“SKALIANS NAGEL AAN MIJN DOODSKIST”

Jennifer Geerlings-Simons gaat in het offensief tegen de vele goudzoekende vaartuigen die de wateren in het binnenland vervuilen. Zij tast in het duister over de reden waarom er vanuit overheidswege niet opgetreden wordt. “U hoort mij niet vaak over ze praten, maar ze zijn wel een nagel aan mijn doodskist”, zegt de voorzitter van De Nationale Assemblee (DNA). “Soms lijken ze op corona.”

Zij ging ervan uit dat er maatregelen tegen de skalians op de Marowijnerivier waren getroffen. Zij beschikt nu over informatie waaruit blijkt dat de zaak juist is verergerd. Zij stelt voor dat als het een te zware opgave is voor de Surinaamse autoriteiten, er met Frankrijk gezeten moet worden om het probleem gezamenlijke aan te pakken. “Als we zelf niet krachtig genoeg zijn.”

Wat de Fransen betreft is er een zero-tolerance-beleid van kracht. Alle skalians worden per direct in beslag genomen en onklaar gemaakt. Dit gaat meestal gepaard met veel geweld om een duidelijk signaal naar de overige skalianhouders te sturen. De peperdure vaartuigen worden in tweeën gezaagd en vervolgens in brand gestoken.

De skalians aan de Surinaamse kant weten al te goed om de grenslijn op de Marowijnerivier niet te overschrijden. Zij worden constant in de gaten gehouden door de Franse Gendarmerie.

Sinds 2013 is er vanuit verschillende instanties, waaronder het parlement zelf, opgeroepen om een einde te brengen aan het skalian-fenomeen. Zeven jaren later is een oplossing niet alleen uitgebleven, ook is er juist sprake van wildgroei van de Marowijne tot en met de Corantijnrivier. Het beleid, hieromtrent, krijgt volgens Geerlings-Simons in ieder geval geen schoonheidsprijs. “We moeten onze ogen niet ervoor sluiten dat we het vraagstuk van de zogenaamde kleine goudsector al een hele tijd hebben, en dat er pogingen zijn ondernomen en ik niet onder de indruk ben van de mate waarin we de zaak hebben kunnen ordenen, om het netjes te zeggen.”

UNITEDNEWS