LIBERALE GENDERIDEOLOGIEËN IN DE USA HEBBEN ENORME ONWISBARE INVLOED OP KINDEREN
Linkse pedagogische inspanningen om genderideologie in de klas te introduceren, zijn over het algemeen aan de aandacht van ouders ontsnapt. Die worden zich nu pas bewust van de negatieve impact hiervan op kinderen. Sommigen noemen het ‘ideologische gevangenneming’, anderen noemen het ‘grooming’.
Kinderen worden tegenwoordig blootgesteld aan dragshows, Pride-parades georganiseerd door lokale schoolbesturen, transgenderisme en op LHBT-gebaseerde leerplannen. Kinderen worden geïnstrueerd om na te denken en vragen te stellen over hun geslacht en seksualiteit. Het wordt allemaal gedaan om de keuzes te bevestigen van volwassenen die vaak worstelen met hun eigen identiteit.
Onderzoekers Christopher Rufo van het Manhattan Institute en Abigail Shrier, auteur van ‘Irreversible Damage’, hebben veel gedaan om de kwestie onder de aandacht te brengen. In veel gevallen drukken leraren die zichzelf identificeren als ‘niet-binair’, ‘genderqueer’ of ‘transgender’ een breed spectrum van emoties uit over hoe leerlingen ze waarnemen – alsof de kinderen alleen bestaan als een folie voor het narcisme van de volwassenen die hen instrueren. Anderen spreken over hoe trots ze zijn op de kinderen die zich identificeren als iets anders dan ‘cisgendered’ en hetero – alsof het hun zaak is.
Hoewel hun taak eenvoudigweg is om wiskunde, Engels of geschiedenis te onderwijzen, besteden deze leraren veel van hun tijd aan het bestuderen van hoe ze kinderen het beste kunnen ‘opvoeden’ met hun wereldbeeld, alsof scholing niets meer is dan een middel om promotie te maken met hun eigen identiteitspolitiek.
Verzorging, of ideologische vastlegging, is iets gecompliceerder dan wat de termen zouden kunnen impliceren. Meer dan alleen een verontrustende voorloper van het normaliseren van pedofilie, zorgt dit soort verzorging ervoor dat kinderen de traditionele noties van heteroseksualiteit, het kerngezin en de genderbinaire verhouding van man en vrouw verwerpen.
Sterke vaderfiguren? Vergeet het. De enige mensen naar wie ze op moeten kijken zijn een eindeloze reeks van gender-verwarde twintigers met “zij/zij” voornaamwoorden die hen vertellen dat eerlijk werk, meritocratie en ouderschap vormen van patriarchale, kapitalistische onderdrukking zijn.
Openbare scholen zijn niet de enige plaats waar dergelijke verzorging plaatsvindt. Beïnvloeders op sociale-mediaplatforms zoals Instagram, TikTok en YouTube, om nog maar te zwijgen van de reguliere media, hebben allemaal een grote rol gespeeld bij het normaliseren van transgenderisme en niet-traditionele levensstijlen. De doordringing van deze nieuwe, wakkere ideologie heeft zelfs instellingen zoals Disney verteerd, die protesteerden tegen de inspanningen van de gouverneur van Florida, Ron DeSantis, om de wijze van lesgeven in de klas aan te pakken.
De wet van DeSantis, die door de reguliere media ook wel de ‘Don’t Say Gay’-wet wordt genoemd, was bedoeld om ouders meer inspraak te geven in wat er in de klas wordt onderwezen, waardoor het ‘promoten’ van de genderideologie op school in Florida effectief wordt stopgezet. Die werd opgedrongen aan kinderen van zelfs vijf jaar.
De meest elementaire wetgeving stelt dat “klassikale instructie door schoolpersoneel of derden over seksuele geaardheid of genderidentiteit niet mag plaatsvinden in de kleuterklas tot en met groep 3 of op een manier die niet past bij de leeftijd. Met andere woorden, de wet, die niet eens zou hoeven te bestaan in enig deel van de wereld dat het postmodernisme niet heeft omarmd, staat kinderen toe om kinderen te zijn – althans voor een tijdje.
Meer dan alleen maar tegen de wetgeving in te gaan, hebben verschillende bedrijfsleiders van Disney de wens geuit om de producties van het bedrijf ‘inclusiever’ te maken voor de LGBTQ+-gemeenschap. Karey Burke, president van Disney’s General Entertainment Content en de trotse ‘moeder van twee queer-kinderen’, waaronder ‘één transgenderkind en één panseksueel kind’, sprak haar steun uit voor ‘vele, vele’ personages die onder de regenboog vallen – met de belofte om leden van gemarginaliseerde groepen tegen het einde van het jaar ten minste 50 procent van de vaste karakters van het bedrijf te maken.
Het zal voor velen wennen zijn, maar in deze veranderende tijden juichen liberalen deze controversiële ontwikkeling juist toe. Of onze kinderen er uiteindelijk een beter mens van worden, zullen onderzoekers in de toekomst moeten bepalen.
