KARMA LEEK HET WEL!
Iedere optimist kan veranderen in een pessimist. En omgekeerd natuurlijk ook. Optimisme en pessimisme zijn resultaten van verwachtingen.
Zo waren heel veel optimistisch in 2010 toen wij een nieuwe president kregen. Bijna vijf hele jaren lang was het Njang Dringi en mek’ Prisiri op zijn best. En dat terwijl bij het begin de staatskas bijna leeg was, een ware devaluatie nodig was en ook die ene SRD aan de pomp er bij kwam. Het begon eigenlijk al in de voorronde naar de verkiezingen voor een nieuwe opperbevelhebber. De teller wees aan dat hij en de zijnen met gemak in de VVV de rest de baas waren. In DNA was het een andere torie, maar niet onoverkoombaar als de wil maar goed is. Maar nee. Twee derde meerderheid was nodig, anders konden bepaalde “dingen” niet geregeld worden. Dus begonnen de “onderhandelingen” en kregen we als resultaat een historisch moment voorgeschoteld waar HET trio gebroederlijk elkaar trouw zweerde. De optimist werd stil van emotie en dacht aan al de mooie dingen die komen zouden. Immers konden ZIJ Wiedergutmachen, iets wat de nakomelingen van de slavenhouders pertinent weigeren. Karma leek het wel. De pessimist werd moedeloos en dacht “daar gaan we: alle drie bij elkaar”. Toen kregen we de eerste serie mini sterren. De optimist vond het allemaal wel meevallen: de President bepaald en zijn mini sterren zijn slechts dat. Gewoon een mini kabinet bestaande uit specialisten op zijn eigenste kabinet en versnelde ontwikkeling is een feit! De pessimist keek en zag nergens wedstrijdpaarden (of raskippen, zo U wilt), maar enkel sierpaarden (of kippen zonder kop, zo U wilt) niet eens geschikt voor het trekken van een ezelskar.
En o wonder, o wonder. De olieprijs, die nog niet zo lang daarvoor was geïmplodeerd, sprong weer eens omhoog. Kassa! De versnelde ontwikkeling werd een feit. Vermoedelijk alleen in de tijd dat arbeid een eenmalige kostenpost was, is er zoveel kapitaal bijeen vergaart. En wij “het volk” zijn zeker niet vergeten geworden. Eindelijk geen grote zorg meer over kleintjes die alleen thuis moeten blijven tot mama/papa/tante/oom/oma/opa eindelijk thuis is, maar veilig beziggehouden op school. Eindelijk een begin van het einde van hele gezinnen die in een kamertje van 3 x 3 wonen, want er werden huizen gebouwd! Eindelijk de kinderbijslag omhoog! Eindelijk de oudjes normaal eten! Het kon niet meer op.
Zelfs de pessimist werd optimist. De “schandaaltjes” en het eruit kikkeren van meneer Dikin’-Skopin’-Lasin’ ging aan ons, het stemvee, helemaal voorbij. Nee, nog minstens 5! Van die 5 hebben wij ondertussen de helft al opzitten. En omdat de olie niet meer zo duur verkocht wordt, is die versnelde ontwikkeling al lang gestopt. De kleintjes zitten weer alleen thuis, de oudjes leven weer eens van de aalmoezen van de kinderen en kleinkinderen. Sterker nog, op zij die zich versneld hebben kunnen ontwikkelen na, hebben wij het met zijn allen veel slechter dan voor 25 mei 2010. En in een democratie is het natuurlijk eigen schuld, dikke bult. Want waarom hebben wij toen gekozen om het pad van stabiliteit te verlaten? Om de eenvoudige reden dat wij als stemvee niet boven komen drijven. Nee, wij wouden eindelijk eens de ontwikkeling in eigen handen en van het mooiste groenste land ook het welvarendste land maken. En wij begrijpen heel goed dat daarvoor meer kundigheid nodig is dan het stabiel houden van een valutakoers. Daarom wisselden wij Zeven jaar geleden van Opperbevelhebber. Die zou immers met raskippen werken. Tja, alleen werden wij uiteindelijk de geslachte kip en doet hij ons denken aan een ander soort kip. Dus nu zijn we stil, maar tan tiri a no don! 25 Mei 2020 komt er aan. Ons verdoven met cadeautjes kan niet meer, daarvoor is geen geld en dat trucje kennen we al. En eerlijk gezegd, who cares? Wat wij willen is dat eindelijk eens mensen met echte kennis van zaken en de kundigheid hebben om deze zaken te realiseren, het voor het zeggen krijgen. Want zolang slaafse volgzaamheid belangrijker is dan eerlijke kundigheid, zullen wij heel snel onze broeders en zusters in Haïti als onze gelijke mogen omarmen. Optimistisch gezien dan.
Columnist|Rogier I. Cameron
