VS-RETORIEK CRIMINALISEERT SURINAAMSE STAAT MET AANNAME
De recente militaire operatie van de VS tegen drugsboten bij Venezuela wordt controversieel nu interne briefings aantonen dat de vernietigde cocaïneboot niet op weg was naar de VS, maar naar een overdrachtspunt nabij de Surinaamse kust. Dit plaatst Suriname onvrijwillig in Trumps ‘War on Drugs’ en ondermijnt de Amerikaanse rechtvaardiging voor de militaire actie.
Deze onthulling delegitimeert de Amerikaanse militaire actie en plaatst de soevereiniteit van Suriname en de rest van het Caribische gebied in een lastig daglicht. Critici stellen dat de regering-Trump het soevereine land Suriname onterecht aan de schandpaal nagelt en generaliseert om zo een onwettige militaire actie te rechtvaardigen.
Tijdens vertrouwelijke briefings aan Amerikaanse wetgevers, gelekt naar de pers, werd bevestigd dat de vernietigde boot uit Venezuela op weg was naar een rendez-vous bij de Surinaamse kust. Dit druist direct in tegen de publieke bewering van de regering-Trump, die de aanvallen rechtvaardigde met de claim dat de boten een onmiddellijke dreiging vormden voor de VS door fentanyl en andere drugs het land binnen te smokkelen. Analisten van het Amerikaanse leger erkenden immers dat drugs die via de Guyanas (Guyana, Suriname, Frans-Guyana) worden gesmokkeld, vaak Europa als eindbestemming hebben. De feitelijke bestemming was dus een transshipment (overslag) naar een groter, oceaanwaardig vaartuig. Door Suriname als bestemming te noemen, verschuift de focus van ‘zelfverdediging’ (tegen een directe aanval op de VS) naar een preventieve, militaire aanval op internationaal water, wat zowel volgens het internationaal recht als het Amerikaans oorlogsrecht zeer controversieel is.
Het gebruik van Suriname in deze context is geen toeval. Het land, dat al worstelt met interne economische hervormingen, is kwetsbaar voor de Amerikaanse retoriek. Surinaamse autoriteiten benadrukken dat cocaïne buiten hun beheersing door het land wordt gesmokkeld, terwijl de Trump-regering de Surinaamse staat daarentegen afschildert als een essentiële schakel in de ‘narcoterroristische’ drugshandel.
Dit criminaliseert de hele staat en zijn burgers, in plaats van specifieke criminele netwerken. Door Suriname en de drugsroutes in de Guyanas sterk te benadrukken, leidt Washington de aandacht bovendien af van het politieke hoofddoel: het uitoefenen van extreme druk op de regering-Maduro van Venezuela, mogelijk met het oog op een regimeverandering. De Amerikaanse retoriek plaatst Surinames eigen inspanningen, zoals een Nationaal Drugs Master Plan en jarenlange samenwerking met de VS en Nederland, in een kwaad daglicht, wat de diplomatieke relaties kan schaden.
Hoewel de Surinaamse regering de drugsbestrijdingsoperaties van de VS niet publiekelijk zal bekritiseren vanwege de noodzaak van internationale samenwerking, creëert de onthulling een delicate situatie. Suriname is primair een slachtoffer van de geografische ligging en de winstgevendheid van de trans-Atlantische handel, niet de initiator. De regering in Paramaribo zal waarschijnlijk intern de VS vragen om de feiten correct te communiceren en te erkennen dat de meerderheid van de onderschepte drugs die via Suriname gaat, bestemd is voor de Europese markt en niet voor de Amerikaanse jeugd, zoals de VS suggereert. De acties van de VS, waarbij de juridische basis voor militaire aanvallen twijfelachtig is en waarbij schipbreukelingen vermoedelijk om het leven zijn gekomen, stellen een gevaarlijk precedent. Het kleine Suriname wordt zo onvrijwillig een pion in een geopolitiek schaakspel waarin de VS de strijd tegen drugshandel gebruikt als dekmantel voor agressieve buitenlandse politiek in de regio.
Waarom Trump zijn pijlen richt op Venezuela is een relevante video omdat het de bredere context en het ware doel van de Amerikaanse militaire opbouw in de Caribische Zee, gericht op Venezuela, uitlegt.
