COLUMN: WIE ZIJN DE ECHTE HERSENEN VAN SURINAME?

Zo. Een heel jaar zit erop. Wij hebben gewacht op de betere financiële tijden, op de gestopte olie importen, maar vooral op de dingen die zouden moeten gebeuren om eindelijk eens met een gerust hart de toekomst tegemoet te zien. Die dingen zijn misschien wel gebeurt, maar zo diep verscholen dat ze met de beste speurhonden nog niet te vinden zijn. Na afgelopen week de inspirerende en hoopvolle mini ster van Financiën te hebben aangehoord, begon het te dagen. Wat er eigenlijk aan de hand is. En waarom wij na een jaar nog steeds opgescheept zitten met laagste gemiddelde aan bestuurlijk intellect dat ooit dit land bestuurd heeft. En hoe het dan toch kan dat wij weliswaar niet meer goed ziek moeten worden, omdat er niet voldoende medicijnen op voorraad zijn of de operatiekamer niet altijd naar behoren kan functioneren, maar dat de winkels toch niet leegraken, de veiligheid nog steeds relatief gegarandeerd is, kinderen en volwassen onderwijs krijgen, kortom: hoe het kan dat de samenleving onder zulke omstandigheden toch blijft functioneren.

Het zit namelijk zo. Er zijn dieren die hele lichaamsdelen kunnen verliezen. Die lichaamsdelen groeien dan weer aan. Een soortgelijk kunstje proberen wij mensen al sinds jaar en dag. Dit lukt nog niet echt, dus hebben wij in de tussentijd in beperkte mate een andere oplossing: de transplantatie. Tegenwoordig kunnen best wel veel lichaamsdelen overgeplant worden van de ene naar de andere mens. In de meeste gevallen moet die ene dan wel het aardse bestaan hebben afgesloten, maar dan heb je ook wat. Hart, hoornvliezen, nieren, beenmerg, lever, huid en wat nog niet meer kunnen tegenwoordig met succes “gerecycled” worden ter vervanging van andere niet zo goed werkenden of helemaal niet werkenden. Er is echter één lichaamsdeel dat bij geen enkel dier weer aangroeit en ok niet getransplanteerd kan worden. Sterker nog, enige schade aan dit onderdeel betekend in heel veel gevallen het einde van het bewuste aardse leven van elk organisme. Dit deel is wat wij mensen kennen als de hersenen. Zo een beetje alle bestaande vormen van leven hebben hier wel een variant van. Die hersenen nu, zijn verantwoordelijk voor al wat er gebeurt aan onbewuste, onderbewuste en bewuste handelingen. Ons land bestaat naast water, zand en stenen uit mensen, dieren en planten en wij beschouwen haar ook als levend wezen. Wij vinden dat ons land bestuurd wordt door Het Bestuur Van Het Land. Je zou dus kunnen zeggen dat het Bestuur Van Het Land, de hersenen van het land zijn. Echter en alleen: als dit inderdaad zo zou zijn, was het in 1977 meteen over en uit. Toen kregen we immers de eerste eigenste wisseling van bestuur.

Oké, dat was meer iets als een hersenschudding en als gevolg daarvan een heuse amputatie in 1980. Het bestuur van het land is daarna nog vele, vele malen gewisseld. Maar we bestaan nog steeds. Goed beschouwd is de analogie dus helemaal verkeerd: het bestuur van ons land kan nooit en te nimmer de hersenen van ons land zijn. Maar met welk lichaamsdeel is dan de gelijkenis het grootst? Ach, dat laat ik maar aan uw voorstellingsvermogen en kennis over de anatomie over. Het enige wat ik op heb gemerkt bij bestudering van onze bestuurlijke geschiedenis, is dat er na elke “wisseling van de wacht” een opstopping van zo-heb-je-me-niet volgt. En die hersenen dan? Want ergens moet er toch enige sturing zijn waardoor wij als land blijven voortbestaan? De hersenen zijn de bevolking van het land zelf. Die heeft het zo druk met het instant houden van de onbewuste functies waardoor de bewuste acties nog niet tot voldoende mate zichtbaar zijn. Ze vinden wel plaats hoor, en nemen in aantal toe. Momenteel zijn ze vooral gericht op het maken van een goede kowru dresi. Zolang dit nog kan werken. Want nog even en de constipatie waarmee wij nu mee te maken hebben zal alleen middels operatief ingrijpen te verlichten zijn.

Columnist: Rogier I. Cameron.