DE NIEUWE REGERING BELOOFDE GELD TE ZULLEN PUTTEN UIT TWEE BRONNEN: IMF EN DIASPORA.
Twee begrotingen verder, hebben geen van beide bronnen wat opgeleverd, maar wel de meeste tijd en reisbudget van het kabinet opgeslokt. In plaats daarvan is de werkelijke basis van de staatskas nu:
1. een verwatering en verdamping van de koopkracht naar minder dan een derde van wat het was (1 SRD in 2021 koopt ongeveer wat 35 SRD cent in 2019 kocht);
2. de grootste toename van belastingdruk op de WERKENDE klasse (van jouw 1 SRD aan zweet in 2021 blandte na alle heffingen en verhogingen, minder dan 70 cent in jouw zak van wat in 2019 voor jou overbleef).
3. de grootste prijsstijging van brandstof, terwijl de wereldmarktprijs in een vrijval omlaag is.
De superkapitalisten vieren hoogtij, want zij worden niet aangepakt. Integendeel, bemoeien zij zich met dikke vingers bij benoemingen, zelfs bij zogenaamde prive instellingen, zoals onze banken en verzekeraars.
Van de drugskartels, worden futuboi’s door social media veranderd in kopstukken, omdat niemand de broodkruimels die lopen naar de pratijtoppers in kaart mag brengen. Internationale partners in de anti drugs strijd worden openlijk om wat geduld en begrip van de politieke realiteit gevraagd, wanneer zij bereid zijn partijtoppers op te laten sporen of hun buitenlandse rekeningen te bevriezen.
De, grotendeels in het buitenland woonachtige milieu vernietigende plunderaars en concessie houders, worden door de autoriteiten niet in hun zak gepakt, zoals wel met de werkende klasse gebeurd. Of in mooie campagne videos beloofd werd. De eerste ponton aan de ketting, wordt met snak afgewacht.
De wurgleningen die men gebruikt heeft om Boeffie en Trikkie te demoniseren, lijken een nationaal probleem, terwijl internationaal medeplichtigen ze verstrekt hebben. Vervolgens zitten we aan de onderhandelingstafel met diezelfde parasieten, in plaats van hun onder de aandacht te brengen van instituten in hun eigen land van herkomst, die exact dit soort praktijken onderzoeken en tegengaan.
De focus van de sensatie krantenkoppen ligt vaak op de blunders. Waar men werkt laat men steken vallen. Tot op zekere hoogte is dat menselijk.
Men focust op een verlies van fatsoen en normen, maar dat is niet uniek aan Suriname en niet uniek aan 2021. Men focust op corruptie. Aanwezig minstens sinds Alonso de Ojeda zijn verrekijker op de Marowijne richtte.
Wat verkeerd gaat, is verkeerd en moet benoemd of aangepakt worden. Alleen lopen wij het risico (en dragen mijn berichten soms eraan bij), dat de vergissingen de aandacht afleiden van hoe vernietigend veel van onze dagelijkse achteruitgang de exacte en opzettelijke uitkomst is van het beleid waar de President trots op is en niet de misstappen waar hij zich voor schaamt.
Maar in het dagelijks leven, worden we (ook dagelijks) het hardst en het vaakst geraakt, niet door wat NIET volgens plan gaan, bij de regering , maar door wat EXACT volgens plan gaat van deze President. Hij is er trots op. Wanneer hij het heeft over “op eigen kracht”, heeft hij het over de koopkracht vermindering en over de verhoogde belastingen. Wanneer hij het heeft over besparingen en bezuinigingen, heeft hij het over verhogingen omdat de overheid niet meer bijdraagt.
Het is jammer dat zowel bij coalitie als oppositie, etniciteit zoveel aandacht krijgt. Anders was er ruimte voor de werkelijke conclusie: hoe ideologisch RECHTS deze regering is. Er is nog nooit een regering geweest met zo’n openlijk RECHTS beleid. Een President met als echte achterban de HAVE’s en de HAVE MORE’s. Waar rijkdom gelijk staat aan straffeloosheid en uitzonderingen op regels, hoe je er ook aan gekomen bent.
Op de bureaus van de beleidsmakers liggen dikke stapels corruptiedossiers met bewijsmiddelen, over de vorige regering. Niet om door te sturen naar de PG, maar om te lekken aan de media, wanneer van eigen misstappen moet afleiden. Om mee te wapperen in de Nationale Assemblee, wanneer de oppositie hun kritiek te scherp wordt.
Ten aanzien van IMF, waarvan de komst belooft werd binnen 90 dagen na aantreden, gaan we 2022 in zonder duidelijkheid.
We vieren tegenwoordig niet alleen met groots feest de opening van wegen die al bestonden, maar we vieren ook als “mijlpalen in onderhandeling” elke stap aan vertraging bij IMF. De harde werkende spindoctors maken overuren om ons uit te leggen wat een “staff level agreement” of een “agendering bij de hoogste meeting” allemaal niet moet betekenen en hoe we onze vlaggetjes, koto’s en mondkappen in nationale kleuren gereed moeten houden. Alles behalve daadwerkelijke financiering.
Daarnaast, zoals het een werkelijk politicus betaamt, groeit het sprookje van de IMF bijdrage met de dag. Er is nooit gesproken over meer dan USD 482 miljoen. Toch wappert de President in oktober met een bedrag van USD 1 miljard en in december zelfs in het interview in Dubai over een bedrag van USD 1,5 miljaard. Blijkbaar is de overtreffende trap van veel beloven weinig geven, meer beloven over zogenaamd lenen.
Kort gezegd zijn de twee pilaren van de economie van deze President:
1. hoe weinig van de SRD waarvoor je werkt, door jou besteed mag worden;
2. hoe weinig je met wat overblijft kan.
Pakittow Stephano Biervliet en ik hebben voortdurend aan de regering gevraagd om iets heel simpels:
Toon het volk met berekeningen, hoe een huishouden rond moet komen met:
SRD 4.000
SRD 6.000
SRD 8.000
SRD 10.000
Als de berekeningen realistisch zijn, kunnen wij ontevreden burgers, die erom vragen, uitlegen, waarom geduld op zijn plaats is. We wachten nog altijd.
ANALYSE
Facebook Comments Box