“SEKS WERK IS WERK” TIPPELZONE MOET ECONOMISCHE WIN WIN EFFECT HEBBEN

“Laten we vooral niet de hypocriet uithangen en doen alsof seks een handeling is die alleen plaatsvindt in een ideale man vrouw relatie, anders wordt het moeilijk mee te werken aan uw artikel”, repliceert Denise Carr.

Zij is een in Guyana geboren vrouwelijke seks werker die langer dan 20 jaar in Suriname woont. Volgens haar is het zinloos het ‘beroep van seks werker’ te bagatelliseren en de beoefenaars daarvan te criminaliseren en te stigmatiseren. “Mister, de realiteit is dat van de vuilophaler, de bankmedewerker, directeuren, voorgangers, journalisten, politiemannen, tot de politicus, op geregelde basis van onze diensten gebruik maken. Niet wij maar jullie mannen en heel vaak ook vrouwen zijn de markt, die een seks industrie wordt genoemd”.

Big Shot
Met enigszins een vooroordeel van de mensen die ik ga ontmoeten stap ik de Cyber Cafe waar de afspraak is gemaakt binnen. Ze zijn er, maar er is een ongewone sfeer die je zeker niet verwacht in een cyber cafe, waar normaal gesproken mensen geconcentreerd achter een computer bezig zijn. Het gelach en de talen, Surinaams Nederlands en Engels die op een uitbundige manier worden gebezigd hebben het firmament in het cafeetje veranderd in een gezellige bijeenkomst. Wanneer voor mij een stoel wordt bijgeschoven achter de computer waar ze al met hun zessen achter zitten, kijk ik verschrik om naar de cyber-medewerkers die met twee klanten bezig zijn. Hun gezichtsuitdrukking verklaart meteen de situatie. Als t in deze cyber geen gewoonte is dan hebben ze het om dit groepje seks werkers dan wel toegelaten. Als ik zit en zij zonder veel aandacht aan mij te besteden doorgaan met hun pretje, ben ik er zeker van, gasten en cyber medewerkers genieten van wat ze allemaal horen. Het groepje sekswerkers praat open en ongestoord over hun werkervaringen. Op dat moment gaat het om een of andere bekende ‘big shot’ in de samenleving die de avond tevoren weer eens zin had gebruik te maken van de diensten van de sekswerkers. Al luisteren maak ik op dat deze ‘Big Shot’ de gewoonte heeft met zijn, voor de sekswerkers bekende dure auto langs te rijden en bij verschillende van de sekswerkers te stoppen om zijn buit voor die avond te inspecteren. Omdat hij ook daarvoor flink in zijn portemonnee tast, ook al neemt hij je niet mee voor de ‘Business’ ontstaat al bij het zien aankomen van zijn voertuig, consternatie in de zone waar de sekswerkers zich ophouden. ‘Big shot, Big shot, Big shot… is here, zou het dan galmen en is het rennen geblazen naar zijn wagen om vooral niet het keur geld mis te lopen en wie weet wordt je ook nog uitgekozen voor de ‘Big Business’, vrouwelijk of MSM, Big Shot heeft een rijke seksuele fantasie.

De Suriname Collection of Seks workers (SUCOS), een platform voor vrouwelijke, – mannen die seks hebben met mannen, – en transgender sekswerkers, kan zich goed terug vinden in het streven van districtscommissaris Marcelino Nerkust voor het reguleren van seks werk en het instellen van een tippelzone. SUCOS-presidente en oprichter van de Denise Carr Foundation, Denise Carr, meent dat zowel voor de gemeenschap als voor de seks werkers een tippelzone een win-win effect zal hebben. Carr bevestig onlangs een ontmoeting te hebben gehad met Nerkust en zijn staf. Ik ben erg ingenomen met de zienswijze van de commissaris. Ik denk dat Suriname al lang ‘ready’ is om net als veel andere landen dit beroep van tolerantie om te zetten naar een bij wet gereguleerd en beschermd beroep. Voor wat de tippelzone betreft zegt Carr dat het aanwijzen van een geschikte plek een maatschappelijke aangelegenheid is. zij is er gevoelig voor dat in een woonwijk er tegenstand zou zijn. “Zelf zijn er bij ons ook verschillende meningen. Voor dit moment hou ik het er op dat je een bestaande locatie waar sekswerkers zich ophouden het liefst tot ontwikkeling zou moeten brengen met randvoorwaarden, veiligheidsvoorschriften waardoor seks werkers en klanten zich veilig voelen. Mar ik denk dat de overheid daarin wel een belangrijke rol zal moeten hebben”, zegt Carr.

SUCOS is de herkenningsnaam voor De Denise Carr foundation.

