MEDISCH MEEDOGENLOOSHEID EN MENSELIJK LEED
Foto bron: Pfizer’s Schandaal in Nigeria
President Chan Santhoki heeft recent bekend gemaakt dat eerst 75% van de Surinaamse bevolking geënt moet zijn eer het maatschappelijk- en economisch leven weer genormaliseerd zal worden.
De president ziet geheel over het hoofd dat geen enkel vaccine momenteel volledig goedgekeurd is en dat ze in een experimentele fase bevinden. Ook weet geen enkel wetenschapper dan wel deskundige in de wereld wat de impact van de vaccins op middellange en lange termijn zullen zijn op de gevaccineerden. Het is daarom goed om in de historie te duiken om na te gaan als het verstandig is blindelings een mRNA injectie te importeren en jouw bevolking te dwingen zich te laten injecteren. Vier gebeurtenissen vielen ons meteen op het oog namelijk :
- Diaethylstilbestrol derde generatie impact
- De Softenondrama
- Het Tuskegee Syphilis Experiment
- Pfizer’s Scandal in Nigeria
Diaethylstilbestrol derde generatie impact
In 1938 werd Diethylstilbestrol (DES) voor het eerst geproduceerd. DES is de eerste synthetische estrogeen (vrouwelijk geslachtshormoon) die ooit gesynthetiseerd werd. Het was goedkoop om te produceren en meer potent dan de natuurlijke estrogenen en het kon oraal (via de mond) ingenomen worden. Het werd gebruikt om spontane abortus te voorkomen, ondanks het ontbreken van bewezen werkzaamheid. Eli Lilly werd de eerste producent. Miljoenen vrouwen over de hele wereld namen DES tijdens de zwangerschap. In Frankrijk werden tussen 1951 en 1981 ongeveer 160.000 kinderen blootgesteld aan DES tijdens het eerste trimester van hun intra-uteriene leven, en in sommige gevallen bijna gedurende de hele zwangerschap. Ze worden “DES-dochters” en “DES-zonen” genoemd. In 2010 waren in Frankrijk ongeveer 25.000 DES-dochters tussen de 33 en 40 jaar oud.
In de VS alleen waren er 267 drugsbedrijven die DES maakten en distribueerden als ook andere estrogenen omdat geen patent op was en makkelijk te produceren was. Opgemerkt dient te worden dat vanaf het begin wetenschappelijke onderzoekingen aantoonden dat DES kanker initïeerde bij proefdieren. Zo bleek dat DES borstkanker ontwikkelde bij muizen.
In 1939 initieerde DES borstkanker , terwijl in de periode 1939 –1940 bleek dat muizen die blootgesteld waren aan DES misvormde geslachtsorganen ontwikkelden. Vanaf 1941 werd DES gebruikt op landbouwhuisdieren (runderen, lammeren enz) en kippen gebruikt om ze middels vettoename te doen toenemen in gewicht.
Ondanks de negatieve resultaten van de proefdieren gaf de Food and Drugs Association (FDA) van de VS groenlicht om DES te gebruiken op mensen en wel tegen vaginitis, gonorrhea, menopause symptomen en om lactatie te onderdrukken. DES was echter niet toegestaan om tijdens de zwangerschap te gebruiken om zodoende miskramen tegen te gaan. In 1947 veranderde de FDA van mening en werd het gebruik ook tijdens de zwangerschap toegestaan. In 1952 begonnen wetenschappers vragen te stellen omtrent de effectiviteit van DES, vandaar dat in 1953 door de Universiteit van Chicago de grootste en meest gecontroleerd gepubliceerde studie gedaan. Dit onderzoek toonde aan dat DES miskramen niet tegenging en bovendien juist vroeg geboren en kindersterfte bevorderde. Deze resultaten werden in de vijftiger jaren van de vorige eeuw door andere studies bovendien ook nog bevestigd.
Ook tijdens de agrarische activiteiten bleek DES voor problemen te zorgen. Door blootstelling aan DES werden mannelijke veetelers steriliteit en vond borstontwikkeling plaats bij hen. Toen door de hoge concentraties aan DES in kip ook bij de consument dezelfde symptomen zich ontwikkelden verbod de FDA het gebruik van DES in 1959 bij de teelt van kippen en lammeren. .
