SCHULDHERSCHIKKING MET INDIA, DRUPPEL OP EEN GLOEINDE PLAAT

Auteur: Armand snijders

President Chandrikapersad Santokhi en minister Albert Ramdin van Buitenlandse Zaken, schreeuwden eerder met trots van de Indiase daken dat ze met deze opkomende Aziatische grootmacht overeenstemming hadden bereikt over een schuldherschikking. Maar het is slechts een druppel op een gloeiende plaat.

De schuld bij India betreft ‘slechts’ 38 miljoen dollar. Dat is een schijntje in vergelijking met de ruim half miljard dollar die Suriname bij China in het krijt staat en de circa 800 miljoen dollar die aan de schuldkeisers van Oppenheimer betaald moet worden en waar nog altijd geen nieuwe afspraken over zijn gemaakt. Bovendien is niet bekend gemaakt wat de overeenkomst met India inhoudt. En of het slechts uitstel van executie is en volgende regeringen worden opgezadeld met de gevolgen.

De berichtgeving van het CDS vanuit India was vooraf al heel voorspelbaar: de reis van de delegatie onder aanvoering Santokhi was een enorm succes. De ene na de andere enthousiaste mededeling vanuit India moest Surinamers doen geloven dat bedrijven daar in de rij staan om in ons land te gaan investeren en dat Indiase regering daarbij gaat helpen.

Kortom: Santokhi en zijn regering rekenen zich weer eens rijk, zoals ze dat ook deden met onder meer Dubai, HPSG en de diasporagemeenschap die de samenleving allemaal een kater opleverden in plaats van de in het vooruitzicht gestelde investeringen.

Aan de andere kant beloofde Santokhi dat Suriname voor India dé toegangspoort naar de Caribische regio, Zuid- en Midden-Amerika kan worden. “Wij staan klaar om u te verwelkomen. U maakt deel uit van onze gemeenschap, net zoals wij deel uitmaken van uw gemeenschap”, zei hij enthousiast tegen lokale ondernemers tijdens de Global Investors Summit 2023 in Indore.

Santokhi kwam dus superlatieven tekort om zijn bewondering uit te spreken voor alles wat hij daar had gezien. Hij spiegelde een beeld van Suriname, dat de meeste Surinamers zelf totaal niet herkennen. Hij zei onder meer dat het gemak van zakendoen in Suriname wordt bevorderd en barrières daartoe, zoals bureaucratie, worden weggenomen. “Mijn overheid ondersteunt de publiek-private samenwerking en ontwerpt een investeringsvriendelijk klimaat”, aldus Santokhi.

Ook hield hij zijn gehoor voor dat via het Surinaams Investerings- en Handelsagentschap (Sita), “het enige toegangspunt van de regering”, investeerders zullen worden begeleid bij het proces om hun bedrijf in Suriname te vestigen. Waarmee zij, aldus het staatshoofd, een potentiële markt van zeshonderd miljoen mensen met een groeiende middenklasse in de regio kunnen bedienen. Dat die middenklasse in zijn eigen land inmiddels nagenoeg is weggevaagd, vertelde Santokhi er niet bij.

Maar het belangrijkste van de reis was volgens Santokhi om met premier Narendra Modi tot een herschikking van de Surinaamse schuld van 38 miljoen US dollar te komen. Dit was in de ogen van hem en minister Ramdin essentieel zodat “reeds geïdentificeerde projecten in Suriname uitgevoerd worden en nieuwe projecten een bedrag van 50 miljoen US dollar opgestart kunnen worden.

Of dat geld wordt geleend en dus op de al bestaande schuldenlast van Suriname komt, is niet duidelijk geworden. Ofwel, men wilde vooral afspraken maken over de aflossing van de oude schulden om ervoor te zorgen dat er nieuw geld geleend kan worden, vermoedelijk om populistische projecten uit te voeren.

Uiteindelijk is het Santokhi en Ramdin dus gelukt om de schuldherschikking te bewerkstelligen. Maar over wat de nieuwe afspraken zijn, zwijgt het tweetal tot nu toe. In tegenstelling tot de hernieuwde afspraken met Nederland en Frankrijk, waarvan de details wel zijn gedeeld.

Vast staat wel dat de door de regering gewenste korting op de schuld niet door India is gegeven. Santokhi had vrijwel alle schuldeisers verzocht minimaal dertig procent van de openstaande vordering te schrappen, maar daar is niemand mee akkoord gegaan.

Wat de afspraken met India dan wel inhouden en welke toezeggingen in ruil voor de herschikking zijn gedaan, is een vraag die nog beantwoord moet worden. Dat er geen duidelijke communicatie is geweest naar de gemeenschap toe over de achtergrond van de gesloten herschikkingsovereenkomst, getuigt weer van het gebrek aan transparantie waar deze regering zich keer op keer schuldig aan maakt.

De samenleving wil weten wat de inhoud van de overeenkomst is en welke voor- en nadelen er aan vastkleven. Het gaat immers om de toekomst van ons land.

ACHTERGROND