NOG GEEN DUIDELIJKHEID OVER MISKLEUN AMBASSADE JERUZALEM

Terwijl iedereen schreeuwt om antwoorden en verduidelijking over de fel bekritiseerde Surinaamse ambassade die in Jeruzalem zou moeten komen, hult de regering zich nog altijd in stilzwijgen. President Chandrikapersad Santokhi reisde afgelopen weekeinde zelfs naar Nickerie om weer eens grondpapieren uit te delen en een straat de hernoemen. Dat vond hij belangrijker dan de kwestie, die Suriname internationaal zeer zwaar aangerekend gaat worden, te sussen.

Tijdens het recente bezoek van minister Albert Ramdin van Buitenlandse Zaken, International Business en Internationale samenwerking (Bibis) aan Israël werd duidelijk dat Suriname “op termijn” een ambassade in Jeruzalem opent. Zijn Israëlische collega Buitenlandse Zaken Yair Lapid was zo blij, dat hij Suriname zelfs in het Nederlands bedankte.

Het was internationaal groot nieuws, Suriname zou immers pas het vijfde land zijn (na de Verenigde Staten, Guatemala, Honduras en Kosovo) dat haar ambassade in Jeruzalem zou vestigen. De meeste andere landen erkennen die historische stad niet als hoofdstad van Israël omdat het deels als bezet gebied wordt beschouwd. 

Suriname zou bovendien als eerste lidland van de Organisatie van Islamitische Samenwerking (OIC) Jeruzalem in feite als hoofstad erkennen, wat haaks staat op het standpunt van de instantie, waar Suriname in de jaren negentig tot toe is getreden. Onder president Desi Bouterse werd in 2011 zelfs Palestina, dat een deel van Jeruzalem claimt, erkend.

Wat Ramdin ertoe heeft gebracht om de Israëliërs de opening van een diplomatieke vestiging in Jeruzalem in het vooruitzicht te stellen, is onbekend. Vermoed wordt dat Ramdin in zijn naïeve enthousiasme de gevoelige kwestie totaal verkeerd heeft ingeschat. 

Suriname heeft nooit partij gekozen in het al decennia durende conflict tussen Israël en de Palestijnen. Dat Ramdin nu wel expliciet kiest voor Jeruzalem als plaats voor de ambassade, is daarom opmerkelijk. Hij heeft zichzelf en Suriname daardoor in een zeer lastig parket gebracht. Want hij zal nu waarschijnlijk aan Israël moeten uitleggen dat hij te voorbarig is geweest en er dus geen ambassade in Jeruzalem komt. Dat zal daar niet met gejuich worden ontvangen en de relatie tussen de landen op de proef stellen. Terwijl Suriname er juist veel aan gelegen is wereldwijd diplomatieke relaties aan te knopen in de hoop dat dit ook tot financiële steun zal leiden. Dat heeft het land immers hard nodig. 

Zijn voornemen leidde in eigen land tot een storm van kritiek. De zes moslimorganisaties kwamen in het geweer en ook in De Nationale Assemblee stuitte het op ongekend fel verzet. Parlementariër Barkat Mohab-Ali, moslim en lid van de VHP van Ramdin en Santokhi, vroeg zich af of het misschien een verspreking was van Ramdin dat er een ambassade in Jeruzalem komt of dat hij wellicht niet goed is begrepen door zijn Israëlische collega. Hij tilt zo zwaar aan de kwestie dat hij zelfs dreigt uit de regeercoalitie te stappen als de regering het plan door zal zetten.

Hij kreeg bijval in het parlement van andere leden, waaronder ook niet-moslims. Parlementsvoorzitter Marinus Bee (Abop) gooide de knuppel in het hoenderhok door Mohab-Ali onvoorwaardelijk te steunen. ‘‘We weten hoe gevoelig het is om een ambassade te openen in Jeruzalem. Ik wil duidelijk verwoorden voor de regering dat we dat niet willen. Er moet geen ambassade komen in Jeruzalem!” 

Bij die duidelijke taal van Bee speelt ongetwijfeld mee dat de Abop in een machtsstrijd verwikkeld is met de VHP en hij graag wat olie op het vuur wil gooien door zo’n ferm standpunt in te nemen.

De druk neemt toe op Ramdin om na deze misser de eer aan zichzelf te houden of dat anders Santokhi hem ontslaat. Want het is de zoveelste blunder van formaat die Suriname flink schaadt. Zo heeft hij van de 150 buitenlandse investeerders die volgens Santokhi in de rij zouden staan om voor honderden miljoenen euro’s in Suriname te investeren (en om welke reden zijn ministerie de toevoeging ‘International Business en Internationale samenwerking’ kreeg), er nog geen één binnengehaald. Alleen het Deense bedrijf HPSG kondigde aan ruim een miljard euro te stoppen in een hypermoderne waterstofcentrale, wat door Ramdin met trots werd aangekondigd. Maar dat bleken uiteindelijk criminele fantasten te zijn. En ondanks alle waarschuwingen en onthullingen, tuinde Ramdin er toch met open ogen in.

En dan is er nog de kwestie New Surfin NV, het door Ramdin en zijn collega van Financiën en Planning, Armand Achaibersing, opgezette investeringsbedrijf, waar juridisch van alles mis mee was. Het zaakje stonk enorm, maar de twee bewindslieden kwamen er ongestraft mee weg. 

Van recentere aard is de geflopte afschaffing van de visumplicht voor reizigers uit Nederland en andere landen per 1 mei, die Ramdin enkele weken daarvoor vol trots had aangekondigd. De afschaffing had onder andere tot doel meer toeristen te lokken, aldus Ramdin. Maar reizigers moesten daags van tevoren via de Surinaamse Luchtvaart Maatschappij horen dat dit om onduidelijke reden niet doorging. 

Ramdin heeft over al deze genoemde zaken nooit tekst en uitleg gegeven. Net zoals hij geen duidelijkheid heeft gegeven over wat de fel bekritiseerde deelname aan de World Expo 2020 in Dubai heeft gekost en waar vooral family and friends van regeringsleden werden gefêteerd. Ramdin zei alleen dat deelname het land heel veel zou opleveren, maar tot nu toe is daar niets van gebleken. 

Santokhi accepteert het falen van Ramdin gelaten en heeft er nog nooit woorden aan vuil gemaakt. Maar het is de vraag hoe lang dit ‘verstoppertje spelen’ van het tweetal nog geaccepteerd zal worden.

UNITEDNEWS

Facebook Comments Box