A20: BAAS EN KNECHT

A20 was met stomheid geslagen na het bericht in de media dat Dean Gorré met ‘Natio’ op bezoek zou zijn geweest bij een ‘druglord’. Althans volgens het bestuur
van de SVB.

Er volgen verder geen namen, bewijzen en ook de eventuele context van dat bezoek is niet duidelijk. Dit is een duidelijk voorbeeld van onbehoorlijk bestuur en een leiderschapsstijl, die niet meer past in de moderne tijd. “Noem man en paard of onthoud je van dergelijke uitspraken. Zonder ons verder te willen mengen in de details die we niet kennen
krijgen we wel weer een typisch voorbeeld te zien hoe leiderschapsstijl in Suriname vormgegeven wordt.”

De relatie tussen het bestuur en de werknemer is duidelijk. Het bestuur is de ‘baas’ en Dean Gorré dient zich als ‘knecht’ op te stellen. De niet gefundeerde beschuldiging is een ‘straf’ voor het niet gehoorzamen aan de leiding.

In alle lagen van onze maatschappij zien we dit fenomeen terug. In het midden- en kleinbedrijf, de ambtenarij dan wel het verenigingsleven. De baas bepaalt en de rest dient te volgen. De typische ‘baas-knecht verhouding’ die in Suriname nog sterk leeft.
Dit is inmiddels mondiaal een volledig achterhaalde manier van leidinggeven. Er zijn door wetenschappers diverse leiderschapsstijlen gedefinieerd. De lijst is lang. Een aantal leiderschapsstijlen zijn: de democratische, de strategische, de coachstijl en de in Suriname gangbare autocratische en bureaucratische leiderschapsstijl.

Bij de autocratische leiderschapsstijl is er één de baas en inbreng van anderen is niet gewenst. De bureaucratische leiderschapsstijl heeft als kenmerk dat inbreng soms is toegestaan, maar al snel stranden initiatieven op argumenten zoals “we doen het al 25 jaar zo, dus het werkt”.

Ook de politiek bedient zich van beide leiderschapsstijlen. Men is volksvertegenwoordiger, maar is zich niet bewust van hun rol als vertegenwoordiger van het volk dat men behoort te dienen. Men vertegenwoordigt voornamelijk de eigen partij en de eigen belangen. Dat is duidelijk zichtbaar door het niet transparant willen zijn naar het volk toe over de te nemen maatregelen, en het ontbreken van
uitleg over de maatregelen. De baas bepaalt en het volk moet zich maar laten ‘knechten’.

Zolang opvolgende regeringen deze manier van werken hanteren, wordt dit als normaal gezien en werkt het door in alle lagen van de bevolking. Als een politicus tijdens een persconferentie een journalist een schrobbering geeft, omdat een vraag hem niet bevalt, is duidelijk hoe de verhouding ligt. Er is maar één ‘de baas’. Dat het volk deze mensen op hun positie hebben gezet en dus recht hebben op het afleggen van verantwoording door deze personen, ontgaat hun volledig. Dat de journalistiek een controlerende taak heeft, ontgaat hun duidelijk ook. En zolang de politiek dit normaliseert zal het ook op de Surinaamse werkvloer niet veranderen. De baas-knecht verhouding zal blijven bestaan. Vooruitgang wordt geremd en initiatieven worden de kop ingedrukt. Terwijl de wereld verder gaat, blijft Suriname achter. Net zolang tot al het talent weg is en er alleen nog een handvol ja-knikkers overblijven samen met een enorme schulden-berg.

Ingezonden|A20