MODERNE-KLASSIEKE BUIKDANS KRIJGT NIEUWE DIMENSIE MET WESTERSE STIJLEN
FOTO PLU:BHARATANATYAN BELLY DANCE FUSION
Met de opvoering van twee uitverkochte shows in theater Thalia, heeft: ‘Stichting Inner art’ niet alleen het publiek weten te bekoren, maar is bij vele vrouwen een barrière doorbroken om middels moderne en klassieke buikdans het vrouwelijk schoon en de kunst, meer tot zijn recht te laten komen. De danseressen van Inner Art en gastdansers hebben in 23 dansopvoeringen aangetoond dat buikdansen niet slechts is toebedeeld tot een bepaalde leeftijd, bouw, etniciteit en cultuur en zeker niet gehouden is aan slechts een stijl.
“Ons doel is het buikdansen uit te dragen als de kunstvorm die zij is; Een danskunst waar bij het gaat om intense spierbeheersing in tegenstelling tot het simpelweg ‘draaien met de buik en schudden met de billen en schouders’. Evenzo is het een misplaatst vooroordeel dat het bij buikdansen gaat om een erotische dans welke alleen beoefend zou worden door dames van een bepaalde postuur, leeftijd of etniciteit. Dat stigma proberen wij er uit te halen, door het een diepere inhoud en stijl te geven”, zegt Rekha Mungra, zijnde danseres, choreografe en trainer bij Inner Art. Zij geeft aan dat de buikdanskunst zich ruim 5000 jaar geleden vanuit de tempels van India heeft verspreid onder de Midden-Oosterse culturen, en vanaf tweede helft van de vorige eeuw zich sterk aan het ontwikkelen is aan de hand van diverse Westerse invloeden en stijlen. Uniek aan de shows in Thalia waren dan ook de verschillende dansstijlen, tot zelfs hip hop, gebaseerd op het buikdansen. Een andere dimensie die Inner Art heeft weten toe te voegen aan het buikdansen is de vrouwelijke schoonheid en bewegelijkheid gecombineerd met devotie en geestelijke concentratie.
Nadat het jaren stil was in Suriname rondom het buikdansen was Mungra in 2005 de eerste die de buikdanskunst herintroduceerde aan het grote publiek, zijnde natuurlijk los gezien van de culturele activiteiten onder de Libanese gemeenschap. De voorbereiding van de twee shows heeft bijkans twee jaar in beslag genomen. “Het is een heel andere taak om dansen te leren aan kinderen dan aan volwassen en jongvolwassenen”, zegt Mungra. “Deze vrouwen staan midden in het leven en komen vooral om zich te ontspannen tijdens het dansen, naast hun dagelijkse drukte is het voor hun een zwaardere taak om de choreografieën te onthouden, dan bij kinderen het geval is, de voorbereiding en organisatie van zo een show duurt dan ook wat langer.
De naam van de show ‘The Beauty Within’, werd eer aangedaan door het opvallend esthetisch geheel van vrouwelijk schoon, zeer gedetailleerde kleding, decor, goede belichting en de kwalitatieve perfectie waarmee de optredens werden uitgevoerd. “Voor mij was de reactie, het
enthousiasme en de waardering van het publiek bij elke opvoering de kroon van het geheel”, zegt Mungra. Zij begon als zesjarige met danslessen in klassiek ballet bij Charlotte Sprangers. Haar interesse in de buikdanskunst werd aangewakkerd tijdens haar rechten studie in Nederland. Na zich internationaal verdiept te hebben en te hebben meegedanst in een dansgroep van een van haar docenten, keerde zij in 2005 naar Suriname terug. Naast haar advocaten praktijk besloot zij, de buikdanskunst, welke na de periode van de bekende Jasminca stil was komen te liggen, wederom te introduceren en toegankelijk te maken voor het grote publiek.
WILFRED LEEUWIN