HERDEFINITIE : SURINAMER ZIJN IS NIET GEBONDEN ZIJN AAN EEN NATIONALITEIT MAAR AAN DE INVULLING VAN DIE INDENTITEIT
Deze week zijn wij jarig. Twee-en-veertig oftewel zes keren zeven jaartjes oud.
Er wordt wel eens gezegd dat in alle natuurlijke cycli het getal 7 voorkomt. Of dat het leven is ingedeeld in perioden van zeven jaar. Dat betekend dus dat de komende zeven jaar wel eens heel bijzonder zouden kunnen zijn. Beginnen wij eindelijk eens aan de o zo gewilde nationale ontwikkeling of gaan wij verder met het ontwikkelen van enkelen ten koste van anderen? De mensen van de schaarste vinden in ieder geval dat wij er op vooruit zijn gegaan. Per hoofd van de bevolking vangen wij immers meer geld dan 42 jaar geleden. De mensen van de schaarste hebben een zeer schaarse manier van het bestuderen van het reizen en zeilen in een land, maar dat moeten ze ook. Anders zien ze door de bomen het bos niet meer, zeg maar. Zaken als consumptie en productie zijn bij hun zaak van anderen en daarom doen zij daar ook alleen maar algemene uitspraken over. De productie moet omhoog! De consumptie moet omlaag! Dan komt het helemaal goed. Hoe, wat, waar, wanneer en door wie? Dat is detail en dus niet relevant. Aai. A bun. Is goed. Gelukkig hebben die schaarste mensen het alleen over vooruitgang gehad en niet over ontwikkeling. Want DAT is jammer genoeg op dit stukje aardbol tussen de 2 en 4 graden N.B. en 52 tot 54 graden W.L. niet echt toegenomen de afgelopen 6 keren 7 jaar. De ontwikkeling van een land is immers niet de toename van de hoeveelheid US dollars per hoofd van de bevolking, maar de toename van het vermogen van de bevolking om voor haar kinderen te zorgen! En de enige echte graadmeter daarvoor is het kennisniveau.
Maar als je hele studies moet laten doen naar de reden waarom de kwaliteit van het onderwijs een fractie is van wat zij 42 jaar geleden was, dan heb je de Revo niet echt begrepen.
Als kinderen massaal niet meer kunnen rekenen en begrijpend lezen is de oorzaak gewoon omdat de mensen die de kinderen dat moeten aanleren het massaal ook niet goed meer kunnen. Iets aan een ander leren kan immers alleen als je het zelf heel goed kan. Anders krijg je? Precies, het Surinaams onderwijs anno 2017.
Nee, tussen des landsgrenzen zijn wij niet echt vooruit gegaan in ontwikkeling. Maar wat wil je dan ook. Surinamer ben je immers alleen als je de Surinaamse nationaliteit bezit. Want daar ging om op 25 november 1975. Jammer genoeg kom je met onze nationaliteit alleen niet in Parijs. Daarvoor moet je ook nog toestemming vragen van de Fransen, onze buren. En niet alleen de buren doen moeilijk hoor.
Zelfs de Neo kolonisator durft het om gewoon de toegang tot haar land te ontzeggen aan een trotse bezitter van het Surinaamse Paspoort. En daar blijft het natuurlijk niet bij. Vrijwel geen enkel land waar er echt iets te halen (pardon, leren) valt, wil ons zonder meer ontvangen. Het bezit van een andere nationaliteit naast de Surinaamse is daarom een belangrijk streven van velen die zich “ter verheffing van land en volk” internationaal willen ontwikkelen. O wacht even. Dat kan niet. Nee, Suriname pakt meteen je “natio” af als je het maar waagt om een andere nationaliteit aan te nemen. Het gevolg? Een bevolking die maar niet echt kan groeien en een neerwaartse ontwikkeling vanjewelste. Vroeger als je “wat van jezelf kon maken” dan stuurden “ze” je naar Holland. Als je dan wat van die bakra koni had opgedaan, dan kwam je soms terug naar huis. En daar het sinds 25 november 1975 thuis alleen maar beter gaat, zijn het slechts enkelen die het wagen om terug naar huis te keren zonder “a buku”. Zeker niet sinds 25 februari 1980.
Sindsdien ga je naar Holland met een visum en kom je terug naar huis met een visum.
Ontwikkeld en wel. Dan mag je mee denken, mee doen maar niet meer mee beslissen. Er wordt wel eens beweerd dat er in Nederland evenveel Surinamers wonen als in Suriname. Dat kan niet natuurlijk. Behalve als Surinamer zijn iets anders is dan hij/zij in bezit van de Surinaamse nationaliteit. Als Surinamer zijn betekend een bepaalde identiteit, een bepaald soort, een diepe verbondenheid met DIT stukje land op deze aarde. Surinamer zijn is dan niet gebonden aan een nationaliteit maar aan de invulling van die identiteit. En als wij al die mensen die dat doen eens bekijken, dan zijn wij de afgelopen 42 jaar met hele grote stappen vooruit gegaan. In de grote wijde wereld, maar vooral in het land van de grote boze ex-kolonisator. Daar zijn Surinaamse mannen en vrouwen doorgedrongen in alle facetten van de maatschappij en behoren zij tot de absolute top. Willen wij als Natie eindelijk eens niet alleen Staatkundig onafhankelijk zijn maar ook ontwikkeld, dan is de enige mogelijkheid om al die ontwikkelden eindelijk echt deel te maken van Switi Sranan. Surinamers waar dan ook, Gefeliciteerd!
COLUMNIST|ROGIER CAMERON
