BERT SCHREUDERS ‘AAN ALLE VERHALEN ZITTEN ER ALTIJD TWEE KANTEN’
Foto|Bert Schreuders
In het maandblad Parbode van juni 2017 is, zeer tegen mijn zin, een artikel over de teloorgang van het opleidingsinstituut Boshuizen geplaatst. Het artikel is van de hand van Anne Huits, die probeert een vinger te krijgen achter de oorzaken van de misere die zich voltrekt aan de Ricanaustraat. Daarbij wordt mijn naam sterk geassocieerd met deze negatieve gang van zaken. Een associatie die totaal ongefundeerd is en zeker niet op zijn plaats is.
Voor mij was de affaire Boshuizen een gesloten hoofdstuk. Ik wil daar mijn tijd niet meer aan besteden, omdat het tot oeverloze welles-nietes discussies leidt. Dit heb ik zowel de auteur als de eigenaar van Parbode laten weten, maar desondanks hebben zij beiden gemeend het gewraakte artikel te moeten plaatsen en denigrerend over mij te schrijven. Nu het hier boven aangehaalde artikel in Parbode alsnog is verschenen , voel ik mij geroepen om geïnteresseerden in de zaak Boshuizen enige opening van zaken te geven. Ik publiceer integraal een brief, die ik begin 2016 aan de advocaat van Boshuizen, wiens naam ik hier verder niet zal noemen, heb geschreven en waarin mijn visie op de teloorgang destijds al klip en klaar wordt uitgelegd. Het zal duidelijk zijn, dat alles wat hierna wordt gepubliceerd onderbouwd kan worden. Het enige dat ik wil bereiken, dat aan alle verhalen altijd twee kanten zitten. Dit is dus mijn lezing van de affaire Boshuizen. Hier en daar heb ik de tekst enigszins aangepast. Leest u maar mee. Houd in gedachten, we schrijven dus januari 2016, nu anderhalf jaar geleden!
“Geachte heer Advocaat,
Hartelijk dank voor uw schrijven, zoals hierboven aangehaald. Het verbaast mij totaal niet, dat u nu wordt opgeschaald in de soap die zich aan het voltrekken is rond de misstappen van , vooral mevrouw Oesha Jaipal-Sewmangel.
Ik heb deze mevrouw inmiddels leren kennen als een zeer onbetrouwbaar mens, die niet schuwt om door middel van valse aangiftes en vooral leugens andere mensen, die haar niet zinnen, in diskrediet te brengen.
U zult ook wel kennis hebben genomen van de wekenlange bekendmaking in een aantal bekende Surinaamse dagbladen, waarin mevrouw het zo nodig vond, om heel Suriname in kennis te stellen van het vertrek van mij en een zeer gerespecteerde medewerkster. En de bekendmaking te beëindigen met een suggestieve opmerking, waaruit iedereen zo zijn eigen conclusie kan halen. En u weet hoe dergelijke suggesties werken: “ waar vuur is, is rook “.
Laat ik u één ding zeggen heer Advocaat. Ik heb inmiddels een heel dossier aan leugens verzameld. Allereerst natuurlijk de slinkse manier waarop mevrouw zich nu wil onttrekken aan het veranderproject wat zij en ik destijds hebben opgestart om haar uit de problemen te helpen. Ten eerste liep de omzet niet meer zoals deze altijd was geweest en ten tweede was mevrouw van plan haar onderneming van de hand te doen. Zij vond haar baan bij Boshuizen niet meer leuk, had het dringende advies van haar huisarts gekregen om rustiger aan te doen en hij had haar geadviseerd een andere woning te betrekken en niet meer naast het opleidingsinstituut aan de Ricanaustraat te blijven wonen. Het veranderproject zou uiteindelijk, met toetsing en instemming van de huisaccountant, omgezet worden in een VOF, met inbreng van drie stichtingen, die van haar, die van mij en van mijn dochter en schoonzoon. En wij waren het beiden eens, dat ik de rol van lector zou gaan bekleden. Zij vond het maar al te mooi om aan mensen mij in die rol voor te stellen, zeker als ouders met kinderen voor opleidingsadvies op het instituut langskwamen.
Omdat ik meer dan 30 jaar ervaring heb op hoger onderwijsgebied en daar een goede reputatie in Nederland ( en inmiddels ook hier in Suriname ) mee heb opgebouwd, heb ik gemeend om mevrouw vrijwillig te gaan helpen en letterlijk dag en nacht, weekend in en uit, plannen uitgewerkt om haar onderneming weer terug te krijgen op de positie die het zou behoren te krijgen. Ik heb daar ook de nodige competenties voor in huis en heb met partijen, in overleg met mevrouw , contact gezocht, die er aan bij zouden kunnen dragen om haar onderneming weer enigszins op de rit te krijgen. Inclusief dat van het lastige accreditatieproces van de bachelor opleidingen en het toevoegen van een masteropleiding aan het assortiment. Alles in haar voordeel, zonder dat ik daar mijn tijd voor in rekening heb gebracht en geen één koperen cent voor mijn activiteiten heb gezien.
