VERGEET DUBAI! VOLG LIEVER SUCCESVOL SINGAPORE

ANALYSE:ARMAND SNIJDERS

Al bijna tien jaar dromen Surinaamse politici dat Suriname het Dubai van de regio zou kunnen worden. Een onbereikbare droom omdat we het geld, de kennis en vooral de juiste instelling niet hebben om dat te bereiken. Bovendien is Dubai uit de grond gestampt door steenrijke oliesjeiks. We kunnen beter met beide benen op de grond blijven staan en bij het begin beginnen. Zoals bijvoorbeeld Singapore heeft gedaan.

Zeventig jaar geleden was dit nog een straatarme staat, anno 2022 is het een van de meest welvarende landen van Zuid-Oost Azië. Omdat ze daar alles hebben gedaan waar Surinaamse politici niet aan willen beginnen. En zelfs beter dan in Dubai, waar de eerste scheurtjes in de welvaart al zichtbaar zijn. Door financiële of andere problemen zijn en worden heel wat projecten vertraagd of zelfs uitgesteld. Maar toch blijven politici Suriname massaal spiegelen aan de moderne woestijnstaat.

“Volk van Suriname, maak je klaar. Get ready, get ready, get ready! Suriname wordt de next Dubai.” Deze inmiddels historische woorden van, toen nog, NDP-topper André Misiekaba, die hij uitsprak tijdens de eindejaarbijeenkomst van de partij op 30 december 2014, galmen sindsdien nog altijd na in politiek Suriname. En zijn en worden nog steeds meer dan eens vaak herhaald, meestal gekscherend en door steeds weer teleurgestelde Surinamers.

Zijn enthousiasme was aangewakkerd door de olievondsten voor de kust van Guyana en de verwachting dat dit binnen afzienbare tijd ook in Suriname zou gebeuren, waardoor ons land eindelijk tot ontwikkeling zou kunnen worden gebracht. Zelfs zijn politieke tegenstanders kregen dollartekens in hun ogen. Chandrikapersad Santokhi, toen nog oppositieleider van de VHP, zei een paar maanden later dat Suriname inderdaad de potentie heeft om een tweede Dubai te worden, “maar daarvoor is er een goede regering nodig en een goed bestuur. Er moet een spaarfonds komen om meerinkomsten te sparen voor de jongeren, het onderwijs, de agrarische sector en de toekomst”, waren in januari 2015 de woorden van de huidige president.

In september 2016 bezocht Santokhi het emiraat zelfs om met “exponenten uit de financieel-commerciële wereld” van gedachten te wisselen over onder andere “financieringsmodaliteiten van nationale ontwikkelingsprojecten”. De uitkomst van het onderhoud zal tezamen met partijdeskundigen verder worden uitgewerkt en klaargemaakt voor mogelijke uitvoering, terstond nadat de VHP, na 25 mei 2015, medeverantwoordelijkheid zal dragen in het bestuur van ons land”, stelde de partij toen.

We weten allemaal dat het anders is gelopen en dat de NDP de verkiezingen met overmacht won en Suriname in de vijf jaar die volgden naar de financiële en economische afgrond heeft gedreven. Maar nadat de VHP en Santokhi het roer na mei 2020 overnamen, bleken er geen “nationale ontwikkelingsprojecten” klaar te liggen en al helemaal geen “financieringsmodaliteiten” uit Dubai. De regering-Santokhi moest dus van de grond af aan een relatie met het emiraat opbouwen in een poging van de rijkdom daar wat mee te pikken. Vorig jaar werd wel de door de coronacris uitgestelde World Expo 2020 in Dubai gehouden, waar grote delen dan de regering, hun familieleden en vrienden naar toe reisden om deze te bezoeken. Vragen over wat het nut was en hoeveel dit het land nu echt heeft gekost, zijn nog altijd niet beantwoord, laat staan wat het Suriname uiteindelijk heeft opgeleverd.

Als Suriname het succesverhaal van het ooit straatarme Singapore had gevolgd, dan zou dit nooit zijn gebeurd. Dit ministaatje, dat slechts 728 vierkante kilometer groot is en een multiculturele bevolking van zo’n 5,7 miljoen zielen telt, is sinds de jaren zestig van de vorige eeuw dankzij een onconventionele strategie inmiddels uitgegroeid tot een van de belangrijkste economieën in de wereld.

Volgens de Singaporese succesvolle zakenman Kishore Mahbubani, die zichzelf als arme jongen opwerkte en nu miljonair is, is het succes van een land van drie dingen afhankelijk. “Als deze regels in acht worden genomen, is het succes eigenlijk altijd verzekerd. Het eerste is de ‘meritocratie’, dat wil zeggen dat je de meest geschikte mensen een land moet laten leiden. Met name in ontwikkelingslanden worden functies als financiënminister of die van economische zaken gegeven aan familieleden of vrienden en niet aan de beste mensen. In Singapore hebben ze er op een gegeven moment voor gekozen dat wel te doen, de banen werden gegeven aan de juiste mensen. Dus de juiste mensen op de juiste plaats is de eerste pilaar van het succes van Singapore.”

