DE VS IS ZO VERDEELD GERAAKT TUSSEN DE RODE EN BLAUWE FRACTIES DAT SOMMIGEN WILLEN DAT HET IN TWEE NATIES WORDT OPGESPLITST
De VS zijn zo bitter verdeeld dat sommige senatoren pleiten voor een formele splitsing – ofwel in een regeling die staten meer autonomie geeft om zichzelf te regeren, ofwel een tweestatenoplossing.
De verdeeldheid in de VS lijkt in een onoverkomelijke impasse te zijn beland. Amerika is – cultureel, economisch en politiek – verdeeld in twee afzonderlijke stammen. Beschrijvingen van een verwarde, bitter vervreemde natie zijn inmiddels een cliché.
Volgens deze opvatting bestaat rood Amerika – die-hard Republikeinen – uit de voornamelijk landelijke en voorstedelijke, religieuze, gewapende, pro-Amerikaanse stam. Deze stam is trots op het verleden van Amerika en prijzen zijn cultureel en traditionele erfgoed. De leden genieten van de grondwet, vooral de Bill of Rights. Ze houden van voetbal en jagen op de middelbare school en tonen trots de Amerikaanse vlag. Ze haten ‘socialisme’ en ‘communisme’ en prijzen individuele vrijheid en het systeem van vrij ondernemerschap. In de context van het virus omarmt deze groep risico’s en autonomie, en veracht ze de bevelen van gouverneurs en burgemeesters voor maskering, sociale afstandelijkheid en lockdowns. Dit is het Amerika van Trump.
De andere stam, het blauwe Amerika – die-hard democraten – bestaat uit een ‘progressieve’, stedelijke, seculiere, verfijnde kustelite, samen met degenen die zich identificeren met deze waarden en het culturele kapitaal waarderen dat gepaard gaat met het omarmen ervan. Velen onder deze stam geloven dat de geschiedenis van Amerika niet meer te redden is, getekend met vlekken die het desondanks woedend probeert bloot te leggen en vervolgens met alle mogelijke middelen te verwijderen. Het houdt vertrouwen in een technocratische elite en een samenleving die wordt bestuurd door een academische, bureaucratische en medische expertklasse. Het prijst collectieve verantwoordelijkheid en veracht het individualisme met een rode nek. In de context van het virus verwelkomt het universele maskering, sociale distantiëring en lockdowns. Dit is nu Biden’s Amerika.
Op dit punt, zo luidt het argument, hebben de twee stammen weinig gemeen en niets dan minachting voor elkaar. De bitterheid tussen blauw en rood is zo intens en grondig dat er iets moet gebeuren – zo betogen twee medewerkers van het Claremont Institute. (Een derde suggereert dat het federalisme in de grondwet voldoende is om met dergelijke factionalisme om te gaan).
Maar deze schrijvers, een pseudoniem ‘Rebecca’ en ‘Tom Trenchard’, suggereren dat de verschillen tussen stammen onverenigbaar zijn. De eerste roept op tot een formele “scheiding” onder een versterkt federalisme (of meer staatsautonomie). De tweede suggereert dat een ‘echtscheiding’ en tweestatenoplossing de enige remedie is. Een tweede burgeroorlog moet in ieder geval koste wat het kost worden vermeden. Het zou niet leiden tot de hereniging van het land, zoals de eerste deed, maar zou alleen onnodig geweld en verdere vijandschap met zich meebrengen.
In 1845 publiceerden de staatsman en soms literator Benjamin Disraeli de roman ‘Sibyl, of The Two Nations’, die in fictieve termen de grote polariteit beschrijft die toen bestond in een pas geïndustrialiseerd Engeland: de arbeidersklasse enerzijds, en de industriële parvenu en oude aristocratie aan de andere kant. De geïrriteerde staat van de arbeidersklasse, of de Condition of England-kwestie zoals die werd genoemd, werd behandeld door schrijvers met zulke verschillende politieke overtuigingen als de socialist Friedrich Engels, de liberale John Stuart Mill, de grote romanschrijver en gematigde hervormer Charles Dickens, de weemoedige feodalist Thomas Carlyle, en Disraeli zelf, een conservatief. De aanbevelingen die, afhankelijk van de auteur, werden aangeboden, omvatten een nieuwe nobele verplichting van de kant van de rijken, uitgebreide politieke hervormingen en socialisme.
Er zijn vandaag enkele parallellen met onze natie. In het moderne Amerika zijn ‘de arbeidersklasse’ niet allemaal arm, hoewel ze minder cultureel kapitaal hebben. Velen hebben of hebben kleine bedrijven gehad. Ze werken ook in een aantal banen. Toch worden ze tegengewerkt en het zwijgen opgelegd door de oude media en internettechnocratie en missen ze de macht om weerstand te bieden aan de nationale Covid-maatregelen die waarschijnlijk zullen worden opgelegd door de aankomende Biden-regering.
Aan de andere kant zijn de ‘kustelites’ niet allemaal rijk. Dit zijn onder meer studenten en oud-studenten die een enorme schuldenlast voor studentenleningen hebben opgebouwd, activisten die slecht in groepen in gezins- of niet-gezinswoningen leven, en de laptopklas die moet overleven tijdens fragmentarische, occasionele freelance-optredens onder de Uberisering van de beroepsbevolking.
Ondanks hun haat tegen de ‘kustelites’, gebruiken de veronderstelde ‘country-bumpkins’ de technologie, de onderwijssystemen en zelfs de oude media en sociale mediaplatforms die hun waarden als zoveel afval behandelen.
Wayne Dupree: vergis je niet, als Biden president wordt, zullen de democraten er alles aan doen om Amerika voor altijd te veranderen
Blue America vertrouwt op het rood voor ‘essentiële diensten’, waaronder voedsel, huisvesting, industrie en de markt die rood Amerika vertegenwoordigt. Ze hebben ook het rode Amerika nodig om hun gevoel van intellectuele superioriteit te versterken. Zonder het veronderstelde contrast van rood Amerika zouden blauwe Amerikanen hun zelfrespect moeten baseren op daadwerkelijke prestaties, die in veel gevallen vrij schaars zijn.
Bovendien zijn rood en blauw niet allemaal strikt midden-Amerika of kust. Rood en blauw leven onder elkaar, de eersten meer dan een beetje bang om hun mening te geven uit angst om door de laatsten te worden lastiggevallen. Sommige blues werken als professoren en wonen in verder rode studentensteden. Roden leven ook in stedelijke centra en sommige zijn net zo ‘opgeleid’ als hun blauwe soortgenoten.
Dus, zou de natie onherroepelijk kunnen opsplitsen in een rood hart en een blauw land? Naar mijn mening is het onwaarschijnlijk. Hoewel het heersende portret van twee Amerika’s enige verdienste heeft, is het een karikatuur die geen verklaring geeft voor de mate waarin de twee naties zich vermengen en van elkaar afhankelijk zijn.
Kijk naar de kaart van hoe individuele provincies hebben gestemd. Terwijl Trump ongeveer 2.500, doorgaans dunbevolkte, en Biden ongeveer 500 grotendeels dichtbevolkte won, is er geen gemakkelijke kloof. Zelfs binnen provincies zijn er meestal significante rode of blauwe minderheidsfracties. De pijn van scheiding zou groter zijn dan het ongemak van ‘samen’ blijven. Zodoende zullen deze antipathische tweelingen opgesloten blijven in een liefdeloos, rancuneus en ondraaglijk huwelijk – in ieder geval in de nabije toekomst.
