“IK MEET MIJN LEVEN NIET AAN HOOGTE – EN DIEPTEPUNTEN, HET LEVEN BRENGT JE WAAR JE MOET ZIJN “

Get real time updates directly on you device, subscribe now.

Van Jennifer Geerlings Simons mag best gezegd worden dat die in de afgelopen 24 jaar waarin Suriname haar heeft gekend als lid en voorzitter van De Nationale Assemblee, zij een aparte ofwel bijzondere nalatenschap heeft opgebouwd die niet snel in het vergeethoekje zal belanden.

In dit achtergrond artikel kijkt Simons terug op haar politieke carrière en  geeft zij haar visie over de Surinaamse politiek. “Ik heb niets gedaan om voorzitter van het parlement te worden. Ik heb gedaan wat ik moest doen, dan brengt het leven je waar je moet zijn.

“Hoogtepunten zijn uitdagingen die je aanvaardt en dieptepunten zijn moeilijke momenten in de politiek die er altijd komen”. Hoewel zij uit een familie komt die goed bekend is met de nationale en internationale politiek had Jennifer Geerlings Simons, tot 24 jaar terug niet echt belangstelling gehad voor een politieke carrière. “Mijn ouders waren typische zwevende kiezers maar thuis hielden wij ons wel bezig met de actuele situatie van het land en de wereld. Zelf had ik wel sympathie voor de ideologische uitgangspunten van de Nationale Democratische partij”. Het jaar 1996 behoort wat Simons betreft tot een van de moeilijkste economische en politieke periode in de geschiedenis van Suriname. Als vanuit de Nationale Democratische partij haar wordt gevraagd zich kandidaat te stellen, dient een nieuwe uitdaging zich aan, die op 29 mei, 24 jaar later tot een einde is gekomen. Maar de politiek verlaat zij niet. Simons zegt zelf, lang voor de verkiezingen tot het besluit te zijn gekomen dat haar rol binnen het parlement is uitgespeeld en er andere politieke uitdagingen op haar pad liggen. “Naarmate je bezig bent in de politiek, wordt je, je bewust van systemen en dat zaken dingen niet zo eenvoudig zijn als ze lijken en serieus veranderd moeten worden. Het is niet iets dat je oppervlakkig kan bespreken, maar er analyses op gemaakt moeten worden. Maar er zijn andere manieren waarop de wereld politiek en de economie ingericht moeten worden.

Bouterse de inspirator
Voor Simons is de zowel nationaal als internationaal veel besproken persoon van Desi Bouterse nooit een obstakel geweest. Niet als partijleider en ook niet als president. “ Bouterse is symbool geweest van een Suriname die zichzelf vrij zou maken. Het geeft problemen maar ik heb persoonlijk mijn redenen gehad waardoor ik er geen last van heb ondervonden. Als je zoekt naar mensen in de wereld die in aanmerking moeten komen om heilig verklaard te worden dan hadden we op dit moment geen leiders in de wereld. Daarmee wil ik zeggen dat politieke leiders, leiders zijn door hun aanhang en omdat ze symbool zijn voor een beweging”,

Haar beweegredenen zich aan te sluiten bij de NDP in 1996 heeft er mee te maken dat die partij een goede ideologie heeft. “En in zo een beweging zijn er altijd mensen die anderen inspireren. Bouterse heeft veel mensen geïnspireerd, zelf nu na zo een problematische regeerperiode heeft en behoorlijk deel van de samenleving op de hem en de NDP gestemd. Over de kwesties die hebben gespeeld in de jaren tachtig zal ik een ander keer uitgebreid over praten. Het heeft allemaal te maken met ervaring. Het zijn gevoelige dingen, veel positieve ‘fibes’ maar ook veel problemen. Voor sommigen bracht het hoop voor anderen niet en voor weer anderen was het afwisselend. Niet alles wat er is gebeurd is gebeurd zoals het wordt gezegd en wordt geschreven. Op basis van de informatie worden conclusies getrokken.

https://images1.persgroep.net/rcs/UkaloSKmrcXaimAK2XwA6VW3T-s/diocontent/130292439/_crop/1/14/499/282/_fitwidth/1240?appId=93a17a8fd81db0de025c8abd1cca1279&quality=0.9

Foto bron

Nieuw politiek – economisch model
Het is niet voor de eerste keer dat de gewezen parlementsvoorzitter de uitspraak doet dat in Suriname politieke leiders tot het gemeenschappelijk besef moeten komen dat zij met z’n allen hebben gefaald. “Ook nu moeten we na de verkiezingen tot het eerlijk besef komen dat het ons ook niet is gelukt. Het systeem dat leidend is in de wereld waar Suriname deel van is sociaal economisch en wat betreft het milieu niet duurzaam. Dit systeem zal deze eeuw een grote verandering moeten ondergaan of kapot geslagen moeten worden. Waarschijnlijk zijn veel van ons er niet meer mar het systeem is niet vol te houden”, zegt Simons. Volgens haar is het in de politieke geschiedenis van het land geen enkele regering gelukt de zo vaak geproclameerde diversificatie van de economie op gang te brengen. Sectoren als de volksgezondheid en het onderwijs hebben nog altijd niet die transformatie ondergaan die wel steeds weer door politici wordt geproclameerd. Meer nog zal het daadwerkelijk realiseren van welzijn voor de samenleving vanuit een andere niet sociaal economische, maar een politieke economische benadering tot stand gebracht moeten worden.