Deze officiële naam is gekozen in een proces waarin Carr probeerde het platform een officiële status te geven en in te schrijven in het handelsregister van de Kamer van Koophandel en Fabrieken. Bij de Notaris als bij de kamer kreeg zij te horen dat, omdat seks werk in Suriname officieel niet is gelegaliseerd, zij de herkenningsnaam waarin het woord seks werkers voorkomt niet mocht gebruiken. Ook de doelstellingen van de stichting moesten in algemene bewoordingen worden geformuleerd. “Eigenlijk is dat heel jammer. SUCOS is de naam die ons soortgenoten samenbrengt en identificeert. Wij hebben besloten dat uitkomen voor wie en wat we zijn de beste manier is om de samenleving bewust te maken van, wie we zijn, waar we mee bezig zijn en waar we voor staan”. De presidente van het platform wijst er op dat waar het beroep van seks werker niet is gelegaliseerd, het landelijk op grote schaal wordt getolereerd. De vele seksclubs, massage salons en publieke openbare straatlocaties zijn een bevestiging van de mate waarin het beroep deel is van de samenleving. “Het is gewoon een deel van de Surinaamse maatschappij geworden, waarom dan niet instemmen met meneer Nerkust om het te reguleren. Dat is precies wat ook in onze missie en visie staat. Seks werkers worden wereldwijd gediscrimineerd en gecriminaliseerd, maar als je het niet reguleert zal dit uitgroeien tot een behoorlijk maatschappelijk probleem in de toekomst, want ik ben realistisch genoeg om te erkennen dat er binnen de industrie heel wat gebeurd dat niet goed is voor de samenleving en sekswerkers zelf ook bijdragen aan het stigma en de eigen discriminatie”, zegt Carr. Voor wat de tippelzone betreft zegt Carr dat het aanwijzen van een geschikte plek een maatschappelijke aangelegenheid is. zij is er gevoelig voor dat in een woonwijk er tegenstand zou zijn. “Zelf zijn er bij ons ook verschillende meningen. Voor dit moment hou ik het er op dat je een bestaande locatie waar sekswerkers zich ophouden het liefst tot ontwikkeling zou moeten brengen met randvoorwaarden, veiligheidsvoorschriften waardoor seks werkers en klanten zich veilig voelen. Maar ik denk dat de overheid daarin wel een belangrijke rol zal moeten hebben”, zegt Carr.

Seksworkers-led platform
In 2015 werd de naam SUCOS gegeven aan een groep van sekswerkers die samen werkte met een niet gouvernementele organisatie die zich ontfermt over minderheidsgroepen in de samenleving. In de maand april 2018 werd Carr door een overweldigende meerderheid aan seks werkers gekozen als hun leidster. “Met alle dank en respect voor het werk van organisaties die zich ontfermen over minderheidsgroepen, moet ik toch zeggen dat je als doelgroep niet echt tot ontplooiing komt. Er is veel meer dat gebeurt in de sector en het is belangrijk dat de samenleving daar bewust van wordt gemaakt, maar meer nog dat sekswerkers, zich geleid weten door hun eigen soort. Wij weten het best wat zich echt afspeelt binnen het beroep en voor welke uitdagingen wij staan. Overigens eisen steeds meer buitenlandse donoren dat hun fondsen rechtsreeks terecht komen bij de doelgroep, waarvan het bestuur of besluitvormingsorgaan en het management het liefst volledig of ten hoogste uit meer dan 51 procent bestaat uit, in ons geval, seks werkers. Mijn verkiezing als presidente van het platform toen, heeft mij aan het denken gezet, maar ook bemerkte ik dat inderdaad de doelen en de visie die we nastreefden niet echt tot ontplooiing zouden komen. Sekswerkers voorzien van condooms, glijmiddelen en incidenteel inspelen op hun noden, zonder een door sekswerkers zelf geformuleerde visie en doelen om projecten uit te voeren, is niet wat we willen. Ik besloot in mijn eentje de NGO te verlaten en te proberen een eigen stichting op te zetten. Ik kreeg al snel van verschillende collega’s ondersteuning. Met een kleine groep hebben we heel wat instanties afgelopen, informatie ingewonnen over hoe een stichting op te zetten. Ook van vrienden kregen wij ondersteuning. U moet begrijpen we zijn zoals we worden genoemd een minderheidsgroep, we hebben eigenlijk tot voor kort geen enkele gestructureerde en geformuleerde maatschappelijke visie gehad. We zijn de afgelopen maanden letterlijk door een zeer zware periode gegaan. Zonder geld, zonder enige communicatiemiddelen zonder te weten waar te beginnen en hoe. We hebben bijvoorbeeld met ons groepje dagen achter elkaar voor uren in een cyber café doorgebracht om informatie te zoeken en iets proberen te doen. Ik denk dat de medewerkers van het café met ons te doen hebben gehad, want op een gegeven moment begonnen zij te helpen om vanuit hun eigen mogelijkheden mails voor ons te versturen, documenten te scannen en dat soort technische dingen. Ik lach er nu even om maar ik kan als ik er over nadenk wat we hebben meegemaakt er stil en ontroerd van worden. We kwamen ook personen en instanties tegen die ons voor eigen gewin wilden misbruiken. Op een gegeven moment kwamen we achter de informatie dat er eigenlijk een wereld voor ons open lag waarvan we slechts het vermoeden hadden maar ons nooit eerder over is verteld. Ons werd duidelijk dat er vooral internationaal donoren en instanties, tot bij de Verenigde Naties zijn, waar we eerder niets over wisten en dat men zich zorgen maakt over de mensenrechten van seks werkers en het beroep in heel veel landen ( Carr toont hierbij een geografische kaart …..redd ) is gereguleerd. Aangespoord door wat we ontdekt hadden besloot ik deze internationale instanties en donoren simpelweg lastig te vallen met mijn verhaal. Maar ook gewoon hier in Suriname was het verwarmend te weten dat er open deuren zijn, tot bij de overheid, zoals nu blijkt het districtscommissariaat, het ministerie van Volksgezondheid en ik wil vooral noemen de dames van de afdeling vreemdelingen zaken van Justitie en Politie. Die hebben toen wij hun opzochten met het probleem van illegale seks werkers in Suriname meteen ingestemd met een project dat we nu aan het uitvoeren zijn

