NPS GRAAFT EIGEN GRAF

Door: Armand Snijders

Tijdens een veelbesproken congres besloot de Nationale Partij Suriname (NPS) vorige week zondag in de coalitie te blijven. De laatste strohalm die gepakt kon worden om de ondergang van de ooit florerende groene partij te voorkomen, werd door het bestuur niet gegrepen. Ontevreden partijleden achterlatend.

Al tijden klinkt er vanuit de leden de roep om stelling te nemen tegen het koppel Chandrikapersad Santokhi en Ronnie Brunswijk, die beiden de meeste beloftes uit het regeerakkoord opzij hebben geschoven en vooral voor hun eigen- en partijbelangen gaan. Vooral het hardnekkige patronisme is een door in het oog van menigeen, hoewel Santokhi bij zijn aantreden plechtig beloofde daarmee af te rekenen. Dat hij met iedereen wilde samenwerken om het land uit het slop te trekken, bleek naderhand ook niet waar te zijn. Ondeskundige familieleden en vrienden werden hier en daar aangesteld, echte vakspecialisten werden terzijde geschoven.

De NPS heeft in de huidige coalitie ook weinig tot niets in te brengen, de twee NPS-ministers Marie Levens (Onderwijs, Wetenschap en Cultuur) en Silvano Tjong-Ahin (Ruimtelijke Ordening en Milieu) kunnen ook weinig potten breken. De VHP maakt de dienst uit en wil dat graag zo houden. En dus werd Tjong-Ahin voor zover bekend niet eens door Santokhi benaderd om de openstaande ministersvacature voor Financiën en Planning te vervullen, hoewel hij gezien zijn achtergrond en ervaring een geschikte kandidaat zou zijn. Terwijl Santokhi -in tegenstelling tot wat hij voor de verkiezingen beweerde dat de VHP voldoende kader heeft om het land weer op te bouwen – de grootste moeite heeft om een geschikte opvolger voor Armand Achaibersing te vinden.

Het feit dat Santokhi op deze cruciale post persé een VHP’er wil hebben, is alleszeggend. Daarom is minister Albert Ramdin van Buitenlandse Zaken, Internationale Business en Internationale Samenwerking (Bibis) al wekenlang dé plaatsvervanger van Achaibersing en dat Ramdin niet echt een financiële achtergrond heeft, is geen bezwaar voor Santokhi; hij vertrouwt immers alleen mensen uit zijn eigen gelederen. Tjong-Ahin mag achter Ramdin als diens plaatvervanger ongemakkelijk de tweede viool spelen.

De pijn van de NPS wordt veroorzaakt door het diepgewortelde wantrouwen van Santokhi tegenover ander partijen, terwijl hij als minister van Justitie en Politie van 2005 tot 2010 wel de onvoorwaardelijke zegen had van toenmalig NPS-voorzitter en president Ronald Venetiaan. Maar de tijden en vooral de politieke verhoudingen zijn sindsdien behoorlijk veranderd.

De NPS heeft qua zetelaantal flink ingeboet en heeft onder voorzitter Gregory Rusland veel van haar overtuigingskracht en geloofwaardigheid verloren. In de oppositionele jaren 2010-2020 wist de partij onder Rusland geen noemenswaardige standpunten in te nemen. Het was vooral de voortzetting van de muisgrijze politiek.

Bij de gratie van Santokhi mocht de NPS in 2020 mee regeren, ook al had de VHP de partij niet nodig om een coalitie te vormen. Maar al snel bleek dat men helemaal niets in te brengen had in de regering, die gedomineerd werd door de VHP en de Abop, en Rusland niet bij machte was om het beleid bij te sturen. In het begin stelde hij zich tevreden met een baan als regeringsadviseur, maar die gaf hij eerder dit jaar terug omdat hij ook daarmee niets in de melk te brokkelen had.

Herhaalde verzoeken van partijleden om dan maar de stekker uit de samenwerking te trekken, werden door Rusland keer op keer terzijde gelegd. Het was extra genant dat hij enkele weken geleden Venetiaan uit de kast moest trekken en afstoffen om zijn standpunt te bevestigen. Dat viel niet bij iedereen in de partij goed.

Dat de NPS in de coalitie blijft zitten, is een bron van ergernis van parlementariër Patricia Etnel, die inmiddels aan een persoonlijk kruistocht tegen met name de VHP is begonnen. Haar oproep tijdens het laatste partijcongres om er uit te stappen, werd uiteindelijk door het bestuur genegeerd. “Blijven in deze coalitie betekent dat de NPS haar kracht om te doen wat ze moet doen voor land en volk, niet heeft. En daarom moesten we eruit”, zo verwoordde zij na afloop de gevoelens van veel leden. Rusland ziet dat echter anders. Hij denkt dat de regering-Santokhi-Brunswijk nog wel het beleid zal veranderen. “We moeten mensen altijd het voordeel van de twijfel geven. Maar als je ervan uitgaat dat niets kan gebeuren dan kunnen we stoppen met alles.”

Het feit dat Santokhi in de aanloop naar de bewuste vergadering heeft geprobeerd om het NPS-standpunt te beïnvloeden door de partij onder meer een ambassadeurschap in Zwitserland en een aantal functies bij niet nader genoemde staatsbedrijven aan te bieden, zegt heel veel over de president. Hij opereert als een moderne kolonisator die zijn onderdanen met de hedendaagse vorm van spiegeltjes en kralen probeert te paaien. Dat kost hem bovendien toch niks, lanti betaalt dat immers. Het siert Rusland overigens dat hij niet voor deze goedkope manier van inpalmen is gezwicht.

Tijdens de bewuste vergadering in Grun Dyari nam het bestuur een motie aan waarin van de regering-Santokhi/Brunswijk voor de zoveelste keer wordt geëist dat er binnen enkele maanden een drastische beleidsombuiging komt. Dat Santokhi daar aan zal voldoen, is zeer onwaarschijnlijk.

In het verleden heeft hij bij protesten zijn poot altijd stijf gehouden en hooguit wat loze beloften gedaan. Dus hij zal van de nietige NPS ook niet onder de indruk raken. Zeker niet zolang die partij geen leider heeft die met zijn vuist keihard op tafel durft te slaan.

Het is de grote vraag of, als Rusland over een paar maanden ook beseft dat er niets is veranderd, hij de ballen heeft om alsnog uit de coalitie te stappen, zoals een aanzienlijk deel van de leden al heel lang wil. Maar dan is het ergste kwaad al geschied en heeft de partij heel wat uit te leggen aan de kiezers, die er onder deze regering tot nu toe vooral slechter van zijn geworden. En het is dus een regering waar de NPS en Rusland tegen beter weten in deel van uitmaken. Dat zal ze door de kiezers zeker zwaar worden aangerekend, waardoor de NPS op de politieke begraafplaats zal belanden waar onder meer de SPA, DOE, DA91, NS, BVD en PSV in het verleden al een laatste rustplaats hebben gevonden.

ANALYSE