TEGENWERKEN VAN DE NATUUR ZAL RESULTEREN IN INEENSTORTEN VAN DE SURINAAMSE SAMENLEVING
Foto: Jamille Haarloo. Hij is een milieubioloog universitiet Utrecht
Het is tegen beter weten in een ongelijke strijd van de mensheid in haar streven de natuur te dirigeren en tegen te werken met maatregelen die ongetwijfeld een boemerang effect zullen hebben. Als mens plegen we verschillende handelingen die niet alleen onze relatie met de natuur verstoord, maar proberen we de natuur, die onveranderd blijf te overwinnen en tegen te werken.
Het is de mens die zich zal moeten aanpassen aan de natuur en niet andersom. Als we niet leren uit de hedendaagse praktijk, de effecten van overstromingen alsgevolg van extreme regenval, weer als gevolg van klimaatverandering, ook weer een menselijke daad, zal de mens ongetwijfeld deze strijd verliezen. Het is een ongelijke strijd. Voor de mens rest niet anders dan zich aan te passen of, een onvermijdelijke instorting van de samenleving tegemoet gaan”.
Klimaatverandering, temperatuur – en zeespiegelstijging zijn al lang niet meer wetenschappelijke verzinsels maar een keiharde realiteit”, zegt Jamille Haarloo. Hij is een milieubioloog afgestudeerd aan de universitiet van Utrecht, in Nederland. Haarloo zal op dinsdag de eerste spreker zijn op de Open Campus Lectures, die de komende zes maanden wordt gehouden, via ATV-televisie en via zoom-meetingen. De milieubioloog zal vanuit een ecologisch perspectief stilstaan op de toekomst en ontwikkeling van natuurlijke hulpbronnen. Volgens hem kan niet voorkomen worden dat hoe langer hoe meer de zeespiegel aan het stijgen is. Met een jaarlijkse stijging van 3 milimeter beginnen rivieren en oceanen buiten hun overs te treden.
Direct voelbaar in Suriname is dat, op het uur berekend veel meer neerslag valt. Waar eerder alleen onoverkomenlijke gebieden zoals Paramaribo noord binnen de korste keren blank staan, is dat venomeen nu ook in vrijwel alle woonwijken waar te nemen.
“We zitten met Paramaribo op de verkeerde plek in het land. Dat geldt overigens ook voor gebieden als bijvoorbeeld Weg naar Zee. Overigens hebben we als mens er zelf voor gekozen. We weten dat er tussen bebouwing en de zee er een buffer gehouden moet worden, waardoorhet water zich kan bewegen. Daar is in het verleden voldoende wetenschappelijk materiaal op gemaakt”, zegt Haarloo. Volgens hem wordt in die ongelijke strijd tussen mens en natuur er juist voor gekozen om de natuur te bestrijden. Dit gebeurd met onder andere betonnenwerken zoals dijken.
Van water dat buiten haar oevers treed kan niet gewonnen worden, ook met dijken niet. “Het is een natuurlijke werking, dat het water zich zal en moet verplaatsen. Om de kracht en energie die het met zich meebrengt af te breken zorgt de natuurlijk zelf voor. Er moet ruimte zijn in de natuur en bomen en bos. Wat mensen niet door hebben is dat dijken de energie en de kracht van het water versterken. Met een natuurlijke bescherming gaan de bomen schudden, de vegetatie laat het water door maar breekt het wel de kinetische kracht ervan”,zegt Haarloo.
Voor de mens lijkt het erop alsof de kracht van het aanstormend water wordt afgebroken. Dat is een korte termijn oplossing. In werkelijkheid is de schade veel groter voor het landoppervlak, aanplant en de natuurlijke hulpbronnen. De ecologie van het gebeid met vissen en vogels en andere diersoorten wordt ernstig aangetast en zal de dijk uiteindelijk het verliezen tegen de kracht van het water. Bouwen langs de rivier is in het verleden om meerdere redenen, zoals direct beschikken over water en voor transport over zee, ideaal geweest. Dat is nu nog het geval in het binnenland. Met de steeds toenemend klimaatverandering en zeespiegelstijging zal de mens zich moeten aanpassen en naar andere strategieen en technieken moeten uitwijken.
Haarloo legt uit dat in gebieden, zoals bijvoorbeeld Paramaribo noord, het water bezit neemt van land en woningen binnendringt. “We bouwen eerder van beton, met een betonnen fundering in plaats van op neuten. De ondergrond wordt dan afgesloten voor het water en kan het zich niet gemakkelijk verplaatsen zoals het hoort;, dus vindt het een weg naar boven. Hoe meer neerslag hoe langer het water blijft, hoe groter de schade”.
Betonnen dijken, kunnen volgens Haarloo, in een aanpassing best wel hun nut hebben, zeker in een periode van aanpassing of korte termijn oplossing en het liefst in combinatie met natuurlijke overbescherming. Er zal vanuit de overheid beleid gemaakt moeten worden hoe per geval noodoplossingen te creeren, maar aanpassen zullen we op den duur wel moeten, of onze samenleving zal in elkaar storten”, zegt Haarloo.
De Open Campus Lecture is een initiatief, vanuit de leerstoel van professor Jack Menke, sociaal wetenschappelijke Methodologie in een multi-etnische samenleving van de Anton de Kom universitiet van Surname en het Institute For Graduated Studies and Research. De hoogleraar zal dinsdag met een lezing over, de diverse diversiteiten van Suriname, de Campus openen. De bedoeling van dit project is, om de bewustwording en wetenschappelijke kennis over de relatie tussen culturele diversiteit, biololgische diversiteit en ontwikkeling in Suriname te vergroten. De organisaie wil een brug slaag tussen wetenschappers en studenten van uiteenlopende diciplines. Volgens Menke is nog belangrijker dat wetenschappelijke kennis wordt verbonden met beleidsacties en beleidsmakers. De komende zes maanden zullen maandelijks, lezingencyclus, plenaire presentaties, exposities en workshops worden gehouden. De campus is toegankelijk voor wetenschappers, studenten maar ook het publiek.
UNITEDNEWS
