OUD SURINAMER GEEFT VERSLAG VANUIT NICE

U bent geboren en opgegroeid in Suriname. Wat zijn uw leukste herinneringen uit de periode van uw jeugd in Suriname?

Er zijn zo verschrikkelijk veel leuke herinneringen aan mijn jeugd in Suriname.

Een van de leukste herinneringen was toen ik, in 1945, een jaar of vier was en op Paranam woonde en een vriend tegen mij zei dat wij altijd vrienden zouden blijven. Dat is tot nu toe, 71 jaar later, altijd waar gemaakt en uitgekomen.

Ik heb er tot mijn twaalfde gewoond en ben toen verhuisd naar Nederland. Ik heb zowel in Amsterdam als in Parijs gestudeerd.

Op mijn 28ste ben ik uit Nederland weggegaan en heb sindsdien in Brazilië, Chili, Argentinië en de Verenigde Staten van Amerika gewoond.

Sinds een jaar of twee woon ik in Nice aan de Riviera. Dat doe ik voornamelijk om het weer. Het is hier altijd aangenaam. Prachtige temperatuur, wolkenloze hemel, mooie ruimte met uitzicht op bergen en zee.

De boulevard waar de aanslag van 14 juli 2016 plaats vond

Ik beschouw Nederland als een van de beste landen ter wereld, waar ik mij thuis voel en veel vrienden heb. Het is een land dat goed voor zijn burgers zorgt.  Er zijn altijd wel mensen die daar over zullen klagen, maar goed opletten wie de klagers zijn.

Het liefst zou ik in Nederland wonen maar de laag hangende bewolking, de duisternis, de regen, de temperatuur daar houdt mij tegen.

Een mens kan, mag en moet kunnen kiezen waar hij of zij wilt wonen, nietwaar?

U bent een wereldburger en woont in diverse steden in de wereld. Tijdens de aanslag op 14 juli jl. was u in Nice en heeft u vanuit uw balkon – uitkijkend op de boulevard – de hectiek op straat kunnen waarnemen. Kunt u ons kort vertellen wat u één dag na de aanslag op de zee, het strand en boulevard van Nice waarneemt?

Ja, 14 juli is de onafhankelijkheidsdag van Frankrijk, ook de dag van de Bastille genoemd, is een nationale feestdag. Die is gevierd met veel vuurwerk in het oude centrum. Vanaf mijn balkon kon ik het allemaal mooi zien, zonder die menigte in te hoeven gaan. Nadat het voorbij was ben ik maar gaan slapen en ben even later gewekt door mijn vrouw, die mij vanuit Holland belde, en vroeg wat er aan de hand was.

Ik heb weer vanaf het balkon kunnen zien en waarnemen hoe tientallen ambulances, brandweer en politieauto’s, de boulevard af en aan reden. Overal lagen lijken en lichaamsdelen van mensen. Op het nieuws waren er eerst 60 toen 70 doden. Uiteindelijk kwam de teller op 84 met nog eens 18 slachtoffers in zeer kritieke toestand. Dus het zou best eens de 100 slachtoffers kunnen bereiken.

Alles kan tegenwoordig een wapen zijn. In New York hebben ze vliegtuigen gebruikt, nu dus een vrachtwagen, hoewel het hier om een eenling schijnt te gaan. Een man van 31 jaar oud van Tunesische afkomst.

Nu, twaalf uur na de aanslag liggen er nog steeds lichaamsdelen en lijken op straat. De vrachtwagen is met doeken afgeschermd. Langs de kust patrouilleren oorlogsboten. Voortdurend sirenes die op en neer gaan. De boulevard is leeg en er is geen verkeer. Het strand is ook leeg. Normaal is het vol mensen. Maar de toeristen blijven nu binnenskamers. Het is een lugubere sfeer, die zo uit een oorlogsfilm zou kunnen komen.

Frankrijk is hevig getraumatiseerd omdat de afloop van de EK voetbal zo vlekkeloos is verlopen wat veiligheidsmaatregelen betreft en de organisatie van de Tour de France, in elk geval tot nu toe ook, klopte het land zichzelf al op de borst met de opmerking van de president dat wij de nood toestand die was afgeroepen na Charlie Hebdo en andere aanslagen, zou worden opgeheven. Nu moet het worden verlengd. De politici en gewone mensen zijn moe van de aanslagen en zien geen kans een werkbare oplossing te bieden.

Dennis Lapar