COLUMN: ONZE PRESIDENT DOET ME VAKER DENKEN AAN KONING SAUL

Elke organisatie kent een structuur. Je hebt de baas, assistenten van de baas, onderbazen, onderonderbazen, zij die luisteren naar de bazen en zij die weer de baas zijn van de baas. Binnen de structuur heeft een ieder zijn taken en verantwoordelijkheden. Voor de goede orde van zaken, worden wij van kleins af aan bijgebracht dat die orde en structuur er is voor ons eigen bestwil en dat je haar op straffe van echte lijfstraffen moet accepteren als zijnde wetmatigheden van de natuur. Dat gaat soms wel eens verkeerd. Vooral als bij het praktiseren van betreffende taken blijkt dat zij niet volgens verwachting worden uitgevoerd. Vermoedelijk afhangend van de mate waarin de lijfstraffen op jonge leeftijd werden genoten, kan het verkeerd gaan op verschillende wijzen tot uiting komen. In geval waarin die lijfstraffen tot zeker lijdzame acceptatie en slaafse volgzaamheid hebben geleid, wordt onder veel gesteun en gekreun de miskleunen van de leidende (lijdende) ondergaan. In het andere uiterste wordt simpelweg de invulling van orde en structuur aan de orde gesteld en de uitvoerende lijdende (leidende) snel uit zijn of haar lijden (leiden) verlost. Lang, heel lang geleden toen ik nog niet beter wist en dacht dat God in een boek te vinden was, heb ik eens zo een boek van achter naar voren gelezen. Vooral het eerste deel van het boek was erg fascinerend. Al die profeten, koningen, oorlogen, offers, vrouwen die mannen verleiden, regeltjes over wat nou wel en wat nou niet mag, noem maar op. Tegenwoordig denk ik steeds vaker aan een verhaal uit Het Boek. Dit verhaal gaat over de opkomst en ondergang van koning Saul, die door de grote Samuel himself was ingewijd om het volk Israël te voorzien van haar gewenste koning. Koning Saul die uiteindelijk machtsdronken werd, alles verloor om uiteindelijk door de kleine onbetekenende vriend van zijn zoon Jonathan, David te worden vervangen.

Toen dat moment aanbrak was Saul de waanzin nabij, zag overal om zich heen vijanden en was natuurlijk onbuigzaam.

Zelfs het grootste verlies dat een mens kan meemaken, het verlies van zijn eigen kind, mocht hem niet meer terug brengen op het rechte pad. Onze President doet mij vaker denken aan koning Saul. En zoals het eruit ziet mag hij ook rekenen op zo een glorieus einde. Want om het volk van Suriname te feliciteren met redding van een ondergang die enkel en alleen aan zijn bestuurlijke en personeel selectie kwaliteiten te danken is, doet toch enige wenkbrauwen fronsen. Maar in die bijzondere geestelijke staat, staat hij niet alleen. Een ander politieke figurant vindt het hele IMF niet nodig, want de diaspora heeft genoeg geld! Wel, ik ben soms in het bos en weet vrijwel zeker dat die dia met geld het spoor allang bijster is. Die meneer spoort op een heel aparte manier, dacht ik zo.

