BOUTERSE SOLLICITEERT NAAR EEN COUP

“Niemand is op de wereld gekomen om steen te worden…ook ik niet”

Laat mij alvast stellen dat niemand mij hoeft op te pakken voor verhoor want ik ben niet op de hoogte van staatsgevaarlijke activiteiten jegens het instituut van de president van het land en ben daar ook geen voorstander van.

Wat ik wel stel is dat de voorzitter van de NDP het zichzelf steeds moeilijker maakt door niet meer te praten met zijn achterban. Met praten bedoel ik niet uitingen van intimidatie, beledigingen, kleinering, bespotting en verbitterde verwijten. Waar is die Bouterse van 2010 gegaan?

De man die mensen kon inspireren om niet op te geven en voort te gaan. De man die heeft beloofd af te zullen rekenen met patronage en vriendjespolitiek. De man die zei dat de bodemschatten van dit land het Surinaams volk toebehoren en niet een kleine groep eliten. De man die mensen tot tranen kon brengen wanneer hij sprak over de toekomst van het land. De man die het centraal focuspunt was voor iedereen: rijk en arm, zwart, wit, geel, bruin, kroes, glad en kaal. Het was gewoon om kippenvel van te krijgen!

De afgelopen 8 jaren heb ik Desi Bouterse langzaam zien veranderen van een iemand met wie je graag vrienden mee zou willen zijn naar een man voor wie… in ieder geval ik een beetje bang voor ben geworden.

In 2020 zal Desi Bouterse 75 jaar zijn en Paul Somohardjo 77 jaar. Het is dan tijd voor beide heren om de handdoek in de ring te gooien. Somohardjo heeft reeds aangekondigd dit te zullen doen en de hoop is dat hij zich aan zijn belofte houdt. Echter merken wij nog geen signalen vanuit het Bouterse-kamp. Er wordt zelfs gesproken over een derde kabinet Bouterse. Het betekent niet dat iemand van dichtbij de 80 jaar geen goede president kan zijn, maar Suriname heeft jong bloed nodig. Zijn eigen woorden zijn:

“Geef de jongeren een kans!”

Dit compenseer je niet door jonge ministers en jonge parlementariërs naar voren te schuiven. “De baas” is en blijven de president en de partijvoorzitter. Maar we weten dat er veel meer speelt. We weten dat Bouterse graag af wil van deze zware taken, maar er speelt meer. “Er is meer… veel meer”, zou Dewanand Balesar hebben gezegd.

“De president heeft veel aan zijn hoofd”

De partijvoorzitter van de NDP en president van het land hebben beiden inderdaad veel aan hun hoofd in de privésfeer. Zij sukkelen met hun gezondheid en dat 8 Decemberstrafproces gaat niet in hun koude kleren zitten. Zij peinzen er veel meer over dan zij doen overkomen. Wie het idee heeft dat Bouterse het zover zal laten komen dat er een vonnis over hem uitgesproken wordt heeft het glad mis!

Ik wil geen verband leggen tussen een in de maak zijnde scenario om het vonnis te stuiten en de redenen waarom er nog geen bevelhebber en korpschef benoemd is alsook geen minister van Justitie en Politie, maar als ik Bouterse was zou ik deze strategische posten wel direct onder mijn beheer willen als mensen mij tegen mijn wil denken te komen ophalen en om te sluiten. Je bent niet gek geworden. En als de noodtoestand afgekondigd zal moeten worden dan is het goed dat de legerleiding direct onder mij valt. En soort skowtu wan kon haal mi op? Aan welke korpschef of Justitieminister zal die opdracht gegeven worden?

Let wel: dit is wat ik zou doen als ik in zijn positie was, maar gelukkig: ik zou nu echt geen Desi Bouterse willen heten want mij in het nauw drijven zal niet zonder consequenties kunnen gebeuren. “Laat mij met rust en laat de natuur zijn werk doen. Als ik dood ben mogen jullie het uitvechten.”

