DE OLIE-INDUSTRIE IN VENEZUELA ZAL ZOALS HET ER UITZIET NOOIT MEER HERSTELLEN
Ondanks de beweringen van president Maduro over een dreigend herstel voor de economisch cruciale olie-industrie van Venezuela in het begin van 2020, blijft de productie dalen.
Zelfs maatregelen die gericht zijn op het revitaliseren van de industrie en het omzeilen van Amerikaanse sancties, leiden niet tot een duurzaam herstel. Volgens het laatste OPEC Monthly Oil Market Report bleef de olieproductie van augustus 2020 stabiel in vergelijking met een maand eerder met 340.000 vaten per dag. Dit komt op de rug van Maduro’s voortdurende worstelingen met de oppositieleider en de door de VS gesteunde interim-president Juan Guaidó voor controle over de door de oppositie geleide Nationale Vergadering.
Die worden steeds intensiever naarmate de verkiezingen voor het parlementaire orgaan naderbij komen, die gepland staan voor 6 december 2020. De redenen voor dit conflict zijn vrij eenvoudig; Maduros ‘wens om de laatste onafhankelijke wetgevende instelling van Venezuela, de Nationale Vergadering, te controleren, de enige overheidsinstantie die legaal olielicentieovereenkomsten kan goedkeuren. De verslechterende economische ineenstorting van Venezuela maakt het voor het Maduro-regime van vitaal belang om de olie-industrie van het Latijns-Amerikaanse land nieuw leven in te blazen, waarbij aardolie de enige echte bron van inkomsten is voor de belegerde regering.
De olie-industrie is verantwoordelijk voor meer dan een kwart van het BBP van Venezuela en 99% van alle export naar waarde, waardoor het een cruciale economische motor is. Om deze reden heeft de ineenstorting van de olie-industrie van Venezuela de doodsteek gemaakt voor de economie en deze in een diepe crisis gestort.
Dit wordt benadrukt door het IMF dat voorspelt dat het BBP van Venezuela in 2020 met 15% zal krimpen, zelfs na een krimp van maar liefst 25% in 2019.
De steeds diepere economische crisis van het Latijns-Amerikaanse land houdt rechtstreeks verband met de ineenstorting van de olie-industrie en de teruglopende aardolieproductie. Venezuela pompte in augustus slechts een dagelijks gemiddelde van 340.000 vaten, minder dan de helft van de 712.000 vaten die dagelijks in dezelfde maand een jaar eerder werden geproduceerd en minder dan een vijfde van de 1.711 vaten die dagelijks in 2017 werden gepompt. Voor de eerste acht maanden van 2020 in Venezuela De olieproductie bedroeg gemiddeld 542.750 vaten per dag, wat 32% lager is dan in 2019 en ruim onder de bijna drie miljoen vaten per dag die voor 2000 werden gerapporteerd.
Er lijkt weinig te zijn dat Maduro kan doen om de olie-industrie van Venezuela nieuw leven in te blazen en de volledige economische ineenstorting van het land in te perken. Amerikaanse sancties hebben het voor zijn regime bijna onmogelijk gemaakt om toegang te krijgen tot de wereldwijde kapitaal- en energiemarkten, waardoor Caracas gedwongen werd elders op zoek te gaan naar de financiering en expertise die nodig zijn om de olie-industrie van Venezuela opnieuw op te starten. Moskou werd daardoor een geldschieter in laatste instantie toen Poetin de gelegenheid aangreep om meer invloed uit te oefenen in Latijns-Amerika, maar dat brengt kosten met zich mee. Moskou heeft zijn eigen nationale agenda die erop gericht is de erkenning van Rusland als een grote wereldmacht te herstellen, deels door de internationale invloed van Moskou uit te breiden door controle te krijgen over de enorme oliereserves van Venezuela. Door de financiële steun van Rusland, met uitstaande leningen waarvan wordt aangenomen dat ze in totaal minstens $ 4 miljard bedragen, heeft Moskou de controle over de Venezolaanse olievelden overgenomen en zelfs overwogen om een pandrecht te nemen op het kroonjuweel van PDVSA, zijn Citgo-raffinaderijbedrijf.
Ruwe olie uit de paria-staat. Dat komt nadat de export naar China vertraagde als gevolg van dezelfde sancties, hoewel Peking en Moskou, samen met hulp van Iran, Caracas hebben geholpen bij het transport van olie naar kopers.
Als gevolg hiervan verstevigt Caracas zijn relatie met Teheran terwijl het werkt aan het overwinnen van een breed scala aan obstakels en het verslaan van Amerikaanse sancties. Onlangs vloog Venezuela’s goud naar Teheran om te betalen voor ladingen brandstof om brandstoftekorten in te dammen die zijn veroorzaakt door de ineenstorting van de raffinage-industrie in Venezuela. Caracas deed hetzelfde in april om te betalen voor de hulp van Iran bij de wederopbouw van zijn afbrokkelende raffinaderijen om een langetermijnoplossing te bieden voor tekorten aan geraffineerde aardolieproducten, met name benzine.
De achteruitgang van de petroleumindustrie in Venezuela lijkt terminaal.
De Russische en Iraanse hulp hebben niets gedaan om de olieproductie op te voeren, zoals de cijfers van augustus 2020 laten zien, terwijl het volume van operationele platforms laag blijft. De gegevens van Baker Hughes tonen slechts één operationeel booreiland voor augustus, hoewel de nationale oliemaatschappij PDVSA consequent beweert dat de gegevens onjuist zijn. De gegevens van Baker Hughes hebben alleen betrekking op operationele boorplatforms die naar olie boren. Kleine op een vrachtwagen gemonteerde boorplatforms of boorplatforms waarvoor geen vergunning nodig is, worden niet meegerekend, en niet de boorplatforms die worden gebruikt voor boorwerkzaamheden en productietests.
Dat betekent dat er in Venezuela een groter aantal operationele platforms kan zijn, maar die zijn simpelweg niet groot genoeg of bezig met de te tellen activiteiten. Als het aantal boorplatforms samen met de aardolieproductie activiteit in de olie-industrie van Venezuela vertegenwoordigt, lijkt het erop dat deze in verval is.
Een grote klap voor Caracas was het besluit van Chevron om de activiteiten in Venezuela af te bouwen onder druk van het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken. Chevron was de enige internationale energiemaatschappij die een echte aanwezigheid in het Latijns-Amerikaanse land handhaafde en Caracas toegang gaf tot de hoofdstad en technologie om de olie-industrie nieuw leven in te blazen.
Venezuela kan niet hopen zijn verbrijzelde aardoliesector weer op te bouwen zonder een enorme injectie van investeringen, technologie en geschoolde arbeidskrachten. Zolang Amerikaanse sancties van kracht blijven, die tot doel hebben regimeverandering in gang te zetten, zal niet aan deze vereisten worden voldaan.
