SURINAME BEHOUD ACCEPTABELE POSITIE OP PERSVRIJHEID INDEX
Voorzitter Carla Boeiitius van de Surinaamse Vereniging van Journalisten (SVJ)
Suriname is er in geslaagd haar positie als land met een acceptabel niveau van persvrijheid te behouden.
Evenals in 2017 prijkt het land op plek 21 onder kleur geel, de een voor de hoogste categorie van persvrijheid. Het internationaal beeld met in totaal 63 vermoorde journalisten in 2018 is volgens persvrijheid waakhond Reporters Without Borders (RSF) schrikbarend en komt tot de conclusie dat de haat tegen journalisten een ernstige bedreiging is voor de democratie. Wereldwijd wordt persvrijheid gezien als een van de hoogste mensenrechten. Elke vorm van intimidatie moord beknotting en belemmering wordt resoluut afgestraft. Voorzitter Carla Boeiitius van de Surinaamse Vereniging van Journalisten (SVJ), die de recent uitgekomen index becommentarieert zegt dat in Suriname, naast individuele gevallen de persvrijheid in al zijn redelijkheid wordt beleefd. In vergelijking tot 2017 is zelf het contact met overheidsfunctionarissen verbeterd. “In 2017 leek het er op dat het Nationaal Informatie Instituut, van de overheid te willen overnemen, maar zo ver is gelukkig niet gekomen, want centralisatie van het nieuws door de overheid zou een behoorlijke achteruitgang betekenen. Ik vind wel dat overheidsfunctionarissen nog altijd de neiging hebben informatie achter te houden of je bewust het bos in te sturen, maar dat je ze te spreken krijgt is al heel wat”, zegt Boeiitius.
Suriname
Met weinig aanvallen op journalisten en een gevarieerd medialandschap krijgt Suriname tegenwoordig behoorlijk goede cijfers voor het respect voor informatievrijheid, luidt het commentaar van Reporters Without Borders, maar er is ook een kritische noot. RSF zegt dat het Suriname ontbreekt aan goede journalistieke trainingen en middelen. Een steeds terugkerende noot van de persvrijheid waakhond, is dat er in de Surinaamse wetgeving nog altijd ‘muilkorfwetten’ voorkomen. Voor het beledigen van bijvoorbeeld de president of de overheid in het algemeen geldt in Suriname een maximale gevangenis straf van zeven jaar. Wat in de analyse de laatste jaren ook niet ontbreekt, is dat de controversiële president Desi Bouterse, erin is geslaagd een amnestiewet te laten goedkeuren door het parlement, in de kwestie van de 8-decembermoorden in 1982 waarbij 15 politieke tegenstanders, waaronder vijf journalisten zijn vermoord.
Hoewel Boeitius van mening is dat iedereen respect moet hebben voor de functie van de president, het nimmer zo mag zijn dat het zeggen wat je denkt over de president of een ander persoon, wordt gecriminaliseerd. “Als de president of wie dan ook zich beledigd voelt dan moet hij een civiel en geen strafproces aanspannen”, zegt Boeitius. De SVJ heeft voor het laatst in 2013 gesprekken gevoerd met De Nationale Assemblee voor het verwijderen van de muilkorfwetten. Echter is het er nog niet van gekomen. Boeitius merkt op dat integendeel dit is versterkt in de wet elektronisch rechtsverkeer. Hoewel tevreden over de positie die Suriname inneemt op de index kan het land veel beter doen.
Naast het verwijderen van de muilkorfwetten is het hebben van een wet openbaarheid van bestuur dringende gewenst. “Er bestaat al een conceptwet, maar nog niet is ingediend bij het parlement. Ik denk dat de SVJ moet blijven aandringen dat deze twee zaken in orde worden gemaakt”, zegt Boeitius.
Jonge beroepsbeoefenaars zoals televisie journaliste, Siphra Goudland, ervaart de journalistiek als prettig en onbelemmerd. Ook zij merkt op dat vooral overheidsfunctionarissen of onvolledig zijn, of “je het bos insturen. De informatie wordt of half of verdraaid verstrekt en is er meestal een belang dat beschermd moet worden”. Goudland heeft zich dan ook voorgenomen zich te gaan beijveren voor onderzoeksjournalistiek, om het recht van informatie van de burgers meer gestalte te geven. Over het algemeen vindt zij dat de gemeenschap bewuster moet worden over het recht van vrije meningsuiting en persvrijheid en beter het werk van de journalistiek moeten gaan begrijpen. De Index rangschikt 180 landen en regio’s op basis van de mate van vrijheid waarover journalisten beschikken. De kleurcategorieën worden als volgt toegewezen: goed (wit), redelijk goed (geel), problematisch (oranje), slecht (rood) en zeer slecht (zwart). De top 10 landen die vallen in de hoogste categorie ‘Goed onder kleur wit, zijn Noorwegen, Zweden Nederland, Finland, Zwitserland, Jamaica, België, New Zeeland, Denemarken en Costa Rica. Het land waar persvrijheid het meest gevaar loopt en vrijwel niet wordt geaccepteerd is Noord Korea.
UNITEDNEWS