Natuurlijk is er een andere manier waarbij, nadat het vonnis is uitgesproken, ik nogmaals amnestie krijg van het parlement onder de voorwaarde dat ik de actieve politiek gedag zeg en rustig met mijn kleinkinderen en vrienden van het eerste uur kan discussiëren over moderne socialisme en Nieuwe Wereld Orde (NWO). Hopelijk werkt Chan Santokhi mee om, wanneer het moment daar is, die amnestiewet opnieuw te bekijken en op de JUISTE manier door te voeren. Het zal niet slim van hem zijn om daaraan niet mee te werken want dat zal hem politiek goed kunnen uitkomen. En als hij weigert heb ik als president andere middelen om toch te voorkomen dat ik in eer en respect gedegradeerd wordt dus

“Don’t push a peaceful man too far”

Maar weet Desi Bouterse wel wat er allemaal speelt in zijn partij? Ik weet niet hoe het hem lukt de mensen in toom te houden, maar naar mijn inziens kan je dat alleen met een schrikbewind. De mensen vrees inboezemen en bedreigen dat je ze niet meer op de kandidatenlijst of dichtbij de honingpot zal zetten als zij buiten de pas lopen.

Natuurlijk heeft hij overal zijn spionnen. Het gevaar hiervan is dat de spionnen je komen zeggen wat zij je willen zeggen, of wat je graag zou willen horen. De spionnen zijn natuurlijk ook kleine Boutersetjes die op hun eigen manier gezag hopen af te dwingen bij de structuren. Misschien zal ik voor de structuren moeten vertalen zij niet durven te zeggen aan Bouterse en de Boutersetjes. Niemand wil graag de brenger van het slechte nieuws zijn, omdat de boodschapper in een emotionele bui op zijn zachts gezegd op staande voet “ontslagen” kan worden.

De NDP-achterban is ontevreden. De partijstructuren zijn ontevreden.

U bent de man die hen heeft verheven en in goede (financiële) posities plaatste, maar die willen u toch graag weg omdat je het langzamerhand weer van hen afpakt. Ook hebben zij schuldgevoelens omdat zij beseffen dat dit allemaal eens aan hun schepper verklaard moeten worden. Ook op aarde hebben zij de antwoorden niet voor de schreeuwende achterban. U schoffeert uw eigen mensen steeds weer met uitspraken als: “NDP-ers jullie moeten je schamen” en recent nog in Coronie waar overlopers die tot de partij zijn toegetreden als compliment meekregen dat zij hardere veldwerkers zijn dan NDP-ers zelf. Dit wordt ook gezien als buiten de pas lopen en als voorzitter de mensen in de steek laten. Die moeten uw verdedigen in het parlement en op het veld, maar daartegenover breekt u hen af.

Om niet te praten over het binnenhalen van mensen die niet aan bod konden komen in hun eigen politieke partij of daar licht zijn bevonden, maar door u gebombardeerd worden tot royalty van de NDP. Sommigen van hen die zelfs tegen u en uw partij hebben gestreden en zetels hebben kunnen weghouden, maar nu vrij en blij bij u op schoot mogen.

Dit is zoeken naar problemen met de mensen die met bloed, zweet en tranen hebben gewerkt om de NDP te brengen waar het nu is: de grootste politieke partij in Suriname. Met uitspraken over mensen die bepaalde ministers in zijn kabinet weg willen de NDP liever kunnen verlaten en een andere politieke partij opzoeken bakt de partijvoorzitter het helemaal bruin.

De NDP is toch een nationale partij? Als de voorzitter en president niet mee kan gaan met de houding van bepaalde NDP-ers naar zijn kabinetsleden dan breng je de boodschap anders over. Onder geen enkele omstandigheid jaag je mensen, die het niet eens met je zijn, weg uit de partij… zeker niet binnen een democratische partij.

Als voorzitters van andere politieke partijen slechts de helft of een kwart van deze abnormale houding etaleerden naar hun structuren of achterban waren zij al lang afgezet of…. met de billen bloot eruit getrapt.

“Als God met ons is wie zal tegen ons zijn?”

De betrokkenheid van God is nog niet aan de orde want binnen “ons” zijn sommigen hun messen al aan het slijpen. U solliciteert naar een coup….

Er wordt slechts gewacht op het moment dat de draak gewond is om toe te slaan… zoals anderen het eerder probeerden maar zonder succes. Is de tijd nu rijp?

(Alle rechten voorbehouden)