Waar ik eigenlijk een beetje mee zit, is dat al die euforie bij de man van wie wij niet hoeven te houden, niet goed te rijmen is. Mijn geheugen is weer eens heel selectief en dan komen allerlei zaken boven drijven die zich lang geleden hebben afgespeeld en dingen die niet zo lang geleden gezegd zijn. Zaken die niet passen in het bestuurlijke klimaat dat wij met zijn allen zo koesteren. Volgens hem daarboven is ons land zelfs ziek. Vraag iedere productie ondernemer maar over de arbeidslust van de gemiddelde Surinamer. En heb je eindelijk een paar gevonden die op 1 mei geen feest willen vieren maar juist de kracht van arbeid tonen, verdwijnen die bij de eerste de beste verkiezing, richting de ambtenarij. Daar zijn immers de arbeidsvoorwaarden en -omstandigheden zoveel te beter. En onze Staatsbedrijven? Die moeten natuurlijk met het grote bedrijfsleven harde strijd voeren om de factor mens. Daarom moeten er heel veel mensen werken die grote salarissen verdienen, auto rijden op kosten van de zaak en privileges genieten waar zij die arbeiden in de risico nemende-ontwikkeling brengende-netto belasting betalende-sector alleen van kunnen dromen. Mensen die zich bezig houden met de geldstromen van een land, economen noemen we dat soort, wijzen sinds zij hier ook voorkomen op de almaar uitdijende ambtenaren geldstroom. Neem daar ook nog bij de sub-ambtenaren bij de Staatsbedrijven, en de diagnose van de ziekte van ons land is snel gesteld. Wat is dan het medicijn voor deze “zeve-eve” ziekte? Oso dresi, werkt niet. Dat is meerdere malen geprobeerd, de laatste kuur is niet eens afgemaakt. Het SAP dat uitgevoerd werd onder leiding van de man die de tijd een verrader noemde, had er uiteindelijk voor moeten zorgen dat er een duurzame daling van de overheidsuitgaven kwam en dat het werken in het productieve bedrijf veranderde van een vloek in een zegen. Het nadeel van oso dresi is dat het niet voorzien is van een wetenschappelijk onderbouwd voorschrift. Dus met de eerste de beste verkiezing in aantocht, wordt het medicijn niet meer ingenomen en zijn alle offers voor niets geweest. En wat is de belangrijkste boodschap nu wij eindelijk eens medicijnen uit de IMF apotheek krijgen? “We gaan bezuinigen, maar de allerheiligste ambtenaar en zijn soortgenoten? Nee, daar komen wij niet aan”. Nog niet zeg ik dan. Want alle ingrediënten om te kunnen voldoen aan de strenge eisen van het IMF ontbreken immers en “het plan” bestaat uit niet anders dan wensen die onder de huidige bestuurlijke realiteiten nooit vervuld kunnen worden. Dat de opperbevelhebber van het leger een meester strateeg is ontkent vriend nog vijand. En die strateeg heeft van alles gezien, meegemaakt en gedaan. Die heeft ook heel veel gezegd en wie goed luistert en zich niet laat leiden door emotie, hoort wel een consequent verhaal. Er zijn van die mensen op deze aarde die vinden dat achter vrijwel alles een complot schuilt. “Ze” bepalen alles, 911 is een complot van de CIA, alle loges zijn werkarmen van de Illuminati, ook de Paus, de eerste maanlandingen zijn gewoon verzonnen, Chavez is vermoord, enz. Soms heb ik ook wel last van complotten. En in ons bijzondere geval weet ik bijna zeker dat de meester strateeg het scenario van een super complot heeft geschreven. Hoe kan je anders verklaren dat ons land eindelijk eens voor langdurige tijd aan een gedisciplineerd bestuur geketend wordt? Want wat is het IMF medicijn anders? Daar kunnen die Ouzo drinkers en Souflaki eters van meepraten: wisselen van regering maakt niet uit, de duurste component in de productie, de kosten van arbeid, zal en moet omlaag. Dankzij het IMF loont het straks niet meer om ambtenaar te zijn, kunnen de gastarbeiders bij productie bedrijven terug naar huis en zal een aanzienlijk deel van de bevolking kennis maken met het begrip “loon naar werken”. Hoe heeft de strategie van dit complot eruit gezien, vraagt u zich af? Die bestond en bestaat voornamelijk uit meebuigen. Meebuigen met de “politieke druk”. Onder die “politieke druk” ogenschijnlijk geschikte mensen benoemen in allerlei functies waar zij totaal ongeschikt voor zijn. Of door het aantrekken van adviseurs voor alles waar advies voor mogelijk is, om zoveel adviezen te krijgen dat er advies nodig is om te kiezen uit de adviezen. En om het tot een echte complot theorie te maken: stiekem de hele deviezenreserve wegsluizen, devaluatie op devaluatie op gang brengen, geld bij laten drukken, enz. Gevolg: waar wij nu zijn en waar wij naar toe gaan. No Way Out. Orde op zaken stellen. Productie of dood. En als eindelijk is gebeurd waar het in de nadagen van 25 februari 1980 eigenlijk om draaide? Dan groeit via “meevallers” de deviezenreserve weer, hebben we weer een “stabiele munt” maar eindelijk eens een zwaar gesaneerd overheidsapparaat, gerationaliseerde Staatsbedrijven en goed functionerende instituten. Dus: pe a moni de? A go kibri e wakti te Sranan kon tron wan betre tanpe, pe furman no de!

COLUMNIST:ROGIER CAMERON