REGERING MOET BELOFTES OVER ONTWIKKELING WAAR MAKEN!
“Elke crisis biedt naast tegenslagen ook nieuwe kansen. Met de beloftes onlangs gedaan door presidenty Desi Bouterse in de Nationale Assemblee heeft de regering nu de kans om meerdere poten onder de economie te plaatsen’, dit stelt Jim Hok ex-minister van Natuurlijke Hulpbronnen en voorzitter van de Palu. Volgens hem zullen meerdere economische sectoren nu serieus tot ontwikkeling gebracht moeten en kunnen worden. Dit met inzet de van nationale ondernemers waaronder de duurzame sectoren als de bosbouw, toerisme, de agrarische sector, de dienstensector enzovoorts. Sectoren die een belangrijke bijdrage kunnen leveren aan de werkgelegenheid en aan de nationale productie. Andere zaken zijn voorlopig alleen maar schijnbewegingen.
Hok zegt dat een goed deel van de maatregelen die de regering de samenleving heeft voorgehouden al eerder getroffen moesten worden door voorgaande regeringen om de economie stukje bij beetje te saneren, en wel onder omstandigheden waar het land er gunstiger voor stond. Op dit moment zal dat extra hard aankomen en het is nauwelijks te geloven dat de regering zich hierover schouderklopjes laat geven door het IMF.
“De overeenkomst met het IMF heeft in elk geval duidelijkheid gebracht. Want terwijl de regering tijdens de laatste begrotingsbehandeling nog bij hoog en laag beweerde een eigen hervormingsplan uit te voeren en ontkende een IMF programma voor te bereiden, blijkt achteraf dat dit laatste wel het geval is. Ook blijkt dat de regering nooit een eigen plan op papier had staan en dat dit in de komende dagen, weken of maanden pas uitgewerkt en op papier gezet zal worden. De vraag is daarbij in hoeverre de regering nog een eigen inbreng zal hebben nu de grote lijnen van het beleid door het IMF reeds zijn vastgesteld”, zegt Hok.
Dit is volgens de politicus op het moment een van de grootste problemen waar de gemeenschap mee te maken heeft. In de afgelopen maanden is namelijk steeds weer gebleken dat er van de regering geen duidelijk antwoord te krijgen was op belangrijke vragen. “Als er dan wel een antwoord kwam, dan had men geen moeite om die net zo gemakkelijk weer terug te draaien zoals de president dat laatstelijk weer heeft gedaan met de verdere verhogingen van de elektriciteitsprijzen, die eerst zouden worden aangehouden door de regering. Maar ook het zogenaamd betrekken van de Surinaamse samenleving door de regering bij het vinden van mogelijke oplossingen door de instelling van het Financieel Economisch Platform (FEP) blijkt een grote grap te zijn geweest als we kijken naar bereikte IMF overeenkomst, waarin weinig van de aanbevelingen van dit nationale platform terug te vinden zijn”.
Nu de regering bij het IMF op schoot is komen te zitten is natuurlijk de vraag wat Suriname daarvan mag verwachten. Wat volgens de Palu-voorzitter in de eerste plaats duidelijk moet zijn, is dat het IMF geen liefdadigheidsinstelling is. Men richt zich vooral op de macro-economische zaken en niet zozeer op de dingen die voor ons Surinamers zelf van belang zijn. De zaken waarmee de zittende regering de verkiezingen heeft gewonnen, zoals bereikbare gezondheidsvoorzieningen, drinkwater- en elektriciteitsvoorziening, huizenbouw, werkgelegenheid en dergelijke, zijn eigenlijk van ondergeschikt belang. Integendeel, het accent ligt meer op de afbouw van subsidies en het efficiënter maken van het overheidsapparaat.
Hok zegt dat, de regering dan wel heeft aangegeven dat er voor kleine ondernemers meer kansen zullen worden gecreëerd middels kredieten, maar uit een IMF persbericht blijkt dat de regering hervormingen moet doorvoeren primair om buitenlandse investeerders te faciliteren. Ook het in te stellen ‘spaarfonds’ waar het IMF op aandringt, zal er primair op gericht zijn om zuurverdiende gelden uit de mijnbouw te beleggen in het buitenland. En dus niet, zoals broodnodig is, voor de instelling van een nationaal investeringsfonds om nationale ondernemers tot productie te stimuleren.
Volgens Hok is het belangrijk in de gaten te houden wat de regering in de tussentijd met de opgenomen leningen zal gaan doen. Met de situatie die is ontstaan is de sociale nood opnieuw heel erg groot geworden en verwachtbaar is dat het nog verder zal groeien. “Nu gaat heel duidelijk worden wat er gebeurd wanneer we eenzijdig investeren in de sociale sector en de productiesector verwaarlozen. Dat vele regeringen, de een na de andere, zich overwegend hebben gericht op monetaire stabiliteit en sociale noden, valt misschien te verklaren door het gegeven dat het natuurlijk een veel grotere uitdaging is om ook de productiesector op te bouwen. Dat is nou precies wat er bedoeld wordt met de Palu leuze dat ‘investeringen in de sociale sector hand in hand moeten gaan met investeringen in de reële sector’ Wie tegen deze regel zondigt, krijgt vroeg of laat de rekening gepresenteerd”, zegt Hok.
UNITEDNEWS/WILFRED LEEUWIN