De tweede pilaar is ‘pragmatisme’. Mahbubani: “De voormalige Chinese leider Den Xiaoping(Zie foto onder) gaf daar een treffende definitie van. ‘Het maakt niet uit of een kat zwart is of wit, als ie muizen vangt is het een goede kat’, zei hij. Zo is het ook in de politiek, waarin Singapore heel pragmatisch was: soms werden goede dingen overgenomen van de kapitalisten, soms van de socialisten. Dat heeft ons uiteindelijk geen windeieren gelegd.”

Hoewel we in Suriname niet echt partijen hebben met ideologische ideeën, zegt Mahbubani in feite dat politici moeten samenwerken om het land tot ontwikkeling te brengen. In de huidige politieke constellatie, waarbij de oppositie vrijwel altijd tegen een voorstel van de coalitie stemt (en andersom), lijkt dit onmogelijk. Maar de derde pilaar van het succesverhaal van Singapore, is ongetwijfeld het grootste struikelblok voor Suriname.

“Dat is eerlijkheid. De meeste ontwikkelijngslanden gaan ten onder aan corruptie. In Singapore hebben ze dat heel efficiënt bestreden. Toen jaren geleden één van de ministers op reis ging met een bevriende zakenman die alle onkosten betaalde, werd hij terugkomst direct gearresteerd en voor een paar jaar in de gevangenis gezet. Omdat hij zich als minister had laten fêteren. Dat wordt beschouwd als corruptie. Met deze zaak werd aan de bevolking de boodschap gegeven dat corruptie niet wordt getolereerd en dat je zelfs als minister niet de fout mag ingaan.”

Mede daardoor staat Singapore al tientallen jaren in de top-5 van de toonaangevende wereldranglijst van minst corrupte landen in de wereld van Transparency International. Vorig jaar stond de stadsstaat zelfs op de vierde plaats. Ter vergelijking: Suriname bungelt ieder jaar rond plek negentig. Snoepreisjes naar bijvoorbeeld Dubai en Ghana zijn volgens de wetgeving in Singapore uit den boze. Doe je het toch, dan zul je voor de consequenties moeten instaan.

Het is dus ondenkbaar dat Surinaamse politici deze drie pilaren ook zullen implementeren om het land echt vooruit te brengen. Eigenbelang wint het nog altijd van het landsbelang. En dat is zonde, want anders zouden we net zo welvarend kunnen worden als Singapore, dat in alle opzichten de wind mee heeft. Door zijn geografische ligging is Singapore een internationaal centrum voor industrie en handel geworden. De internationale luchthaven is een hub in de regio en de stadsstaat ligt aan een van de drukste handelswegen van het oosten naar het westen.

Verder heeft Singapore een vrijemarkteconomie waarin het particuliere bedrijfsleven de grootste plaats inneemt en een goed ontwikkelde communicatieve en financiële infrastructuur. De overheid heeft desondanks grote invloed op de economische ontwikkeling door middel van wetgeving, speciale instanties zoals de Economic Development Board (EDB), het verstrekken van subsidies en belastingfaciliteiten. De criminaliteitscijfers zijn jaloersmakend laag en de gezondheidszorg staat als een van de beste in de wereld aangeschreven.

Het is inmiddels een Aziatische centrum van zakelijke en financiële dienstverlening en buitenlandse investeerders staan nog altijd in de rij, ook aangemoedigd door gunstige omstandigheden als een groot en goed opgeleid arbeidspotentieel, lage lonen, een stabiel arbeidsklimaat, aantrekkelijke investeringssubsidies en belastingfaciliteiten.

Heel belangrijk is ook is de aardolie verwerkende industrie, gevolgd door de elektronische industrie, chemicaliën en scheepsbouw en -reparatie. De economische groei van het land is voornamelijk gebaseerd op de havens en dienstverlenende bedrijven.

De zeven havens van Singapore behoren tezamen tot de grootste ter wereld. Ze herbergen het grootste exportraffinagecomplex in Azië, waar meer dan een miljoen vaten per dag worden verwerkt.

Singapore is een internationaal financieel centrum, waar een groot aantal buitenlandse banken en financiële instellingen is gevestigd. Sedert 1968 heeft Singapore een belangrijke Asian-dollarmarkt en er is een goudbeurs gevestigd. De Monetary Authority of Singapore en de Board of Commissioners of Currency oefenen tezamen de functie van Centrale Bank uit. De kans dat hier ooit kasreserves door de regering kunnen worden aangewend voor oneigenlijke zaken, is dus nihil.

Dus Singapore is de ideale staat die iedere oprechte regering zou willen nastreven te zijn. Ook de Surinaamse leiders zouden er goed aan doen hier eens een kijkje te gaan nemen. Als ze tenminste echt oprecht zijn en iets van dit succesverhaal willen opsteken. En niet alleen maar om er een lucratief snoepreisje van te maken.

UNITEDNEWS