Tippelzone
Het platform en het districtscommissariaat willen gezamenlijk komen tot een eenduidig plan voor regulering en een tippelzone, dat aan het parlement en de regering zal worden aangeboden. De zone zal ontworpen en ingericht worden naar buitenlandse modellen zoals het ‘Red Light district’ in Amsterdam Nederland. Het zal er uiteindelijk ervan moeten komen”, zegt de Surinaamse sekswerker met de roepnaam ‘Pay’ . Voor haar betekent een zekere mate van regulering ook dat de doelgroep meer bekend wordt met mensenrechten en plichten. “Met dit platform is er een gelegaliseerde structuur die de spreekbuis is van de doelgroep. Met een tippelzone wordt naast andere voordelen ook de veiligheid van sekswerkers en de privacy van klanten geregeld. Jurvin Doekoe die een mannelijke sekswerker is noemt het oprichten van een eigen gestructureerd platform een gedurfde stap. Met hem is zijn collega Robin Gilgeours het eens dat net als bij de LBGT-gemeenschap er een proces is begonnen waar seks werkers normaal uit de kast kunnen komen. Deze twee MSM-ers zijn ook voorstander van een gereguleerde tippelzone die meerdere positieve effecten zal hebben voor de samenleving. Carr zegt dat het idee van en trippelzone nog maar een idee is waar ook seks werkers aan moeten gaan wennen. “We zullen dit vooral goed moeten doorpraten met elkaar omdat ook binnen de doelgroep er tegenstaanders zijn en eerder de voorkeur geven aan een complete niet gereguleerde seksindustrie. Ik heb de afgelopen periode geleerd dat wil je als rechtgeaarde burger erkend worden jij je vooral eerst bewust moet zijn van wat kan en bij wet is vastgesteld om de samenleving te ordenen.

Met een blik in haar ogen die noch verwijtend, noch waarderend genoemd kan worden beantwoord Carr, na een onbehagelijke stilte, de vraag als zij trots is een seks werker te zijn….  “Voor mij is het niet belangrijk om te zeggen of ik er trots op ben een sekswerker te zijn, omdat de keuze daarvoor is gemaakt op een moment dat ik als enige en jongste dochter van een gezin bestaande uit drie kinderen, van het ene op het andere moment, de verantwoordelijkheid moest nemen en de consequenties moest dragen voor een weggelopen vader die de enige kostwinner was, een zieke moeder die leed aan kanker en niet in staat was om voor ons te zorgen, een broer die in een terminale fase was als gevolg van aids en een andere broer die geen inkomen had. Het was op een moment dat de elektriciteitsvoorziening in huis werd afgesloten en er letterlijk niets te eten was thuis. Ik weet niet als ik daar trots op moet zijn. Ik ben dankbaar en trots op wat ik heb betekend voor mijn familie en op de vrouw die het leven van mij heeft gemaakt en zal nooit ontkennen dat dit het gevolg is van het feit dat ik ervoor heb gekozen om een ​​sekswerker te worden. Seks werk is werk en ik zie graag dat dat erkend wordt. Ik heb er met alles wat er bij hoort mijn bestaan aan te danken en daar ben ik blij en trots om”.

Op 21 september dit jaar werd officieel de Denise Carr Foundation, met als herkenningsnaam SUCOS bij notariële akte opgericht. Enkele dagen later werd de stichting bijgeschreven in het register van de Kamer van Koophandel en Fabrieken. Binnenkort zal de proclamatie van de stichting plaatsvinden.

Bron|Wilfred Leeuwin