Ondanks het feit dat in 6 van de 7 leidinggevende verloskunde textboeken aangegeven werd dat DES geen effect had op het voorkomen van miskramen werd het in de 60’er jaren toch voorgeschreven aan zwangere vrouwen als wonderdrug. In 1971 bevestigden doktoren uit Boston een verband tussen clear cell kanker en DES, welke ze publiceerden in de New England Journal of Medicine op 22 april 1971. Toen pas kwam er actie van de FDA en werd DES verboden. Let wel deze wonderdrug was dan verboden in de VS, maar nog niet in Europa en de rest van de wereld, vandaar dat tot aan het eind van de 70ér jaren door de Amerikaanse bedrijven ongestoord DES bleven verkopen aan West Europese landen, terwijl deze drugs in de rest van de wereld nog gedurende de 80ér jaren werd verkocht. Dat is nou net het moraal van een malafide producent/handelaar.
In 1979 werd DES verboden in dierenvoeding, maar toch waren er rapportages dat in de 80’er jaren als nog in veevoer gebruikt werd.
DES-moeders,-zonen en -dochters
DES-moeders zijn vrouwen die dus tijdens de zwangerschap DES hebben geslikt. DES zonen en –dochters zijn de kinderen van deze vrouwen.
In 1993 startte de National Institute of Health (NIH) een studie die na moest gaan wat het lang termijn effect was van DES. Uit dat onderzoek bleek dat er sprake was van:
- Strukturele schade aan de geslachtsorganen van DES zonen en -dochters
- Hoge risico bij zwangerschap en miskramen bij DES dochters
- Verhoogde vruchtbaarheidsproblemen bij zonen en dochters
- Verhoogde kans op borstkanker bij DES moeders
- Disfunctie van het immuunsysteem .
Uit onderzoek is verder gebleken dat bij 80% van alle DES-dochters die proberen zwanger te worden, lukt dit. Bij niet-DES-dochters is dit 90%. Bij zwangere DES-dochters kunnen zich problemen voordoen tijdens de zwangerschap en bevalling, omdat ze vaker vormafwijkingen hebben aan baarmoeder(hals) en eileiders. Daardoor hebben ze een verhoogde kans op miskramen, vroeggeboorten en buitenbaarmoederlijke zwangerschappen. De meeste DES-dochters lijden aan adenosis: afwijkend weefsel op de wanden van de vagina en baarmoedermond. Adenosis is ongevaarlijk maar vervelend, want het kan veel vaginale afscheiding (witte vloed) veroorzaken. Één op de 1000 DES-dochters krijgt een bijzondere vorm van kanker, de clear cell kanker, aan de vagina of de baarmoedermond. DES-zonen kunnen afwijkingen hebben aan de geslachtsorganen. Zij hebben ook verhoogde kans op onvruchtbaarheid door verminderde zaadvorming.
DES kleinkinderen
Volgens een retrospectieve studie uitgevoerd in Frankrijk door Réseau DES France, gepubliceerd in 2016, met 4409 DES-kleinkinderen (2228 meisjes en 2181 jongens) en ongeveer 6000 controles, wordt ongeveer een kwart van de DES-kleinkinderen te vroeg geboren. Vroeggeboorte stelt pasgeborenen bloot aan ernstige neonatale complicaties, waaronder neurosensorische stoornissen, handicaps en verhoogde neonatale sterfte. Hoe prematuur de baby, hoe groter het risico op complicaties. In de Réseau DES France-studie kwam hersenverlamming vaker voor in de DES-kleinkinderen-groep: 59 per10 000, versus 6 per10 000 in de controlegroep. Een studie uitgevoerd in de Verenigde Staten bij ongeveer 4500 DES-dochters wees uit dat vroeggeboorte plaatsvond met een frequentie van ongeveer 26%, veel hoger dan die gerapporteerd bij controles. De neonatale sterfte was 8 keer hoger onder DES-kleinkinderen en het risico op doodgeboorte was twee keer zo hoog.
Wie dus een kinderwens heeft in Suriname denkt eerst goed na voordat jij je laat injecteren met een mRNA spuit dat zich in de experimentele fase bevindt.
Het Tuskegee-experiment
Het Tuskegee-experiment begon in 1932, in een tijd dat er geen bekende behandeling was voor syfilis, een besmettelijke geslachtsziekte. Nadat ze waren gerekruteerd door de belofte van gratis medische zorg, namen 600 Afro-Amerikaanse mannen in Macon County, Alabama, deel aan het project, dat gericht was op het bestuderen van de volledige voortgang van de ziekte.
De deelnemers waren voornamelijk deelpachters, en velen hadden nog nooit een dokter bezocht. Artsen van de Amerikaanse volksgezondheidsdienst (PHS), die het onderzoek leidde, informeerden de deelnemers – 399 mannen met latente syfilis en een controlegroep van 201 anderen die vrij waren van de ziekte – dat ze werden behandeld voor slecht bloed, een term algemeen gebruikt in het gebied op dat moment om te verwijzen naar een verscheidenheid aan aandoeningen.
