WERKNEMERS BOOS OP MAC ANDREW OVER MINIMUMLOON
Foto: Minister Steven Mac Andrew van Arbeid, Werkgelegenheid & Jeugdzaken
Auteur: Armand Snijders
Duizenden werknemers zijn diep teleurgesteld in de regering, en in het bijzonder minister Steven Mac Andrew van Arbeid, Werkgelegenheid & Jeugdzaken (AWJ). Die heeft zich hun woede op de hals gehaald nadat hij vorige week onverwacht bekendmaakte dat de al aangekondigde verhoging van het minimumuurloon naar SRD 38,50 voorlopig niet doorgaat.
De verhoging van het wettelijk minimumloon, dat nu slechts SRD 20 per uur is, zou met terugwerkende kracht per 1 februari ingaan, zo had de bewindsman een week eerder gezegd. Duizenden werknemers, onder wie winkelpersoneel, smachtten al heel lang hier naar, omdat ook zij ernstig te lijden hebben onder alle verzwarende maatregelen die de regering heeft doorgevoerd. Zij waren al van mening dat Mac Andrew te lang draalde om een knoop door te hakken en dus heel blij dat er eindelijk een beslissing was genomen.
Maar vorige week draaide de minister zijn besluit plotseling terug, volgens een verklaring van zijn departement omdat de Vereniging Surinaams Bedrijfsleven (VSB) en de Associatie van Surinaamse Fabrikanten (Asfa) het niet eens zijn met het nieuwe loon. Het vreemde is dat deze twee belangenorganisaties participeren in de Loonraad waar het voorstel is gedaan en is goedgekeurd.
Vervolgens heeft de regeringsraad daar op 8 februari mee ingestemd. Pas daarna heeft ‘een cluster van ministers’ consultaties gehouden ‘met diverse organisaties van/en actoren uit het bedrijfsleven om hun visie over het nieuwe wettelijke minimumloon te horen’, aldus een verklaring van het ministerie
Dat is een hele rare werkwijze en getuigt niet van goed bestuur. Want je zou toch mogen verwachten dat die consulaties eerst zouden worden gedaan?
De terugdraaiing doet de vraag rijzen welke belangen de minister en de regering dienen, mede gezien het feit dat Mac Andrew jaren voorzitter is geweest van de VSB, een van de organisaties die nu roet in het eten heeft gegooid.
Op de AWJ-minister zou de hardwerkende klasse toch moeten kunnen rekenen en dat hij voor hen opkomt. “Maar kennelijk danst hij naar de pijpen de VSB en Asfa, die hun personeel nog altijd een intoereikend loon geven”, zegt een boze medewerkster van een winkel in Paramaribo-Noord. “Met die SRD 20 die we nu krijgen, kunnen we helemaal niks. Die SRD 38,50 is ook niet veel, maar het is in ieder geval meer.”
In veel zaken roert het personeel zich door het besluit Mac Andrew. De medewerkers van de winkel op Noord hebben overwogen om het werk neer te leggen, maar ze vrezen dat ze daar niets mee opschieten. “Daar duperen we alleen maar de winkeleigenaar mee, die de richtlijnen volgt van het ministerie. Het zijn al zulke moeilijke tijden, ook voor hem. Als het slecht gaat met de zaak, kunnen ook wij daar de dupe van worden. En als je geen werk hebt, krijg je helemaal niets. Op de overheid hoef je dan ook niet te rekenen.”
“Je mag gewoon doodhongeren, het interesseert ze niets. Mijn collega’s en ik zijn hevig teleurgesteld in deze regering. De meesten van ons hebben in 2020 op de VHP gestemd, maar we weten nu al dat we dat nooit meer zullen doen omdat we ons belazerd voelen.”
Dat president Chandrikapersad Santokhi en De Nationale Assemblee nog niet van zich hebben laten horen en de minister op het matje hebben geroepen, is ook wonderlijk. Ondertussen worden duizenden onderbetaalde werknemers door het dubieuze besluit van Mac Andrew zwaar worden gedupeerd.
De regeringsraad zou afgelopen woensdag weer over deze kwestie praten, maar tot op heden is niet duidelijk geworden of er een beslissing is genomen.
OPINIE
