RIANTE POSITIE PERSVRIJHEID SURINAME ROEPT VRAAGTEKENS OP BIJ BEROEPSGENOTEN
Met een stabiele positie op plaatst 20 van de internationale index voor persvrijheid in Suriname, zou het best kunnen dat de journalistiek in het land iets te verdedigen heeft”, stelt Sheila Sitalsing, publicist en columnist die werkzaam is bij de Nederlandse media.
De opmerkelijke plek van Suriname op de index betekent dat de persvrijheid redelijk tot redelijk goed beleefd wordt. Er zijn geen noemenswaardige bedreigingen en moorden tegen en op journalisten, er is een enorme pluriformiteit in het medialandschap met bijkans 25 tot 30 radio stations, ruim 50 televisiekanalen, 4 dagbladen en zijn er dagelijks tal van opbelprogramma’s waar het publiek naar gelieve zijn of haar mening mag spuien. Met die riante positie op de internationale index laat Suriname landen als de Verenigde Staten, Spanje, Frankrijk, Groot Brittannië, Italië, waar de journalistiek relatief op een hoger niveau wordt beoefend, ver achter zich. In de Caribische regio loopt Suriname met die positie ver vooruit op de rest. Terwijl Zuid Amerikaanse landen als, Brazilië, Chili en Argentinië het behoorlijk slecht doen op de index. Hoewel de positie op de index niets zegt over de kwaliteit van het journalistieke beroep vindt oprichter en oud voorzitter van de Surinaamse Vereniging van Journalisten, Nita Ramcharan, dat Suriname die positie op de index niet verdient.
“We moeten veel meer aan zelfreflectie doen, ik denk dat we veel te weinig doen waardoor we niet lastiggevallen worden en wij een heel hoge notering weten neer te zetten. Als je kijkt naar dit land wat er allemaal aan de hand is; het is gewoon braak terrein om hier te werken. Elke journalist over de wereld zou in Suriname willen werken, er is overal iets mis.
Tot nu toe is het ons niet gelukt uit te vinden vanwaar de US 40 miljoen dollars komen waarmee de president als derde monetaire autoriteit heeft geïntervenieerd op de valutamarkt”, zegt de journalist. Volgens haar en Sitalsing komen politici, regeerders en verantwoordelijke instanties en personen binnen de overheid er te gemakkelijk van af. Weer een ander voorbeeld is de kwestie rond de US-150 miljoen dollar lening via oppenheimer. Vanuit de regering zijn verschillende verklaringen, van wel of geen lening nemen tot het terugtrekken van oppenheimer. Terwijl nu blijkt dat oppenheimer wel degelijk naar het geld zoekt op de internationale valutamarkt.
Ramcharan reflecteert niet slechts journalistiek, maar meent dat er in Suriname te weinig transparantie is. “We hebben een vrij zwakke oppositie en ook critici, vaak weten zij het ook niet. De journalistiek ent volgens haar te weinig echte beroepsgenoten, er wordt nauwelijks aan onderzoek gedaan en is het een slecht betaalde job. “Hoe zullen wij in staat zijn ons werk te doen en het volk te informeren over al deze dingen waar we zelf niet uitkomen. Het ontbreken van een wet openbaarheid van bestuur is dan ook een dringende vereiste in Suriname. Ramcharan zegt dat journalisten een reflectie zijn van de samenleving die op dit moment heel slecht functioneert.
Sitalsing die woensdagavond een inleiding verzorgde in de Banquet Hall van Torarica, met als titel ‘Media en economische ontwikkeling, bestuursmacht controleren door het geldspoor te volgen, zegt dat de samenleving er alle recht op heeft hoe het, het land financieel gaat en dat het aan de journalistiek ligt om ervoor te zorgen dat de waarheid en de feiten gepresenteerd worden. “Kennis van zaken is dan ook nodig om de macht te controleren”, zegt de spreekster. Volgens haar zijn macht en geld zo nauw met elkaar verbonden en is het voor elke journalist essentieel is te weten hoe geldstromen lopen. Zij wijst er op dat de belangrijkste taak van een journalist is, om de waarheid te dienen. De lezing van Sitalsing werd gehouden als afsluiting van de onlangs gehouden training die de Vereniging van Economisten in Suriname (VES) in samenwerking met de SVJ, heeft gegeven aan journalisten. In het panel zaten de journalisten Ramcharan en Just Vriesde.
UNITEDNEWS