Parallel is er een traject ingezet om mijn kinderen uit Nederland te laten komen. Zij zouden , bij goed functioneren, de onderneming van de familie Sewmangel gaan overnemen en mevrouw Sewmangel heeft een aantal gesprekken met mijn kinderen gevoerd en is daar zelfs voor naar Nederland gereisd om ze te spreken en samen een training te doen. In die sfeer heb ik dus altijd gewerkt. Ik heb, op eigen kosten een nieuw assortiment erkende en gecertificeerde opleidingen laten ontwikkelen en heb als filosofie gehanteerd om haar onderneming en dan vooral onder het nieuw aan te stellen management, het principe van lifelong learning te lanceren. Omdat Suriname nogal veel vermorst talent kent- beter bekend als dropouts- heb ik contact gezocht met het inmiddels gesloten Mondriaan College Suriname. Dit college, waar ik een hoge verbondenheid mee had, was één van de initiatieven om dropouts weer een perspectief te geven. Uit mijn ervaring weet ik, ik ben daar een jaar zelf manager geweest namelijk, dat ca. 25% van die jongeren wil doorgaan met studeren en vooral opteren voor een bachelor opleiding. Met het curriculum wat destijds bij Mondriaan werd aangeboden was dit echter niet mogelijk, omdat Suriname nogal worstelt met erkennings- en accreditatieproblemen. Reden voor mij om een nieuw pakket in Nederland te laten ontwikkelen en onze kansloze jongeren in ieder geval de mogelijkheid te gaan aanbieden om hun studie- en werkloopbaan goed op de rit te zetten. Dat Mondriaan uiteindelijk failliet is gegaan, is te wijten aan het falend kasbeheer van de toenmalige manager en de daaruit voortgekomen diefstal, gepleegd door een medewerker , die haar straf daarvoor heeft uitgezeten. Dit alles heeft niets met mijn betrokkenheid bij het Mondriaan College te maken.
Daarnaast heb ik , bij het afstuderen van Ronnie Brunswijk, in mijn speech aangegeven, mede op verzoek van alle (eerder) afgestudeerde bachelor bedrijfskunde studenten , aangegeven dat ik een op maat gemaakte MBA opleiding in Nederland zou laten ontwikkelen . Dat laatste is ook , met volledige instemming van mevrouw Sewmangel gebeurt. Zij is zelfs bij de ontwikkelaars in Rotterdam wezen kijken, hoever de ontwikkelaars inmiddels waren. Ook dat wordt nu door mevrouw Sewmangel ontkend en ik zal u nu alvast beloven dat zij de claim voor compensatie van gemaakte kosten ook uit Nederland kan verwachten
Laat ik maar vooral even bij mezelf blijven en de grote onvrede bij bachelor studenten met het gedrag en het onvermogen van haar om een dergelijk opleidingsinstituut te leiden, aan voorbijgaan. Zij heeft mij op enig moment zwaar op mijn ziel getrapt door mij een fraudeur te noemen. Ik rangschik haar daarmee onder de categorie mensen, waar ik liever geen contact mee heb. Alles wordt categorisch ontkend, als het mevrouw niet uitkomt en zij weet gerespecteerde mensen van zich af te stoten. Dat heeft zij nu bij mij ook gedaan. Mede omdat nu mijn kinderen voor niets naar Suriname zijn gekomen, hun goede banen daar hebben opgezegd en hoge kosten hebben moeten maken. Dat valt onder de noemer misleiding.
Ik kom weer even terug op waar ik mee begon, de lasterlijke advertentiecampagne. Ik heb daar eigenlijk niet zoveel aandacht aan besteed, omdat het helemaal past in mijn beoordeling van het incompetente gedrag van mevrouw Sewmangel . Maar toen ik op 22 januari jl. deze vrouw mij ging betichten van diefstal of wat dan ook door zelfs een bedrag van SRD 70.000,- te noemen en ook letterlijk nog eens te fulmineren dat “zulke figuren nergens meer aan de bak moeten komen”. Tsja, toen liep het mij ook over de schoenen en heb ik mijn registers opengetrokken. Ik heb namelijk recht op verweer heer Advocaat. Zeker als mensen mij op mijn ziel trappen en het allerheiligste van mij ter discussie stellen, namelijk mijn integriteit.
Dan wordt er bij mij een drempel overschreden. Temeer omdat ik nu weet, dat ik nummer zoveel in de rij ben, die dit overkomt.
Mijn karakter is gevormd met als uitgangspunt om doelen te realiseren. Mijn doel is om alle wanprestaties, in de vorm van beledigingen, laster en wat voor malligheid deze vrouw al heeft uitgespookt aan de kaak te stellen. U mag er dan ook van uitgaan, dat ik geen seconde zal stoppen om op wat voor manier haar misdragingen, onderbouwd, te laten toetsen door de daarvoor bevoegde instanties. U begrijpt als geen ander, dat ik dat proces natuurlijk al lang heb ingezet.
Zolang ik geen onvertogen woord meer zie van mevrouw Sewmangel, zelfs niet de minste toespeling op mij of mijn omgeving, zolang zal ik mij van nu af aan publiekelijk rustig houden.
Wat ik prive met mijn omgeving bespreek gaat mevrouw Sewmangel geen donder aan. Dat is mijn mening en die steek ik niet en nooit onder stoelen of banken.
Dus het is nu 29 januari 2016, tijdstip 18:11 uur. Vanaf nu is er van beide kanten op social media geen onvertogen woord meer over en naar elkaar. Wat geweest is, is geweest en dat moest er een keer uit! Opkroppen van emoties is schadelijk voor de gezondheid, zeker op een leeftijd van 68 jaar. Begrijpt u?
Ingezonden|Bert Schreuders”
Lees ook: