GEVESTIGDE ORDE: HOE GAAN WE DE KOEK VERDELEN?
Sta je erbij stil dat de vraag wie de verkiezingen gewonnen heeft jouw zienswijze in dit opzicht kan prijsgeven?
Hoe kun je ervan uitgaan dat bij algemene, vrije en geheime verkiezingen er winnaars en verliezers zijn, terwijl het volk in een democratische rechtsstaat altijd de overwinnaar is van zulke verkiezingen? Puur cijfermatig heeft de VHP volgens de officieuze uitslag de meeste zetels en stemmen behaald. Anderzijds zullen alle politieke partijen die zetels hebben, ongeacht hoeveel, zitting nemen in De Nationale Assemblee (DNA). De rechten en plichten van het instituut van DNA, dat grondwettelijk (art. 55 leden 1 en 2) ‘als het hoogste orgaan van de staat de soevereine wil van de natie tot uitdrukking brengt,’ zijn namelijk niet verschillend voor coalitie- en oppositieleden. Elk DNA-lid heeft dezelfde taken, bevoegdheden en verantwoordelijkheden om het nationaal belang te behartigen. Als dit instituut in het kader van behoorlijk bestuur en goed bestuur conform de grondwet zou opereren, dan
- zou er niet zoveel ophef worden gemaakt over de officieuze verkiezingsuitslag; en
- zou het volk daadwerkelijk de overwinnaar zijn.
Integendeel blijken er kosten noch moeite gespaard te zijn om politieke partijen, die geen zetels hebben gehaald en die de regeermacht zullen kwijtraken, te kleineren en te beledigen, alsof hun aanhang, hoe klein dan ook, uit minderwaardige mensen bestaat. En dit ondanks dat negativiteit de gezondheid schaadt: ‘Zelfs je ergste vijanden kunnen je niet zoveel pijn doen als je eigen gedachten’ – Boeddha. Deze instelling en opstelling corresponderen niet met de zienswijze die ten grondslag ligt aan een democratische rechtsstaat – recht voor één, recht voor allen, maar eerder met die van een democratuur. In een democratuur
- gedragen coalitieleden zich als marionetten en stafpleiters van de regering;
- worden oppositieleden genegeerd;
- genieten coalitieleden en hun loyalisten prioriteit bij het toekennen van gronden, concessies en andere projecten; en
- worden alle overheidsposten onder elkaar verdeeld.
Uit kracht van dit systeem
- kunnen fraude, corruptie en diefstal vaak straffeloos en buiten het gezichtsveld van de samenleving blijven;
- worden afgunst, vijandigheid en haat gekweekt die de samenleving diep verscheuren; en
- wordt een toenemend deel van het volk steeds armer en afhankelijk gehouden van overheidsbanen, voedselpakketten en subsidies voor politiek voordeel.
Deze uitholling van onze democratische rechtsstaat is geen novum, maar vindt al tientallen jaren lang, in meer of mindere mate, plaats en wordt als de normaalste zaak van de wereld beschouwd. Behoorlijk bestuur en goed bestuur zijn niet nageleefd en uitgeoefend in Suriname. Lees bijvoorbeeld mijn interview in de Volkskrant (Amsterdam) van 3 juni 1999: “Dit is nog altijd het land van de politieke overloperij” – https://www.volkskrant.nl/nieuws-achtergrond/dit-is-nog-altijd-het-land-van-de-politieke-overloperij~b58407de/. Dat is langer dan 20 jaar geleden, toen een heleboel kiesgerechtigden het levenslicht nog niet hadden gezien.
Nu merken zij de resultaten echter wel, zoals het steeds afnemen van het midden- en kleinbedrijf (mkb) als de grootste potentiële bron van werkgelegenheid, waardoor de overheid als de grootste werkgever moet dienstdoen.
De economie kan dit niet langer dragen en het onderwijs lijdt er verder onder met alle gevolgen die daaruit voortkomen.
De Koek
In het verlengde van democratuur liggen dictatuur, maffiabestuur en belangenverstrengeling of belangenvermenging, zowel wettelijk als qua bemensing, van alle controleorganen met elkaar. Eén van de recente en sprekende voorbeelden van dit laatste is de organisatie van de verkiezingen, inclusief de logistiek en de eindcontrole. Als de verschillende politieke partijen in alle fasen van dit proces betrokken waren geweest, dan zou er niks aan de hand zijn en de officiële uitslag al vaststaan. Hierdoor zou belangencontrole eventuele fraude kunnen hebben voorkomen. Ook de intentieverklaring of overeenkomst tussen de oppositionele politieke partijen, zonder een vooraf bekend gemeenschappelijk ideologisch fundament, kenmerkt de gevestigde orde of oude politiekvoering: hoe gaan we de koek verdelen? Wat prematuur en ondemocratisch overkomt, kan ook deel uitmaken van een strategische opzet en dus een voorlopig scenario zijn. Grondwettelijk zouden de leden en structuren van deze politieke partijen immers hun voorgenomen samenwerking en invulling nog moeten bekrachtigen. Artikel 53 lid 3 sub f van onze grondwet schrijft voor dat ‘bij het uitoefenen van haar bevoegdheden de politieke organisaties het navolgende in acht moeten nemen: het functioneren moet beantwoorden aan de beginselen van behoorlijk bestuur, alsmede aan de gestelde wettelijke regels voor de waarborging van de openbaarheid en inzichtelijkheid.’
Misschien wordt er na de installatie van de regering toch een nieuw tijdperk ingeluid, waarin de collectieve geest, zoals geuit door Santokhi, het beleid zal markeren; en waarbij belangenverstrengeling tussen alle controlerende overheidsorganen wordt uitgebannen, alsook tussen hun controlewerkzaamheden en de particuliere sector.
De tijd zal het leren. In elk geval verdient elke nieuwe regering het voordeel van de twijfel.
Oproep
De keerzijde van de medaille is de geschiedenis die leert dat je niet kunt rekenen op politici, niet alleen in Suriname maar evenzeer wereldwijd. En dat is nou precies mijn punt. Iedereen moet zelfstandig en kritisch leren denken en het afleren om personen te verafgoden door ze blindelings te volgen. Dat laatste omvat respectievelijk satanisme en geestelijke slavernij. Iedereen moet zich geestelijk kunnen bevrijden, zodat erop kan worden toegezien dat gedane beloften worden waargemaakt; en dat onrechtmatige handelingen worden gecorrigeerd. Zonder geestelijke vrijheid is het ondoenlijk om informatie onafhankelijk en onbevooroordeeld te beoordelen en onrechtvaardigheid te bespeuren. Vandaar dat een ieder moet leren om zijn/haar inborst te vertrouwen en zich uit te spreken tegen onrecht en ondeugd in plaats van passief toe te kijken. Dat is eveneens de enige echte en praktische manier om God te dienen, want God bindt ons allen als gelijk en gelijkwaardig. Deze diepere betekenis is ook geopenbaard in de Gulden Regel: ‘Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doet dat ook een ander niet.’ Als deze oproep om je zelfstandig en kritisch op te stellen aan ‘dove volksoren’ is gezegd, zal Suriname een ontwikkelingsland blijven. Dat hebben dan niet de politici gedaan, maar dat hebben wij als volk toegestaan! Zonder volksstrijd is geen enkel ontwikkelingsland vooruitgegaan.
Ingezonden|Dr. Roy I. Bhikharie