De mannen werden gecontroleerd door gezondheidswerkers, maar kregen alleen placebo’s zoals aspirine en mineralensupplementen, ondanks het feit dat penicilline de aanbevolen behandeling voor syfilis werd in 1947, ongeveer 15 jaar na de studie. PHS-onderzoekers overtuigden lokale artsen in Macon County om de deelnemers niet te behandelen, en in plaats daarvan werd onderzoek gedaan aan het Tuskegee Institute. (Nu genaamd Tuskegee University, de school werd opgericht in 1881 met Booker T. Washington als eerste leraar.).
Halverwege de jaren zestig ontdekte Peter Buxton, een onderzoeker naar geslachtsziekten van de PHS in San Francisco, van de Tuskegee-studie en uitte zijn bezorgdheid tegenover zijn superieuren dat het onethisch was. Als reactie daarop vormden PHS-functionarissen een commissie om het onderzoek te beoordelen, maar uiteindelijk kozen ze ervoor om het voort te zetten – met als doel de deelnemers te volgen totdat ze allemaal waren overleden, autopsies werden uitgevoerd en de projectgegevens konden worden geanalyseerd.
Buxton lekte het verhaal vervolgens uit naar een vriend van een verslaggever, die het doorgaf aan een collega-verslaggever, Jean Heller van de Associated Press. Heller brak het verhaal in juli 1972, veroorzaakte publieke verontwaardiging en dwong de studie uiteindelijk te sluiten
Tegen die tijd waren 28 deelnemers omgekomen aan syfilis, 100 anderen waren overleden aan gerelateerde complicaties, er was bij tenminste 40 echtgenoten de diagnose gesteld en de ziekte was bij de geboorte overgedragen aan 19 kinderen.
Om de volledige progressie van de ziekte te volgen, boden onderzoekers geen effectieve zorg toen de mannen stierven, blind of krankzinnig werden of andere ernstige gezondheidsproblemen ondervonden vanwege hun onbehandelde syfilis.
Het Tuskegee-experiment is een duidelijk bewijs dat artsen en wetenschappers meedogenloos instaat zijn de andere kant te kijken wanneer onethische handelingen worden verricht welke als gevolg heeft veel menselijk leed.
Het Softenondrama
Na de introductie in de jaren vijftig leek thalidomide (Softenon) een wondermiddel. Het slaapmiddel ging zeer effectief de ochtendmisselijkheid van zwangere vrouwen tegen. Het leek bovendien opvallend veilig. Het onderdrukte de ademhaling niet, terwijl dat bij oudere slaapmiddelen wél eens voorkwam. De normale dosis bedroeg honderd milligram. Patiënten die zelfmoord probeerden te plegen met thalidomide, slikten soms wel veertien gram en herstelden desondanks volledig.
In Duitsland gingen de thalidomidetabletten onder de merknaam Contergan als warme broodjes over de toonbank. In drie jaar tijd was dat 18,9 ton, waarvan veertien ton in het laatste jaar. Op de afdeling pediatrie van universiteit van Hamburg was er van 1949 tot 1959 geen enkele patiënt met focomelie gezien. In 1959 was er een enkel geval, in 1960 waren er dertig en in 1961 liefst 154.
Rond 1960 zorgden enkele publicaties voor verontrusting. De eerste melding was dat het middel bij langdurig gebruik mogelijk zenuwen beschadigde. Ook nam kort na de introductie van thalidomide het aantal kinderen met focomelie toe, een aandoening waarbij ledematen van kinderen verkort of zelfs volledig afwezig zijn.
Dr W. Lenz, een slimme kinderarts, vermoedde in november 1961 dat er een verband was tussen de focomelie en het slikken van thalidomide door zwangere vrouwen. Uit verder onderzoek – ook in andere landen – bleek dat in bijna elk geval van focomelie de moeder tussen de derde en de achtste week van de zwangerschap thalidomide slikte. Soms richtten slechts enkele tabletten in een specifieke periode van de zwangerschap al de schade aan.
De vruchtbeschadigende (teratogene) werking bleek specifiek voor sommige diersoorten. Zo zagen onderzoekers bij sommige konijnensoorten deze teratogene werking als de stof tussen de achtste en de zestiende dag van de zwangerschap werd gegeven, terwijl muizen daar geen last van hadden.
