MYSTERIE VAN VERZONNEN RUSSISCHE ‘MICROWAVEWAPENS’ OP CUBA ONTHULD
Bron: rt.com/Door Paul Robinson
Amerikaanse diplomaten en veiligheidsfunctionarissen die enkele jaren geleden leden aan een reeks onverklaarbare gezondheidsproblemen, waren het slachtoffer van Russische microgolfwapens, werd keer op keer verteld. Maar nu geeft de inlichtingendienst CIA eindelijk toe dat Moskou niet echt achter het ‘Havana-syndroom’ zat.
Het verhaal past in een verontrustend bekend patroon van verkeerde en valse informatie.
Elke week die voorbijgaat, groeit de lijst met in beschuldigingen tegen Rusland. Keer op keer komen westerse regeringen en de media in actie om ons te informeren over een nieuw kwaadaardig complot, om later terug te krabbelen omdat er niets aan de hand was.
Neem bijvoorbeeld die zogeheten ‘Russiagate’, die was gebaseerd op het idee dat Donald Trump een Russische agent was. Er zijn nog steeds enkele gelovigen, maar voor het grootste deel verloren mensen hun interesse toen duidelijk werd dat het een hoop onzin was. Ook waren er de beweringen dat Rusland de Taliban bewapende en dat het de Brexit had gefinancierd via de Britse zakenman Arron Banks. Het zijn slechts enkele van de theorieen die later werden ontkracht.
Toch blijven de beschuldigingen komen. Een voorbeeld hiervan is het verhaal van het Havana Syndroom, dat afgelopen week weer in het nieuws was. Voor degenen onder u die het hebben gemist, het Havana-syndroom is de naam die wordt gegeven aan mysterieuze symptomen die honderden Amerikaanse diplomaten en CIA-agenten over de hele wereld ervaren, waaronder hoofdpijn, vermoeidheid, gehoor- en gezichtsverlies, ernstige cognitieve stoornissen, tinnitus, hersenmist, duizeligheid en verlies van motorische controle. Kortom: het kon niet op. Het heeft de naam te danken aan de Cubaande hoofdstad, omdat daar de eerste symptomen opdoken.
Die brede reeks symptomen werpt onmiddellijke twijfel op of er een enkele oorzaak is. Desalniettemin werd er al snel gespeculeerd dat ze allemaal voorbeelden waren van een enkel ‘syndroom’ en dat Amerikaanse diplomaten het doelwit waren van een soort onbekende microgolfzender die was ontworpen om de hersenen van mensen te braden.
Na onderzoek van vier mogelijke oorzaken van het Havana-syndroom – infectie, chemicaliën, psychologische factoren en microgolfenergie – concludeerde een rapport van de Amerikaanse regering dat ‘directed pulse radio frequency-energie… het meest plausibele mechanisme lijkt te zijn.’ Het Havana-syndroom was ‘echt en het is serieus’, merkte CIA-directeur William Burns op, eraan toevoegend dat er een ‘zeer grote mogelijkheid’ was dat het het resultaat was van opzettelijke acties.
Wie daar achter zat, was een raadsel? In het openbaar vermeden Amerikaanse regeringsfunctionarissen het noemen van namen, en gaven toe dat ze ook geen bewijs hadden. Privé werd de vinger echter stevig naar de Russische Federatie gewezen, een beschuldiging die snel werd versterkt door de internationale media.
Zo meldde de New York Times dat functionarissen die ‘bekend waren met het bovengenoemde rapport’ zeiden dat Rusland achter de ‘aanvallen’ zat. CIA-veteraan Lewis Regenstein beweerde dat dit soort Russisch/Sovjet-aanvallen al sinds de jaren vijftig aan de gang was, en schreef een artikel voor de Washington Times met de kop ‘68 jaar Russische microgolfstralingsaanvallen op Amerikanen ongestraft’. ‘Russen gebruiken ‘geheim microgolfwapen’ om Amerikaanse spionnen over de hele wereld aan te vallen’, beweerde The Sun. Enzovoorts. De media hadden een besluit genomen: Rusland was de schuldige.
Waarom de Russische geheime diensten dit zouden doen, is nooit uitgelegd. Sommige experts speculeren dat het Havana-syndroom het resultaat was van opzettelijke aanvallen, anderen geloven dat de schade aan mensen een onbedoeld neveneffect was van een of andere scanmachine die is ontworpen om informatie uit elektronische apparaten van diplomaten te halen. Hoe dan ook, de Russen waren verantwoordelijk, hoewel niet het minste bewijs ooit publiekelijk is geproduceerd ter ondersteuning van deze stelling
Het duurde echter niet lang voordat sceptici met andere theorieën kwamen. Een daarvan was dat het syndroom werd veroorzaakt door het harde geluid van krekels. Ondersteuning voor deze theorie kwam later in een rapport in opdracht van het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken, waarin werd geconcludeerd dat krekels in 21 geregistreerde gevallen inderdaad de meest waarschijnlijke boosdoeners waren.
Eind vorig jaar dook een andere theorie op. Het Havana-syndroom was ‘een massale psychogene ziekte’, besloot een groep Amerikaanse wetenschappers. Het was, zeiden ze, een voorbeeld van het ‘nocebo-effect’, het tegenovergestelde van het placebo-effect. Hierbij zorgen verwachtingen dat er iets negatiefs met iemands gezondheid gebeurt ervoor dat er iets negatiefs gebeurt. Na het eerste incident in Cuba kregen Amerikaanse diplomaten te horen dat ze moesten uitkijken voor ‘abnormale gezondheidsproblemen’, en als gevolg daarvan begonnen ze deze te voelen. In feite zat het allemaal in hun hoofd.
Wat de waarheid ook moge zijn, het verhaal van Russische microgolfwapens bleef de ronde doen. Maar het lijkt er nu op dat zelfs de inlichtingendienst CIA twijfels heeft. In ongeveer twee dozijn zaken kan het bureau buitenlandse betrokkenheid niet uitsluiten, waaronder veel van de zaken die begin 2016 bij de Amerikaanse ambassade in Havana zijn ontstaan. Een andere groep zaken wordt als onopgelost beschouwd. Maar in honderden andere gevallen van mogelijke symptomen heeft het bureau plausibele alternatieve verklaringen gevonden, aldus de bronnen.
“Het idee dat wijdverbreide symptomen van hersenletsel zijn veroorzaakt door Rusland of een andere buitenlandse mogendheid die Amerikanen over de hele wereld als doelwit heeft, wordt als ongegrond beschouwd”, aldus de bronnen bij de CIA, in een verklaring die zij afgelopen week uitgaven.
Dit is heel beschamend voor diegenen die in de complottheorieën geloofden. Zeker, er zijn nog steeds een paar gevallen waarin de oorzaak van de ziekte onbekend blijft en dus buitenlandse betrokkenheid “niet kan worden uitgesloten”. Maar daar is nauwelijks bewijs voor.
Kortom, opnieuw ontdekten we dat we een zak met leugens hebben gekregen, waardoor de geloofwaardigheid van de politiek en de media een nieuwe deuk heeft opgelopen. Maar die deuk hebben ze aan zichzelf te danken.
