DE REALITEIT IS, DAT WIJ MET ONZE 43 JAAR LANG DROMEN OVER DIE MOOIE TOEKOMST, ALLEEN MAAR LETTERLIJK HET LAND LATEN OPETEN
FOTO| FRAGMENT UIT DE FILM WAN PIPEL
Onafhankelijk. Je eigen lot bepalen. Doen wat je zelf wilt.
Het streven van ieder mens. Vanaf die geboorte heeft een mens door dat dit streven niet zonder meer werkelijkheid kan worden. Zonder de welwillendheid van een ander mens houdt het echter snel op. Dat kunnen tienduizenden moeders in Jemen U wel vertellen. Maar met wil alleen ben je er nog lang niet. De wil is de vader van de droom. Zonder kennis en kundigheid wordt die droom nooit werkelijkheid. Ooit een kind ontmoet dat geen vaardigheden wil opdoen? Doesn’t exist, a no bestang, bestaat niet.
En wat gebeurt er met de zelfstandigheid van de volwassene die één dit kind was, indien het kind stopt met leren of de verkeerde dingen leert? Het komt nooit. Voor een land geld hetzelfde. Met de geboorte van ons land op 25 november 1975 konden wij eindelijk ons eigen lot bepalen. Het is jammer genoeg niet een mooi lot tot nu toe. Sommige zeggen dat wij aan het kortste lo(o)tje getrokken hebben.
Anderen geven de schuld aan de Grote Boze Kolonisator, die eigenlijk toch stiekum ons als wingewest blijft beschouwen en daarom de bron is van Alle Kwaad. Het schijnt dat daar zelfs een heel boek over geschreven is. Maar ja. Als een bepaalde landbouwers en arbeiders partij eindelijk eens, volgens de regelen der Surinaamse democratie, een mini-ster mag “leveren”, dan verwacht je niet anders dan dat ze meteen het ministerie van de Natuurlijke Hulpbronnen omarmen. En waarom ook niet. Landbouw, Veeteelt en Visserij zijn levende natuurlijke hulpbronnen. Dus als je daarin gespecialiseerd bent, dan is het beheer van die niet levende natuurlijke hulpbronnen natuurlijk “chicken feed”. Kijk, luku, look, kàn kàn ba. Op deze manier is de conclusie van ons ellende onderzoek snel getrokken. Ons 43 jarig bestaan blinkt uit in het experimenteren met ongeschiktheid. Tot nu toe lukt dit experiment ook wel aardig.
De mensen die zich kunnen herinneren dat in het bestuurlijke een benoeming heeft plaatsgevonden op grond van bewezen deskundigheid kunnen zich dit vanwege het natuurlijk proces van ouderdom niet meer herinneren. Moet je bedenken.
In het land van Sint en Piet (die nog steeds zwart ziet, al vinden de witten daar van niet) zijn ze al heel lang niet meer met dat “uitbuitingsding” bezig. Op 25 november 1975 kregen we een zak met harde Nederlandse guldens. Die zak kwam niet zonder voorwaarden. “Stel je eens voor, dan zouden ze toch meteen gaan zwarte pieten!” zeggen ze in het land van de V.O.C. Nee, nee. Het Nederlandse adagio is: 1 erin, 10 eruit. Of ze dat ook hebben gehad, is een vraag voor Joost maar a moni k’ba en ook Nederland is daarom ook met ons k’ba.
Als je de tijd neemt om alle mooie speeches, ingezonden stukken en meer-van-dat-soort-dingens over de afgelopen 43 jaar te bestuderen, zie je iets bijzonders. Inhoudelijk is er niets veranderd. Zelfde mooie lofprijzingen over ons divers volk dat in vrede werkt aan de ontwikkeling, de grote rijkdommen die de natuur ons geschonken heeft, de grote hoogten van ontwikkeling die wij kunnen bereiken,… Bla. Bla. Bla. De realiteit is, dat wij met onze 43 jaar lang dromen over die mooie toekomst, alleen maar letterlijk het land laten opeten. Laten opeten ja, want onze mijnbouwsector is misschien wel het mooiste voorbeeld van ons 43 jarig vermogen om zelf ons lot te bepalen. Bauxiet is op en wij hebben 43 jaar lang geen expertise opgebouwd om te voorkomen wat nu gebeurt. Wij zijn eindelijk El Dorado en de verwachting van 1492 is werkelijkheid: ons goud verhuist naar betere oorden. Surinaamse expertise om zelf op industriële schaal goud te winnen? Werkt allemaal voor die Columbus en co. nakomelingen.
Staatsolie zegt u? Precies. Dat is de grote uitzondering in ons bestaan. Want die is opgebouwd door wat? Surinaamse expertise! En wat gebeurt er bij dat “andere” staatsmijnbouwbedrijf? O ja, ze winnen goud. Uit “bakasanti”. En ze zoeken nu. Echte echte. En waarom lukt het nog steeds niet? Geen echte expertise maar een droom over expertise. Can you blame them? Absoluut niet. Want die droom is onze eigen droom. Hoe kan het anders dat is toegestaan dat onze enige bron en poort van en naar het verkrijgen van die broodnodige kennis en kundigheid, De Anton de Kom Universiteit van Suriname, de studieduur verlaagd heeft van 4 naar 3 jaren? Ondertussen al 15 jaar geleden. Om in 15 jaren tijd niet in staat te zijn om die o zo noodzakelijke twee jaren erbij te doen? O, er zijn wel een paar hoor. Je kan echt wel Master of Science worden daar. Alleen heel zelden in het vakgebied waar je Bachelor in bent. Dus uiteindelijk ben je een master wat?
Denk a tori: in 43 jaar tijd is de nationale toename van deskundigheid alleen maar afgenomen.
En het ziet er niet naar uit dat dit zal veranderen. Want als Anton in plaats van collegezalen, praktijkruimten, onderzoeksfaciliteiten, studiefaciliteiten, enz, enz, studentenwoningen bouwt, dan is ons lot voor de komende 43 jaar bezegeld.
Een kennis en kundig 44ste jaar toegewenst!
Columist|Rogier I. Cameron
