DOSSIER CORONA : DE NIEUWE THEATEROORLOG (1)

Naar aanleiding van diverse e-mails en documenten die in december 2021 zijn vrijgegeven op basis van de Wet Openbaarheid Bestuur (Wob) blijkt dat de toenmalige minister van volksgezondheid Hugo de Jonge al in mei 2020 wist dat asymptomatische besmettingen geen rol spelen in de coronacrisis.  Die kennis werd echter volkomen genegeerd.

Men bleef de bevolking telkens opnieuw wijzen op het gevaar van asymptomatische besmetting.  Dat was ook meteen de voornaamste reden voor de meeste vrijheidsbeperkende maatregelen die de afgelopen twee jaar zijn ingevoerd.  Een recent rapport van de John Hopkins University wijst nu uit dat die maatregelen totaal geen nut hadden.  Integendeel, ze hebben veel leed met zich meegebracht. Maar er is meer, want nu blijkt ook dat voor de overdracht van COVID 19 volledige levende virussen nodig zijn.  Dat kan niet met de fragmenten die met een PCR test zijn geïdentificeerd. 

Onthutsende nieuwe inzichten die minstens de vraag doen rijzen waarom regeringen wereldwijd en mainstream media toch dit desastreuze beleid hebben gepropageerd en ondanks de felle oppositie zoals in Canada, Australië of Frankrijk, nog steeds volhouden.

Op 6 december jl. publiceerde het  U.S. National Library of Medicine  een opzienbarend rapport  [i]  van onderzoekers gelieerd aan het Department of Primary Care Health Sciences van de University of Oxford.  Hun bevindingen zijn duidelijk : Voor de overdracht van COVID 19 zijn volledige levende virussen nodig, niet de fragmenten die met een PCR test worden geïdentificeerd.  Deze conclusie stuurt alle maatregelen die op die test gebaseerd waren en zijn regelrecht naar de prullenbak.

Op 8 februari volgde dan de publicatie van onderzoekers van de Lund Universiteit en het Centrum voor Politieke Studies in Kopenhagen en de Johns Hopkins universiteit in  de VS waaruit blijkt dat de lockdowns geen effect hebben gehad op de coronasterfte  [ii] .  Wel hebben ze heel veel leed met zich meegebracht. “Dit moeten we nooit meer doen,” concluderen de wetenschappers.

Vorige week werden we dan weer verrast door het feit dat gewezen minister Hugo De Jonge en zijn staf, en met hem de top van het RIVM, de bevolking in Nederland voorgelogen hebben inzake de ernst van de besmettelijkheid en de effectiviteit van de maatregelen.  De coronamaatregelen die sinds maart 2020 in Nederland zijn ­ingevoerd, waaronder alle drastische vrijheidsbeperkingen, zijn ­gebaseerd op het idee dat zogeheten ­asymptomatische ­besmettingen een ­belangrijke factor zijn bij de virusoverdracht.  Dat betekent dat mensen een gevaar kunnen zijn voor ­anderen, ook al hebben ze geen symptomen. Maar wetenschappers van het RIVM en OMT hebben van meet af aan aangevoerd dat dit ­onjuist is. Dat blijkt uit diverse e-mails en documenten die te vinden zijn in documenten die in december 2021 zijn vrijgegeven op basis van de Wet Openbaarheid Bestuur  [iii]   Journalisten en onderzoekers zijn de meer dan 13.000 pagina’s ­sindsdien aan het uitpluizen. Uit de documenten blijkt dat ­wetenschappers, ook van het RIVM,  met adviezen kwamen die niet welkom waren bij degenen die verantwoordelijk waren voor het beleid.  

En daar knelt het schoentje nu wat, want afgezien dat politici niet horen te liegen, is het wel de taak van de media om dat te verifiëren.  Helaas heeft precies mainstream media altijd de versie van de minister en beleidsmakers klakkeloos nagepraat.  Dat doet vragen rijzen.  Waarom heeft men de voorbije 2 jaren de alarmsignalen van niet gelieerde wetenschappers niet ernstiger onderzocht?  Integendeel, deze werden of monddood gemaakt, of gestigmatiseerd of als complotdenkers weg gezet.  Dus naast het feit dat de minister hierover schijnbaar loog, blijft dus ook de vraag :”Welke rol speelt de media in deze hele situatie?

