COLUMN | IN NO-TIME HET DUBAI VAN DE A-MERI-KA’S
Zo. De hoge woorden zijn er uit. Die woorden vormen samen de dingen die gedaan moeten worden om verzekerd te zijn van ons dagelijks brood. Let op: wij moeten meer produceren en de overheid moet bezuinigen.
En belangrijk: wij moeten de afhankelijkheid van de mijnbouw wegwerken. Dat moeten wij doen door meer te investeren in de landbouw, de toerisme sector te ontwikkelen en vooral de private sector “de zaak laten trekken”. Jawel. Als wij dit allemaal doen, dan zijn wij in no-time het Dubai van de A-meri-ka’s. Het Dubai uit de tijd toen wij begonnen te beseffen dat het land opeten makkelijk was dan het land bewerken. Het Dubai waar kamelen liepen waar nu Tesla’s rijden en tenten dienden als luxe verblijf. Want laten we elkaar niet voor de gek houden. Die hoge woorden spreken kinderen van de lagere school al uit wanneer zij leren over de middelen van bestaan van ons landje.
In ons Njang Dringi mek’ Prisiri landje vieren wij het feest al bij de presentatie van een plan (niet te verwarren met planning, gebeurt vaak hoor), dus zijn wij steeds meer gaan land-opeten in plaats van van-het-land-eten. Mocht het een keertje tegenvallen omdat er niet zoveel betaald wordt voor het land? Ach ja, dan lenen wij toch eventjes? Because what goes down, must come up. Dus dalijk moni de, bogo bogo. Wie dat niet begrijpt kan liever zwijgen! Over de toekomst hoeft niemand zich zorgen te maken, alles komt vanzelf terecht.
Was dat maar zo. Want de keiharde werkelijkheid is, is dat er al vele jaren precies hetzelfde soort plannen gemaakt worden, zelfs heel vaak uitgevoerd zijn, om uiteindelijk alleen steeds intensiever het land op te eten. Zo moeilijk is het niet, weten wij allemaal. Genoeg mogelijkheden, genoeg capaciteit in onze grote Surinaamse wereldfamilie en zelfs ook nog genoeg investeringskapitaal. Maar dan waarom lijkt Dubai 1920 steeds dichterbij en Dubai 2020 steeds verder weg? Dat is minder moeilijk dan wel lijkt. Ook hoe het tij te keren. Daarvoor moeten wel een paar kleine zaakjes veranderen. Nee, niet dat wat daarboven drijft. Dat moet je zo laten, want dat is een wereld waar de bewoners eens in de vijf jaren eventjes hier beneden veel herrie en bombarie komen maken. Die wereld daarboven staat prachtig beschreven in de nationale horror numero uno oftewel een meesterwerk volgens zij-van-daarboven: de Toekomst van Ons Verleden. Dit boek geeft prachtig weer hoe en waarom het finaal mis is gegaan met ons kleine half-miljoen-inwoners-landje. Samengevat: vroeger waren het gestudeerde witte mensen, toen werden het door hun “geadopteerde” gestudeerde getinte mensen, toen werden het gestudeerde gewone mensen, toen werd het een mengsel van gestudeerde en ongestudeerde mensen en toen werden het voornamelijk ongestuurde mensen. Over wat er nu is, mag u zelf een uitspraak doen. Het resultaat? Onderwijs dat eens beter was dan in het land van de onderdrukker dat tegenwoordig vergeleken wordt met landen waar wij vroeger letterlijk de neus voor ophaalden, steeds grootsere plannen en steeds minder mensen om die plannen uit te kunnen voeren.
Ach ja. Komt het ooit nog goed? Of beter gezegd: wat moeten wij doen om het ooit goed te krijgen? Want dat het zo niet gaat is een feit. Zelfs een hele revolutie met alles erop en eraan heeft niet mogen baten. Integendeel.
Wij roepen steeds harder dat de politiek de schuldige is van onze neergang. Dat is ook zo, maar de politiek is van ons afkomstig.
Als wij nu eens begonnen om terug te gaan in de tijd en inhoudelijke eisen te stellen aan onze bestuurders? Als wij eindelijk eens ophielden te kijken naar de persoon maar keken naar de inhoud van de persoon? Dan zal het allemaal beter worden ja, hoe beperkt de keuze ook zal zijn. 2020 Staat om de hoek, 2017 sluiten wij af in grote onzekerheid over de toekomt. 2018 Zal in ieder geval voor een bepaalde columnist een ander tijdperk inluiden. Verandering van spijs doet eten dus zal het inhoudelijk iets meer gaan over wat en vooral hoe. En wie weet, misschien voeren wij eindelijk eens in onze historie echte discussies over onze toekomst, houden wij eindelijk eens op om te wachten op “die ene grote leider” om “het” te doen. Terwijl die leider U elke dag in de spiegel aankijkt.
Columnist|Rogier I. Cameron
