A PICTURE SAYS MORE THEN A THOUSAND WORDS. EEN FOTO.
Op de foto de man die verandering zou brengen, tezamen met pupillen van de man die verandering brengt. Bijna onopvallend: Eén van de pupillen die het vredesteken heel subtiel maakt. Een weekend “buiten de stad”.
De man die de verandering zou brengen eruit om uit te rusten van de zoveelste poging om dat voor elkaar te krijgen. De pupillen van de verandering die vrijwel geheel zelfstandig een trainingsweekend organiseren tijdens de paasvakantie. Een unieke gelegenheid die een ommekeer zou kunnen hebben gebracht in ons aller dagelijks bestaan. Zou kunnen hebben gebracht. De man die verandering zou brengen kon namelijk alleen maar even snel op de foto. Jammer en helaas, want als hij even de tijd had laten stilstaan en met de kinderen gesproken had over van alles en nog wat, had hij na meer dan 40 jaar eindelijk eens de Revo begrepen.
Zo een 2000 jaar geleden was er in ons menselijk midden ook een man. De man die de verandering was. Er wordt gezegd en er staat geschreven dat deze man ook eens een schare kinderen op zich af kreeg. HIJ zette de tijd stil en legde iedereen het zwijgen op. Want hoe kan je anders verandering zijn en brengen als je niet leert van een kind? Verandering is niet altijd verbetering natuurlijk. Vooral als die verandering komt van “volwassenen” die geen kind meer willen zijn.
Verandering is de scheidingslijn tussen wat er was en wat er komen zal. Daarom gaat verandering altijd gepaard met verlies. Shiva is niet voor niets de God van de vernietiging en de schepping. De foto weer. De man die de verandering wou zijn maar eigenlijk de man is van dat wat vooraf gaat aan de verandering. Die schijnbaar van alles doet om een goed bestaan voor ons en ons nageslacht mogelijk te maken, maar ons alleen maar verder van dat doel afbrengt. Afbraak en vernietiging. Pijnlijk maar noodzakelijk als herstel niet meer mogelijk is.
Want wie nog gelooft dat herstel van het “politiek bestuurlijke” mogelijk is, dient wel heel bijzondere goden!
De vraag is natuurlijk wanneer de afbraak klaar is en er begonnen wordt met de opbouw. En daar geeft de foto antwoord op. De man die met de afbraak bezig is, omringt door het resultaat van de verbetering. Onzichtbaar: de man van die hard werkt om de verbetering gestalte te geven. Die laat zien dat verbetering alleen kan als een doel voor ogen gehouden wordt. En dat loslaten van gewenning en gewoonten daarin een belangrijke sleutel is. Gewoon doen en laten doen wat goed is, met als doel een beter bestaan. Dan gaat vernietiging voor de schepping. Het vredesteken. Als stille boodschap van de kinderen die HEM omringen: “Vrede mensen, vrede. Wij reizen over een zware en moeilijke weg. Maar weest gerust. Terwijl eenmaal de vernietiging en afbraak gaande is, bouwen wij al. In vrede aan UW en ONZE toekomst!”
Columnist|Rogier I. Cameron
