DE WERELD STEVENT AF OP EEN VERSNELD FAILLISSEMENT

Op de opmerking van President Desi Bouterse dat de wereld afstevent op een financiële crises, gelijk aan die van 1929, is een storm van kritiek losgebarsten. De mediacommentaren liegen er niet om. De kritieken hebben als rode draad, dat het staatshoofd met die uitspraak een rechtvaardiging zoekt voor de precaire financiële situatie in het land en een lap te hebben gevonden voor het eigen ‘falend, corruptief en niet prudent gevoerd financieel beleid.  Dat het financieel huishouden en het monetair beleid mede geresulteerd hebben in de slechte economische situatie staat buiten kijf. Overigens hebben de monetaire autoriteiten dat, de afgelopen dagen min of meer toegegeven. Maar is de uitspraak van Bouterse een simpele botte uitspraak?. Hoe ziet het internationaal economische plaatje er uit en wat zeggen gerenommeerde internationale statistiekbureaus, zoals Bloomberg in New York en Het Europees statistiek bureau (Eurostat) over het huidig internationaal financieel /economisch klimaat?.  Daags na de opmerking van Bouterse verscheen vanuit Bloomberg het statistiekartikel, met de opmerkelijke kop dat de planeet in een versneld tempo afstevent op een faillissement. De situatie wordt zelf explosief genoemd.  In navolging hierop geeft Eurostat vandaag nieuwe cijfers prijs in een index over de positie van de Europese landen. In een begeleidend artikel wordt aangegeven, dat de schuldenlast van de Europese landen verder is gestegen van, 92 procent naar 92,9 procent. Dat is ver boven de vastgestelde norm van 60 procent van het bruto binnenlands product (bbp) per land.

Het schuldenplafond van de planeet, ruim USD 200 biljoen is volgens Bloomberg nog nooit eerder zo hoog geweest. Voor elke wereldburger (man, vrouw en kind) betekent dit een persoonlijke schuld van USD 28.000. Aangezien de heft van de wereldbevolking leeft op minder dab USD 10, per dag is het vrijwel zeker dat deze schuld nooit zal worden afbetaald. De enige oplossing is het probleem zo lang mogelijk voor ons uit te schuiven totdat de piramide zelf ineen stort. Samen met Griekenland verkeren 24 landen op dit moment in een “full-blow’ schuldencrises. Het gaat om de landen, Armenië, Belize, Costa Rica, Kroatië, Cyprus, de Dominicaanse Republiek,  El Salvador, Gambia, Griekenland, Grenada,  Ierland, Jamaica, Libanon, Macedonië, Marshall eilanden, Montenegro, Portugal, Spanje, Sri Lanka, Sint Vincent en the Grenadines, Tunisia, Ukraine, Sudan en Zimbabwe. De volgende 14 landen zijn hard op weg eveneens die status te bereiken. Het gaat om, Bhutan, Cape Verdi, Dominica, Ethiopië, Ghana, Laos, Mauritius, Mongolië, Mozambique, Samoa, Sao Tome en Principe, Senegal, Tanzania en Uganda.

Wie aan de optie denkt dat de rijke landen eigenlijk deze schuld wel op zich kunnen nemen en de ‘borgsom’ kunnen betalen komt bedrogen uit. De werkelijkheid is dat enkele van deze rijke landen net zulke grote schuldenaren zijn. Denk mar aan de Verenigde Staten (VS, wiens nationale schuld sinds 2007 is verdubbeld.  Deze schuld is zo groot dat het wiskundig berekend onmogelijk lijkt het afbetaald te krijgen. Europa bevindt zich in een soortgelijke situatie. De leden van de Eurozone proberen een reddingsplan samen te stellen voor Griekenland, maar de realiteit is dat de meeste van deze landen te maken hebben met torenhoge staatsschulden. Elk moment kunnen zij in dezelfde positie als Griekenland dat nu is komen te verkeren en kwijtschelding en schuldverlichting nodig zullen hebben. De simpele waarheid en reden hierachter, is dat de Europese Unie al in 2012 is ineen gestort.

De schuld van Spanje en relatie tot haar bruto binnenlands product is gestegen van 69 procent nar 98 procent. Dat van Italië is gestegen van 116 procent naar 132 procent, terwijl dat van Frankrijk een sprong heeft gemaakt van 85 procent naar 95 procent. Naast Spanje, Italië en Frankrijk zijn er landen die in relatie tot hun bbp nog in een grotere gevarenzone verkeren. Zo bedraagt de staatsschuld van België 106 procent. Dat van Ierland sinds de een voor de laatste index 109 procent en dat van Portugal 130 procent van het bbp. In het geval van Griekenland zien we dat de schulden zijn opgebouwd totdat er letterlijk geen uitweg meer is. Het is de derde keer dat de eurolanden proberen Griekenland uit de branding te helpen, maar in feite is het, de opgebruikte creditcard van dat land vervangen met een andere creditcard die al langer behoorlijk in het rood staat omdat elk land in Europa verdrinkt in de schulden. Zelfs al zou er een oplossing worden gevonden zal die slechts een fractie zijn van het totale probleem waarmee de planeet mee is geconfronteerd. In de vandaag gepubliceerde statistieken van Eurostat wordt vermeld dat, als gevolg van de hervormingsmaatregelen en de eerste financiële injectie van Euro 50 miljard aan Griekenland, de schuldenpositie van dat land is verbeterd met 8.3 procent. Echter blijft ten opzichte van Griekse bbp de schuld nog altijd 168,8 procent.

De eurolanden hebben onderling afgesproken dat hun staatsschuld niet hoger mag zijn dan 60 procent van hun bbp. Afgezien van Luxemburg en enkele latere toetreders tot de muntunie voldoet geen enkel land aan die norm. In Duitsland bleef de staatsschuld min of meer stabiel op Euro 2176 miljard terwijl de economie groeide. Daardoor verbeterde de schuldratio met een half procentpunt naar 74,4 procent. De Nederlandse schuld (Euro 459 miljard) is gestegen van 67,9 procent naar 68,9 procent. ( zie de grafiek voor een compleet overzicht van de schuldenlast van de Europese landen).

Azië
Volgens Bloomberg staat de Aziatische zone er ook niet goed voor. In China is de staatschuld gestegen tot een ongekende hoogte ondanks de economische expansie. De uitstaande kredieten voor bedrijven en huishoudens bedragen een record 207 procent van het bbp. Een stijging van 125 procent. Japan staat er eveneens slechts voor. De overheid schuld in verhouding tot het bbp in Japan bedraagt nu 230 procent. Dit aantal is zo groot geworden dat het moeilijk is te geloven dat dit waar is. Op een gegeven moment zal in dit land een financieel/ economische explosie plaatsvinden die de wereld zal schokken. Dit geldt evenzo voor de rest van de hele planeet. Nationale overheden en centrale banken hebben geprobeerd zo lang als mogelijk het probleem voor zich uit te schuiven, maar iedereen weet dat er gen halt meer toe te brengen is aan get faillissement waarop de planeet afstevent.

Wilfred Leuwin
(Bronnen : Eurostat en Bloomberg)