SURINAME WEER VEROORDEELD VOOR NIET NALEVEN RECHTEN INHEEMSEN
De staat Suriname is door het Inter-Amerikaans Hof voor de rechten van de mens (IACHR) veroordeeld voor het niet erkennen van de collectieve rechten van inheemsen in het Marowijne gebied. Volgens de mensenrechtenorganisatie moet de erkenning bij wet plaatsvinden, wat Suriname heeft nagelaten te doen. De bij naam genoemde stammen Kaliña en Lokono, moeten als rechtspersoon erkend worden en inspraak krijgen bij het verstrekken van mijnbouw en andere concessies in hun woongebied. Overigens moet dat gebied ook afgebakend worden. De uitspraak die al in november van het vorig jaar plaatsvond is echter pas op 28 januari getekend aan de staat Suriname en de juridische vertegenwoordiger van de inheemsen.
De Vereniging van Inheemse Dorpshoofden (Vids) deponeerde namens de twee stammen in 2007 een klacht bij de Inter-Amerikaanse Commissie voor de Rechten van de Mens. Op 28 januari 2014 stuurde de mensenrechtencommissie deze zaak voor behandeling naar het mensenrechten hof, nadat Suriname in gebreke was gebleven aanbevelingen van de commissie uit te voeren.
Behalve het krijgen van collectieve rechten op grond, moet Suriname er ook voor zorgen dat de inheemsen toegang krijgen tot de natuurreservaten in het gebied. In gevallen waar concessies worden uitgegeven moeten de inheemsen inspraak krijgen bij het opmaken van milieueffecten studies. De overheid is ook opgedragen om aangetaste gebieden in het Wanekreek natuurreservaat te herstellen en een gemeenschaps-ontwikkelingsfonds voor de twee stammen op te zetten. Hoewel Martin Misiedjan, jurist van de Staat, erkent dat de Staat is veroordeeld voor het schenden van de rechten van de inheemsen, benadrukt hij dat niet alle eisen van de twee stammen zijn gehonoreerd. “Ze hadden onder andere Albina, de natuurreservaten, marrondorpen en de Marowijnerivier opgeëist, maar die hebben ze niet gehad.” Naar zijn zeggen verschilt de uitspraak niet veel van het Samaaka-vonnis, waarbij de Staat Suriname ook is veroordeeld voor het schenden van grondenrechten.
WILFRED LEEUWIN