Medialeugens als spil in een theateroorlog

Als we een ding niet hebben geleerd van de Tweede Golfoorlog dan is het wel dat gemanipuleerde informatie de meest onrechtmatige oorlog kan rechtvaardigen. Documenteer een onrechtmatige situatie met de daarvoor geschikte beelden en de kans is groot dat je achterban je zal steunen.  In 2002 geloofde bijna iedereen in de Westerse wereld dat Irak Al Qaida en het internationale terrorisme steunde en in het bezit was van massavernietigingswapens (MVW).   De westerse media schetste, al sinds Desert Storm in 1991, en in toenemende mate na 9/11, een beeld van een duivelse Saddam Hoessein die zijn bevolking onderdrukte en naar willekeur moordde.  Ook zou hij de nabestaanden van zelfmoordterroristen, vooral tegen Israël, belonen met een financiële tegemoetkoming. Voldoende reden voor de US en UK om tegen het advies van de V.N. Veiligheidsraad in Irak toch binnen te vallen. Zij voelden zich gesteund door de publieke opinie die handig bespeeld was door mainstream media en stilzwijgend goedkeuring verleende aan de Tweede Golfoorlog.  

Tijdens die inval in Irak werden selectief informatie, acties en situaties voorgeschoteld aan onze journalisten. Aanvankelijk stuitte dit op zwaar protest van de oorlogscorrespondenten ter plekke.  De legerleiding hield voet bij stuk met als reden de veiligheid van de troepen.  Hierdoor konden de verslaggevers slechts een door de US en UK geselecteerde informatie met de buitenwereld delen.  Het thuisfront werd zodoende bewijs geleverd van de noodzaak voor een, zoals later zou blijken,  onrechtmatige oorlog.   Vrije correspondenten werden door de militairen verhinderd om volgens goede journalistieke regels verslag te doen. De geboorte van de theateroorlog met zijn geënsceneerde berichtgeving was een uppercut voor de vrije verslaggeving. Hadden we dit kunnen voorkomen?  

Had de media hierin een te lakse houding aangenomen en hadden we de vrije pers meer moeten steunen? Want vanaf 2003 zou journalistiek nooit meer hetzelfde zijn.   

Enkele maanden later bleek trouwens al dat er geen bewijs kon worden geleverd voor de bovenstaande argumenten.  Een feit dat door vele experten jaren voordien al was aangehaald, maar telkens van de tafel was geveegd.  Er is alvast nooit bewijs gevonden voor een relatie tussen de Iraakse regering en Al Qaida en voor de aanwezigheid van MVW.  Het enige wat Saddam Hoessein kon worden aangewreven is dat hij keer op keer allerlei resoluties van de VN-Veiligheidsraad negeerde en verder ging met de economische ontwikkeling van zijn land.  Er was volgens de meeste betrokken internationale waarnemers echter geen wettelijke rechtvaardiging voor het schenden van de soevereiniteit van een erkende staat, al was en is daarover tot op de dag van vandaag nog steeds discussie.  De theateroorlog was echter getest en had zijn doel bereikt.  De techniek om de tegenpartij te demoniseren en journalisten slechts vooraf bepaalde informatie en situaties voor te schotelen zou verder worden geperfectioneerd. 

In 2011 zou dezelfde strategie worden gevolgd om het meest ontwikkelde land in Noord-Afrika naar de middeleeuwen te bombarderen.  In navolging van Saddam Hoessein werd ook Kolonel Muamar Gaddafi als dictator gedemoniseerd.  Ondanks deze campagne gaf de VN geen groen licht voor een aanval.  Dus besloot de NAVO maar zelf over te gaan tot de ondertussen gekende onrechtmatige actie. Tijdens het bombardement van Tripoli vielen er naar verluidt tussen 50 en 90 duizend burgerslachtoffers.  Kolonel Gaddafi werd standrechtelijk geëxecuteerd(Zie foto onder). 

 

Naderhand kon je in het Belgische opinieblad De Wereld Morgen  [iv] weliswaar lezen dat elke oorlog vooraf gegaan wordt door medialeugens.  Helaas te laat voor het Lybische volk dat tot vandaag geen vrede kent.  Het land dat eens toonaangevend was voor de ontwikkeling van Afrika wordt nog steeds verscheurd door gewapende vijandelijkheden tussen verschillende partijen.   De medialeugens en de theateroorlog hadden weer eens hun doel bereikt.

In diezelfde periode werden ook de sociale media getest en ingezet om deel uit te maken van de theateroorlog en zijn strategieën.  In bijna 20 andere landen in die regio werden via sociale media, voornamelijk FB, civiele groepen aangezet tot destabiliserende acties en oproer en, in sommige gevallen, tot terreur of burgeroorlog.   Dit met als dekmantel de leugen om democratie te brengen aan die volkeren.  De wereld leerde deze destabilisering kennen als de Arabische Lentes.  Een zeer poëtische en beloftevolle naam die de werkelijke lading helaas niet dekte.