Door die vaststelling moeten nieuwe geneesmiddelen tegenwoordig op meer diersoorten worden getest. Afgezien van de test op de giftigheid van een nieuw geneesmiddel in meerdere diersoorten, brengen onderzoekers daarbij het afbraakproces goed in kaart. Ook is er sindsdien meer aandacht voor de mogelijke teratogene werking van nieuwe geneesmiddelen.
Begin jaren zestig bleek dus dat het slaap- en kalmeringsmiddel Softenon de geboorte van mismaakte kinderen veroorzaakte. Anno 2001 staat het middel weer volop in de belangstelling; niet omdat het kalmeert, maar omdat het bij kanker en andere ziekten een gunstig effect kan hebben. Triest is dat niet iedereen heeft geleerd van het Softenondrama. Artsen kiezen nu bij sommige ziekten toch voor het medicijn thalidomide. In de Derde Wereld dreigt door onoordeelkundig gebruik de ramp van veertig jaar geleden zich te herhalen.
Pfizer’s Schandaal in Nigeria
Westerse medische- en wetenschappelijke bedrijven hebben Afrika altijd gebruikt als hun proeftuin voor nieuwe medicijnen, en daarbij hebben ze onschuldige levens gedecimeerd. Dit is gedaan om een onverzadigbaar verlangen naar megawinst te stillen. Alle ethische en regelgevende goedkeuringen worden uit het raam gegooid voor het niet-aflatende streven naar winst. De door het bedrijfsleven aangestuurde agenda om winsten te waarderen boven het menselijk leven, plaagt de moderne samenleving nog steeds op een ongekende schaal.
Toen een ernstige meningitisepidemie in 1996 grote schade aanrichtte in Nigeria, zag Pfizer een duidelijke kans om onmetelijk obscene winsten te maken. Dit was afhankelijk van een nieuw vaccin dat werd getest op nietsvermoedende Nigeriaanse kinderen, in de hoop dat de goedkeuring van dit nieuwe vaccin superwinsten voor het farmaceutische bedrijf zou inluiden.
Op het hoogtepunt van de meningitisuitbraak in 1996 in Nigeria zag Pfizer dus kans op een hoge score: het testen van het ‘breedspectrum’ antibioticum Trovan bij kinderen. Het medicijn was nog niet goedgekeurd in de Verenigde Staten, waar ouders niet bereid waren hun kinderen als ‘proefkonijn’ op te zetten.
Door ernstige meningitisepidemie in Nigeria was een potentiële kaskraker en Pfizer was akelig ongeduldig. Honderd kinderen kregen een experimenteel oraal antibioticum genaamd Trovan, terwijl nog eens honderd ceftriaxon kregen, het ‘goud -standaard “behandeling van de moderne geneeskunde.
Vijf kinderen stierven op Trovan en zes op ceftriaxon. Bovendien raakten vele kinderen gehandicap. Later werd beweerd dat Pfizer niet de juiste toestemming van ouders had om een experimenteel medicijn bij hun kinderen te gebruiken en er werden vragen gerezen over de documentatie van het onderzoek.
Duidelijk werd dat een experimenteel medicijn uitgeprobeerd op kinderen zonder dat de juiste [ouderlijke] toestemming was verkregen. Bovendien had Pfizer zijn zin gekregen door verschillende gezondheidswetten te negeren. Het resultaat was een langdurige juridische strijd, waarin beschuldigingen van corruptie aan de kant van Pfizer en de Nigeriaanse regering naar voren kwamen.
Suriname en Covid-19
Er heerst nu wereldwijd een Covid-19 pandemie en allerlei onvoldoende gekeurde vaccins worden door verscheidene landen op de markt gebracht. De historie leert ons vaccin producenten meedogenloos kunnen zijn wanneer het betreft hun onverzadigbaar verlangen naar megawinst te stillen. Vandaar dat wij toch wel voorzichtig moeten zijn als nieuwe medicijnen en vaccins op markt verschijnen, des te meer als ze nog in de experimentele fase zijn. President Chan Santokhi, minister Amar Ramadhin en het Covid team willen koste wat koste 75% van de Suriname voor eind 2021 vaccineren. Hen wordt geadviseerd was minder gas te geven en niemand te dwingen zich te laten injecteren. Wie het risico wil nemen om geïnjecteerd te worden met een experimentele vaccin moet die ruimte krijgen, maar laat de overigen met rust, omdat als zaken goed misgaan zij niet instaat zullen zijn de gevolgen te dragen.
Bronnen
https://www.theguardian.com/world/2011/aug/11/pfizer-nigeria-meningitis-drug-compensation
https://www.history.com/news/the-infamous-40-year-tuskegee-study
https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/30758926/
https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/11530703/
https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/7139494/
UNITEDNEWS