Als het gaat om de ontwikkeling van Suriname zegt Simons, “We hebben wel de taak om voor de korte termijn ook binnen het systeem voor je eigen gemeenschap meer welzijn te realiseren. Politieke partijen moeten daartoe door wetgeving beter geregeld worden en er is nog veel te doen aan het bestuurlijk systeem. We weten allemaal dat voor economische weerbaarheid de economie meer poten moet krijgen dan de alleen de mijnbouw. Het is tot nu toe geen enkele regering goed gelukt maar de omstandigheden die zich nu voordoen in de wereld zullen niet alleen heel moeilijke tijden brengen maar ook nieuwe kansen brengen om de nationale lokale productie op te voeren. Voor de lange termijn is het volgens Simons een grote opdracht aan huidige en volgende generaties op tijd een omslag te maken naar een nieuw politiek economisch systeem dat menselijk leven duurzaam ondersteunt. Het is niet eenvoudig maar van levensbelang”.

Voorzitter
Na 14 jaar lid te zijn geweest werd Simons na de verkiezingen van 2000 gekozen als voorzitter van De Nationale Assemblee. Het was eerst vreugde, maar meten daarna besefte ik dat ik een ‘job’ heb te doen. Ik wist precies waar ik naar toe wilde, waar ik het parlement naar toe wilde brengen. Ik weet nog precies wat ik vorige voorzitters heb geschreven en gevraagd en nu kwam ik zelf in de positie het te doen”. Volgens haar is het niet altijd gemakkelijk geweest leiding te geven aan het college. “Je bent deel van een fractie en soms waren zowel mijn fractieleden als de oppositie boos, omdat ik volgens beiden de andere teveel hun zin gaf. Maar t belangrijkste is dat parlementariërs hun werk kunnen doen, hun stem kunnen laten horen, maar dat er daarin ook wel een balans moet zijn, zodat de vergaderingen normaal kunnen plaatsvinden. Omdat te doen is het belangrijk dat je als voorzitter je dan ook houd aan het ordereglement. Van haar werk de afgelopen 10 jaar als voorzitter zal Simons in een boekwerk dat nu bij de drukker is, verslag van doen. Het aantal wetten dat onder haar leiding is geslagen is niet zo belangrijk als wel hun impact voor de samenleving, zoals het woningbouwfonds, het spaar en stabilisatiefonds de huurwet arbeidswetten de wet op bedrijven en beroepen sociale wetten, een nieuw wetboek van strafrecht en vele anderen.

Gezondheidszorg
Simons had graag, afhankelijk van het politiek resultaat van de verkiezingen, in het bestuurlijke van het land een verdere bijdrage aan ontwikkeling van Suriname willen leveren. Voor nu weet zij zeker dat een geïntegreerd gezondheidszorg systeem met veel nadruk op de preventie veel aandacht moet krijgen. “er is wel een ontwerpwet ontwikkeld maar die zou nog door het hele traject moeten met de actoren en zelfs daarna volgt nog een periode van transitie die moet worden begeleid. Over haar niet terugkeren in het parlement maar zich wel kandidaat te hebben gesteld voor een zetel is de politica niet onder de indruk van hoe daarop in de politiek over wordt gesproken. Het is een politiek systeem dat er altijd is geweest en waar zij niet de eerste is die daar gebruik van maakt. “Zo werkt het in de politiek”

Het overlijden van haar zoon, Edward Geerlings, de oudste van haar drie kinderen heeft het leven van Simons behoorlijk getekend en valt het haar niet gemakkelijk daarover te praten. “Ja zijn overlijden heeft een behoorlijke impact op mij gehad. Ik kwam in de politiek toen hij 14 jaar oud was en mijn jongste kind pas zes. We hebben samen als gezin moeten leren leven dat de politiek deel van ons bestaan is. Het waren geen gemakkelijke perioden:, ook omdat het in de politiek er niet zachtzinnig aan toe gaat en daar hebben opgroeide kinderen last van. Gelukkig hebben wij als gezin er veel over kunnen praten en is er altijd een goed contact geweest met mijn kinderen en dat hebben zij gelukkig ook gezegd toen zij volwassen waren. Maar het is je levensbeschouwing die je door zulke moeilijke periodes heen moet helpen”

UNITEDNEWS|WILFRED LEEUWIN