Een netwerk van medialeugens

Want de theateroorlog die in de media wordt gevoerd is slechts de top van een ijsberg.  Een netwerk van organisaties en bedrijven sturen, al dan niet ingekochte, beleidsmakers en profiteren immens van de hele situatie.  De kwestie Irak toont een blauwdruk van zulk netwerk.

In de herfst van 2002 wordt het Committee for the Liberation of Iraq (CLI) opgericht.  De secretaris is Gary Schmitt, eveneens directeur van het toenmalige Project for a New American Century (PNAC), een neoconservatieve denktank die president Bush adviseerde.  In een uitgebreide Adviesraad zetelen onder andere voormalig CIA Directeur James R. Woolsey en Generaal Wayne Downing (Vietnam, Panama, Golf Oorlog 1) Het bestuur en de Adviesraden  zijn rijk voorzien van personen uit de neoconservatieve vleugel (o.a. Newt Gingrich) en kopstukken uit de Zionistische beweging.  In het najaar van 2002 klinkt hun kort samengevatte doelstelling uiterst vredelievend. De wereld te verlossen van de terreur Saddam Hoessein! Het ontbreken van Irakezen in deze organisatie moet zelfs een kind opvallen.

Het CLI heeft op zijn beurt weer nauwe banden met The Iraqi National Congress (INC).  Het INC wordt ingezet om lokaal de oppositie en de opvolging van Saddam te organiseren. Dit onder het toeziend oog van Generaal Wayne Downing van CLI.  Niet verwonderlijk ontving deze NGO in 2002 een schenking van 8 milioen US$ van het State Department voor hun werkingskosten voor het tweede semester. Ahmed Chalabi, medeoprichter van INC, was trouwens één van de favorieten van het Pentagon voor de presidentspost in Irak.  Dezelfde structuur en procedure zal later worden ingezet in Afghanistan waar Zalmay Khalilzad speciaal gezant zal worden.  Deze was medeoprichter van PNAC en ondertekende ook de in die tijd veel besproken brief [v] aan Clinton inzake aanzet voor inval van Irak.  

Onze ijsberg drijft echter in diepe wateren. Het PNAC heeft immers ook nauwe banden met het bedrijfsleven.  In de periode van 1995 tot 2000,  leidde Dick Cheney(Zie foto onder), medeoprichter van PNAC en ondertussen vice-president van de VS, de Amerikaanse energie- en oliegigant Halliburton naar enorme successen. Het bedrijf waar hij de grootste individuele aandeelhouder van is.  Volgens rapporten van het Center for Public Integrity (CPI) bleek dat Cheney tientallen miljarden US$ verkreeg door federale contracten en staatsleningen. [vi]

Vanwege het succes van Halliburton werd de rol van dochteronderneming Brown & Root ook duidelijker. Brown & Root is wat je noemt een all-round bedrijf. Deze constructie- en oliegigant stelde in die tijd wereldwijd 20.000 mensen te werk in meer dan honderd landen. Via zusterbedrijven en joint ventures, kan Brown & Root boorplatforms bouwen, oliebronnen aanboren, zowat alles bouwen en besturen van havens tot pijplijnen, snelwegen en kernreactoren. Het bedrijf kan veiligheidsagenten trainen en bewapenen en het kan ook legers voeden, logistiek ondersteunen en behuizen.  Brown & Root is ook één van de grote partners van het Amerikaans leger en de CIA. Zij bouwen en verhandelen logistiek materieel overal waar het Amerikaans leger aanwezig is. Naast oliepijplijnen en militaire logistiek, zijn ze ook gespecialiseerd in wapenhandel (bijvoorbeeld naar Iran in de late jaren zeventig), en indien we het rapport van het CPI mogen geloven, ook zeer bedreven in drugspijplijnen.  Niet verwonderlijk speelde tijdens de oorlogen in Irak en in Afghanistan, van alle civiele ondernemingen Brown & Root de grootste rol.

Miljarden dollars aan belastinggelden werden zo weggesluisd naar het netwerk waar een president, vice-president en hun vrienden aandeelhouders waren.

De inval en vernieling, de bezetting en de wederopbouw van Irak, komen hierdoor in een totaal ander licht te staan.  Naast een aantal strategische en geopolitieke overwegingen, en het streven naar wereldoverheersing, spelen ook ordinaire geldzucht en machtswellust een grote rol in dit menselijk drama.  Helaas zijn de meeste acteurs de arme drommels die, zoals tijdens het bombardement van Tripoli,  geen veilig onderkomen konden vinden. Dit terwijl de zichzelf tot megaproporties verrijkende regisseurs ervan bijna dagelijks de hele wereld voorhouden hoe nobel hun intenties wel zijn. 

