group claimt dat er begin dit jaar met LVV een formele overeenkomst is getekend voor het beschikbaar stellen van ruim 34.000 hectare grond, houdt het ministerie de kaken stijf op elkaar.
Dit oorverdovende zwijgen wekt ernstig wantrouwen, in het bijzonder bij inheemse- en marrongemeenschappen die vrezen voor hun leefgebieden. Het feit dat president Simons verklaart van niets te weten, terwijl de voorbereidingen in het buitenland doorgaan, versterkt het vermoeden van een geheime agenda.
Noersalim weigert ondanks al zijn enorme missers echter de eer aan zichzelf te houden. Maar met een zoon in de cel en een reputatie die zwaar beschadigd is door eerdere schandalen, lijkt zijn positie onhoudbaar te zijn geworden. Het is nu aan president Simons om daadkracht te tonen en de integriteit van haar kabinet te beschermen.
UNITEDNEWS
