COLUMN: IS ONZE ENERGIE EN ONZE OLIE WEL ZO DUUR?

Het is een klassieker in het onderwijs: de Kern van de Economie van de heer Heertje. Volgens de heer Heertje is de kern van de economie, de schaarste. En daar is de onze wel een schoolvoorbeeld van. Want wij hebben schaarste aan deviezen, de overheid heeft een schaarste aan geld, straks is er schaarste aan medicijnen, levensmiddelen, enz.. En al deze schaarste wordt natuurlijk veroorzaakt door schaarste aan gezond verstand bij opeenvolgende besturen van dit land. Boze tongen beweren zelfs geheel gebrek aan, maar aan die laster doe ik niet mee. Net als bij zovelen in dit land zorgt die schaarste ook bij mij voor een rijkdom. Een rijkdom aan scheldwoorden wel te verstaan. Maar schelden doet geen pijn en wie dat doet is een zwijn, dus hou ik het bij de woorden en knor ik maar van ongenoegen. Veel gemor en geknor is er nu over de prijs van stroom. Die prijs is volgens het ons aller elektriciteitsopwekkings- en distributiebedrijf al vele jaren erg laag. Zo laag zelfs dat de vertegenwoordiger van de baas, de overheid, elke maand weer moet bijleggen om de lampen, koelkasten en airco’s aan te kunnen laten. En dat bijleggen mag niet meer. Gelijk hebben ze, want een bedrijf is een bedrijf en dat moet winst maken. Alleen vragen wij ons met z’n allen af of wat die stroomboer verteld wel klopt. Als er over stroom gesproken wordt, dan valt al snel het woord energie. En dat stroom daarmee iets te maken heeft weet een ieder die weleens zo verstandig is geweest om zijn of haar vinger in het stopcontact te steken. De kern van de energie is dat niemand op deze hele wereld eigenlijk weet wat het is. Oké, we hebben het gereduceerd tot twee soorten: potentiele en kinetische. We weten dat die beide zwaar schizofreen zijn en dat de ene kan veranderen in de andere. En wij vinden dat wij zeker weten dat de hoeveelheid van het ding wat wij niet weten wat het is, niet veranderd in het hele Universum. Nou ja, alleen in onze schaarse tijdruimte beleving dan. Het niet weten wat energie is, heeft verstrekkende gevolgen voor ons allen. Want waar leg je de grens? Als we toch niet weten wat energie is, waarom zou je je dan druk maken over al haar of zijn persoonlijkheden of hoe die potentie tot beweging omgezet wordt in beweging of vice versa. In zulk geval beperkt je je natuurlijk tot de algemeenheden en presenteer je een ik-bak-u-in-uw-eigen-vet-verhaal aan de samenleving als je als verantwoordelijke voor de stroomprijs weer eens probeert uit te leggen dat bananen echt wel recht zijn. Voor de nog eenvoudigeren van geest zoals ondergetekende, zit het namelijk zo: onze stroom krijgen we uit het water en de olie die van ons allen zijn. Het omtoveren van water en olie in stroom kost natuurlijk wat. Het water bruikbaar maken om er stroom uit te maken kost alleen de natuur iets, maar die buiten wij graag uit dus die wordt niet betaald. Het toverkunstje wordt uitgevoerd door het bedrijf dat dankzij de vooruitziende blik van de meneer die nog steeds een riant inkomen geniet van het instituut dat hij vol enthousiasme de afrond in heeft geduwd, veranderd is van kurk van onze economie tot stroomproducent. En dit bedrijf moet natuurlijk betaald worden voor het feit dat zij ons water gratis en voor niets mag gebruiken om er stroom uit te maken. Dit gebeurt gewoon hier ter plekke met stabiele SRDtjes verdienende loontrekkers en daarom wordt dit bedrijf in de munteenheid van het land van de president die de hele wereld liever ziet blijven dan gaan, betaald. De olie wordt door het vertrouwen dat wij eens in ons eigen kunnen hebben gehad, Staatsolie, uit de grond gehaald. De eens “billion dollar company” die straks een “nullion dollar company” is, tovert zelf die olie om in stroom. En natuurlijk wordt die ook in de munteenheid die wij nodig hebben om medicijnen en machine-onderdelen te kopen verkocht. Nee, niet aan het buitenland. Maar aan de enige die stroom aan u thuis mag bezorgen. Dat bedrijf, dat tegenwoordig onder de bezielende leiding gaat van de man van veel ambachten, tovert zelf ook stroom uit olie. Olie die zij vol vertrouwen koopt bij? Jawel hoor, De Staatsolie Maatschappij Suriname N.V. En omdat die olie uit onze eigen Sranan Gron komt, mag de Energie Bedrijven Suriname, daar keiharde United States dollars voor betalen. En omdat onze 75-wordt-800-wordt-1000-wordt-1500-miljoen-“benzine-komt-zo” raffinaderijbouwer een heus oliebedrijf is, is de prijs natuurlijk bepaald door de internationale oliehandel. Ze geven wel korting volgens mij, zo aardig zijn ze wel. In je eigen vet gebakken worden is vooral in deze tijden misschien een goede bezuinigingsmaatregel, maar dat kan je niet volhouden want dat vet raakt eens op. En ons geduld over het uitblijven van enige vooruitzichten op een betere toekomst is dat al. De reden waarom repetities en tentamens een bepaalde duur hebben, is omdat een leerling of student vraagstukken binnen een bepaalde tijd moet kunnen oplossen. Indien hij of zij dat niet kan, is dat een brevet voor ongeschiktheid en krijgt hij of zij het dringende advies om zich met iets makkelijkere materie bezig te houden. Het is thans bijna 3 jaar geleden dat de staatsinkomsten begonnen op te drogen. En nog steeds wordt er gewacht op “het plan”. Van mij mag u blijven wachten. Want wat in potentie niet aanwezig is, kan ook nooit ontwikkeld worden.

COLUMNIST:ROGIER CAMERON