De rol van mainstream media, het zonder enige vorm van onderzoek mee verspreiden van hun leugens is niet weg te cijferen of goed te praten.  Wie niet expliciet neen heeft gezegd of weigerde hieraan deel te nemen, is medeplichtig aan zulke onrechtmatige oorlogen.

De nieuwe theateroorlog

Anno 2022 woedt de theateroorlog heviger dan ooit.  Een groot verschil met de vorigen is dat de strijd nu niet meer op het terrein wordt gevoerd maar quasi uitsluitend via informatieverstrekkende kanalen. Enerzijds komt er berichtgeving die er op gericht is om de strategie van de theateroorlog uit te spelen en zoals bij elke oorlog draait daarbij de leugenmachine op volle toeren. Anderzijds zijn er de vele civiele organisaties en personen die proberen die leugens te ontrafelen en zich inzetten voor een duurzame vrede en rechtvaardigheid. De eerste groep heeft banden met multinationale bedrijven.  De tweede niet. Dat maakt al duidelijk wie meer zendtijd zal krijgen.

Deze tegenstelling is misschien een beetje kort door de bocht geschetst, maar, vergis je niet : het is wel nog steeds een oorlog.  Ondanks het feit dat er weinig munitie wordt verschoten, vallen er wel degelijk slachtoffers, worden lokale economieën ontwricht, en nationale regeringen en hun grondwetten ondermijnd of buiten spel gezet.  Een resultaat dat niet echt moet onderdoen voor enig ander gewapend conflict.  Met dit verschil dat er geen steden worden platgegooid en er, voorlopig, dus ook geen puin hoeft te worden geruimd.  Maar in functie van de theateroorlog worden de cijfers over slachtoffers dagelijks tijdens het ochtendnieuws als eerste opgesomd en door de dag meermaals herhaald. 

De documentaire Battleground Melbourne  [vii]  schetst een goede beeld van wat vandaag op vele plaatsen in de wereld gebeurd of wat ons eventueel nog te wachten staat.  Het geeft inzicht hoe de theateroorlog zich ontvouwt en wie de spelers in dit lugubere spel zijn.

Een ander duidelijk voorbeeld van hoe misinformatie via de overheidsmedia wordt verspreid en welke intriges de theateroorlog aan de gang houden tonen de beelden van Brussels – What really happened?   [viii]    Deze slechts 7 minuten durende video biedt een verslag van de vredevolle demonstratie tegen de Coronamaatregelen op 23 januari in Brussel.  Ondanks de geschatte half miljoen demonstranten haalde dit nieuws de voorpagina’s niet.  Wat wel uitgebreid werd vermeld was dat er slechts een 50.000 betogers waren met vooral nadruk op de rellen in de nasleep ervan.  Deze real-time opnames maken echter komaf met dit verhaal en tonen een andere werkelijkheid.  De relschoppers en de politie schijnen het goed met elkaar te kunnen vinden en de provocateurs staan totaal los van de vreedzame demonstranten.  Opmerkelijke beelden tonen ook dat journalisten die voor mainstream media werken allen gasmaskers en andere veiligheidskledij droegen, precies op die plekken waar de rellen plaatsvonden.  Alsof er voorkennis was van dit gebeuren.  

Maar in wezen zijn zulke gefingeerde rellen niet nieuw.  Ook Adolf Hitler heeft zich bediend van een door de Duitsers zelf gefingeerd grensconflict om op 1 september 1939 zijn klaarstaande pantserdivisies Polen te doen binnenrijden.  Het was het begin van WO 2, ondanks alle voorafgaande verdragen.  Elke oorlog wordt immers vooraf gegaan door medialeugens. 

(wordt vervolgd)

[i] https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/33270107/  

[ii] https://sites.krieger.jhu.edu/iae/files/2022/01/A-Literature-Review-and-Meta-Analysis-of-the-Effects-of-Lockdowns-on-COVID-19-Mortality.pdf

[iii] https://wobcovid19.rijksoverheid.nl/

[iv]  https://www.dewereldmorgen.be/artikel/2011/06/23/medialeugens-gaan-oorlog-vooraf-verslag-van-drie-dagen-tripoli/

[v] https://www.militarist-monitor.org/images/uploads/PNAC_Letter_to_President_Clinton_on_Iraq.pdf 

[vi] https://publicintegrity.org/national-security/private-contractors/

[vii] https://www.youtube.com/watch?v=xzfJGC1_yPo

[viii] https://www.bitchute.com/video/rjL5HWS0JIsP/

Ingezonden | Jef Crab