WAAROM DE VS EN NAVO NOOIT ZIJN GESANCTIONEERD VOOR HET STARTEN VAN OORLOGEN
De extreme reactie van het Westen op de inval door Rusland in Oekraïne, legt een hoge mate van hypocrisie bloot. Dit stelt Robert Bridge, auteur van onder meer het boek ‘Midnight in the American Empire’. Door de Verenigde Staten (VS) geleide oorlogen in het buitenland hebben volgens hem nooit de bestraffende reactie hebben gekregen die ze verdienden.
Laten we eerst iets duidelijk maken. Hypocrisie en dubbele moraal alleen zijn geen rechtvaardiging voor het openen van vijandelijkheden door welk land dan ook. Met andere woorden, alleen omdat de Navo-landen sinds 2001 een pad van moedwillige vernietiging over de hele wereld hebben ingeslagen zonder ernstige gevolgen, geeft dit Rusland, of welk land dan ook, niet de vrijheid om zich op een vergelijkbare manier te gedragen. Er moet een overtuigende reden zijn voor een land om het gebruik van geweld toe te staan en zich daarmee te committeren aan wat als ‘een rechtvaardige oorlog’ zou kunnen worden beschouwd. Dus de vraag: kunnen de acties van Rusland vandaag als ‘rechtvaardig’ of op zijn minst begrijpelijk worden beschouwd? Ik laat dat antwoord aan het betere oordeel van de lezer over, maar het zou ijdel zijn om enkele belangrijke details niet in overweging te nemen.
In zijn nu beroemde toespraak op de Veiligheidsconferentie van München in 2007, vroeg Vladimir Poetin de verzamelde wereldwijde powerbrokers op een schrijnende manier: “Waarom is het nodig om tijdens deze Navo-uitbreiding militaire infrastructuur aan onze grenzen te leggen? Kan iemand deze vraag beantwoorden?” Later in de toespraak zei hij dat het uitbreiden van militaire middelen tot aan de Russische grens “op geen enkele manier verband houdt met de democratische keuzes van individuele staten.”
Niet alleen werden de zorgen van de Russische leider beantwoord met de voorspelbare hoeveelheid minachting te midden van het oorverdovende geluid van krekels, de Navo heeft sinds die dag nog vier landen het lidmaatschap verleend (Albanië, Kroatië, Montenegro en Noord-Macedonië). Stel je de reactie van Washington voor als Moskou bijvoorbeeld een voortdurend uitbreidend militair blok in Zuid-Amerika zou bouwen!
De echte reden voor het alarm van Moskou kwam echter toen de VS en de Navo buurland Oekraïne begonnen te overspoelen met een duizelingwekkende reeks geavanceerde wapens te midden van oproepen tot lidmaatschap van het militaire blok. Wat kan er in hemelsnaam mis gaan? Voor Moskou begon Oekraïne een existentiële bedreiging voor Rusland te vormen.
In december leverde Moskou, dat snel het einde van zijn geduld naderde, ontwerpverdragen af aan de VS en de Navo, waarin ze eisten dat ze elke verdere militaire expansie naar het oosten stopzetten, ook door de toetreding van Oekraïne of andere staten. Het bevatte de expliciete verklaring dat de Navp “geen enkele militaire activiteit zal uitvoeren op het grondgebied van Oekraïne of andere staten van Oost-Europa, de Zuidelijke Kaukasus en Centraal-Azië.” Opnieuw werden de Russische voorstellen door westerse leiders met arrogantie en onverschilligheid beantwoord.
Hoewel mensen verschillende meningen zullen hebben over de schokkende acties die Moskou vervolgens nam, kan niemand zeggen dat ze niet gewaarschuwd waren. Het is tenslotte niet zo dat Rusland op 24 februari wakker werd en plotseling besloot dat het een prachtige dag was om een militaire operatie op het grondgebied van Oekraïne te starten. Dus ja, er zou een argument kunnen worden aangevoerd dat Rusland zich zorgen maakte over zijn eigen veiligheid als rechtvaardiging voor zijn acties. Helaas is hetzelfde misschien moeilijker te zeggen voor de Verenigde Staten en hun Navo-handlangers met betrekking tot hun oorlogszuchtige gedrag in de loop van de afgelopen twee decennia.
Neem het meest beruchte voorbeeld, de invasie van Irak in 2003. Deze rampzalige oorlog, die door de westerse media uiteindelijk is bestempeld als een ongelukkige ‘intelligentie-mislukking’, vertegenwoordigt een van de meest flagrante daden van niet-uitgelokte agressie in de recente geschiedenis.
Zonder al te diep in de duistere details te duiken, beschuldigden de Verenigde Staten, die net de aanslagen van 9/11 hadden ondergaan, Saddam Hoessein van Irak van het herbergen van massavernietigingswapens. Maar in plaats van nauw samen te werken met de wapeninspecteurs van de Verenigde Naties (VN), die ter plaatse waren in Irak om de beweringen te verifiëren, lanceerden de VS, samen met het Verenigd Koninkrijk (VK), Australië en Polen, een ‘schok-en-ontzag’-bombardement campagne tegen Irak op 19 maart 2003.
In een flits stierven meer dan een miljoen onschuldige Irakezen door deze flagrante schending van het internationaal recht.
Het Center for Public Integrity meldde dat de regering-Bush, in haar poging om de publieke steun voor het dreigende bloedbad te versterken, tussen 2001 en 2003 meer dan 900 valse verklaringen heeft afgelegd over de vermeende dreiging van Irak voor de VS en zijn bondgenoten. Maar op de een of andere manier hebben de westerse media, die de meest hondsdolle voorstander van militaire agressie zijn geworden, geen enkele fout ontdekt in het argument voor oorlog. Totdat de laarzen en het bloed op de grond lagen, natuurlijk.
De wijze waarop nu datzelfde Westen reageert op de invasie in Oekraïne, staat in geen enkele verhouding tot de fluwelen aanpak die werd gehanteerd bij oorlogshandelingen die door Amerika werden ‘ontplooid. Gezien de manier waarop Rusland is belasterd in het ‘rijk van leugens’, zoals Vladimir Poetin het land van zijn politiek gemotiveerde vervolgers noemde, denken sommigen misschien dat Rusland de non-stop bedreigingen verdient die het nu ontvangt. In feite is niets minder waar. Dit soort wereldwijde grootspraak gaat ervan uit dat Rusland het helemaal bij het verkeerde eind heeft, punt uit.
Een dergelijke roekeloze benadering, die geen ruimte laat voor debat, geen ruimte voor discussie, geen ruimte om de kant van Rusland te zien in deze uiterst complexe situatie, garandeert alleen maar verdere escalatie, zo niet een volledige wereldwijde oorlog, verderop op de weg. Tenzij het Westen actief op zoek is naar het uitbreken van de Derde Wereldoorlog, zou het raadzaam zijn om de afschuwelijke hypocrisie en dubbele moraal tegen Rusland te stoppen en geduldig te luisteren naar de Russische kant van het verhaal. Het is niet zo ongelooflijk als sommige mensen misschien willen geloven.
