QUARANTAINE IN SURINAME IS ALS EEN GRATIS VAKANTIE ERBIJ
Het begrip quarantaine is negatief geladen vanwege de nare ervaringen en bewegingsvrijheid die daarmee gepaard gaan.
Dit geldt niet voor de repatrianten die naar Suriname komen. Voor hen kan de quarantaine juist gezien worden als een prettige overgangsfase alvorens zij teruggaan naar de maatschappij.
Men staat letterlijk te trappelen in het buitenland om terug te vliegen naar Suriname. Zij die zich hebben laten informeren hopen stiekempjes op een quarantaineplek in één van de meest luxe hotels van Suriname: Royal Torarica. Hier bunkeren staatshoofden, topartiesten en de rijksten. Zelfs een machtige Afrikaanse koning verbleef er voor enkele dagen. De afgelopen weken fungeert dit hotel als quarantaineplek voor gerepatrieerde Surinamers en overige ingezetenen.
Hoe de selectie plaatsvindt van wie hier mag verblijven blijft wel een groot mysterie. Opvallend is wel dat het steeds de ‘gegoede’ mensen zijn die steeds als gelukkige uit de bus komen.
Hoewel Royal Torarica door alle repatrianten begeerd wordt om de ‘verplichte vakantie’ door te brengen, doen de andere plekken het niet veel minder goed. In ieder geval worden alle kosten betaald: voldoende voeding, verblijf en verbruiksartikelen. Er is bewaking, toezicht en mensen die klaar staan om te bedienen.
Zelfs illegalen die, ondanks de strenge maatregelen op de rivieren, toch hun kans nemen om naar Suriname te sluipen zijn verzekerd van een ‘vakantie’. In plaats van een gemeenschappelijke quarantaineruimte met tientallen mensen, beperkte faciliteiten en gebrek aan privacy, worden zij in Suriname opgehaald en afgezet bij het Zorghotel met een mooi uitzicht op de Surinamerivier. Daar worden de mensen in aparte kamers geplaatst voor de komende 2 weken. Onder hen bevinden zich ook vrouwen met baby’s. Pap en luiers voor de zuigelingen zijn gegarandeerd en wel op kosten van de Surinaamse belastingbetaler. Tot en met vrijdag waren er maar liefs 50 personen op ‘vakantie’ in het Zorghotel.
Zo zit het eenmaal met de Surinaamse gastvrijheid. Dit wil echter niet zeggen dat het geen doorn in het oog van het COVID-19 Management Team is. “We verliezen verschrikkelijk veel geld. We moeten andere mensen verzorgen”, zegt Jerry Slijngaard, manager van het Nationaal Coördinatiecentrum voor Rampenbeheersing (NCCR). Naast de hoge kosten voor onderhoud, houden de illegalen ook verblijfplekken bezet. “We zouden bijvoorbeeld veel meer mensen vanuit Holland kunnen laten komen naar Suriname en hun plaatsen in die quarantaineruimtes”, aldus Slijngaard.
UNITEDNEWS
