“IK GA ERVOOR… NOG EEN LAATSTE KEER!”
“Ik zag hoe Soemita de hand van Bosje schudde in 1996 en ik wist wat het was… het deed me pijn. Toen stapte ik eruit. Ik was niet van plan om verraad te plegen en weer aan te horen dat de Javaan onbetrouwbaar is”
De breuk tussen de KTPI en het Nieuw Front in 1996 was de zoveelste keer dat Javanen voor onbetrouwbare partners in de politiek en in andere relaties zijn uitgemaakt. Voor Paul Somohardjo was dit meer dan genoeg en brak hij met de KTPI om zijn Pendawa Lima weer uit de kast te halen en twee jaren later de Pertjajah Luhur (PL) op te richten; Willy Soemita moest onttroond worden als Vader der Javanen; een gewaagde kans in de politiek want de naam Soemita was toen en zeker de vijftig jaren daarvoor het gezicht van en voor de Javaanse politiek.
Maar het koorddansen van Somohardjo gaat veel verder terug…
Op 9 december 1982 was het misschien ook de bedoeling dat hij gemarteld en met enkele kogelgaten in zijn hoofd bij het mortuarium afgeleverd moest worden met als onderbouwing: “Hij is op de vlucht doodgeschoten.” De brutale Somohardjo was een van de weinige politici die de militaire dictatuur in Suriname openlijk durfde te bekritiseren. Hij kon inderdaad, dankzij het bijwonen van de begrafenis van zijn grootmoeder, een avond voor 8 december naar Albina vluchten om vervolgens via Frans-Guyana in Europa terecht te komen door zich te vermommen als een generaal in het leger.
Bijna 30 jaren later gaat hij een politieke samenwerking aan met dezelfde man die politiek verantwoordelijk wordt gehouden voor wat men noemt: “De decembermoorden”. Anderen noemen het: “Decembergebeurtenissen”.
Nadat Somohardjo en zijn PL Bouterse in 2010 aan het presidentschap hielpen en in 2012 met het wijzigen van de Amnestiewet werd hij met zijn partij letterlijk uit de regering getrapt. Natuurlijk voelde hij zich misbruikt en verraden. Wat verraad betreft heeft Somo intussen voldoende ervaring. We gaan even terug naar die tijd
Na het verraad in 1996 ging hij weer aan de slag met Pendawa Lima. Daar werd hij als voorzitter buitenspel gezet door zijn kroonprins Raymond Sapoen. Dit was een verkeerde stap van Sapoen, want Pendawa Lima ging letterlijk dood nadien. Ook dit verraad kwam Somo te boven en richtte hij in 1998 wederom een politieke partij op, Pertjajah Luhur, die de totale achterban van Pendawa Lima aftroggelde en ook een goed deel van KTPI. In 2000 verkreeg hij samen met het Nieuw Front regeerverantwoordelijkheid en dit duurde tot en met 2010. Nieuw Front vreesde voor de groeiende partij van “die hinderlijke Javaan”. Hij moest een kopje kleiner gemaakt worden dus kwam nog een verraad; hij werd sterk benadeeld op een voorgestelde gezamenlijke kandidatenlijst. Vooral de NPS was hierbij de boosdoener die probeerde sleutelposities in onder andere Nickerie te claimen terwijl het meer dan duidelijk was dat de NPS in Nickerie geen stand zou kunnen bieden tegen PL. De NPS zat diep in de problemen na het emmer-beleid van president Venetiaan die het vermeende grondroofbeleid van PL accepteerde en weigerde Somo uit de regering te zetten omwille van de goede vrede in de regering. Het vertrek van PL zou immers een kabinetscrisis teweeg brengen waarop de in opmars zijnde NDP geen gras over zou laten groeien.
Weg was Somo nadat er niet tot een vergelijk kon worden gekomen voor een gezamenlijke kandidatenlijst met de overige NF-partijen. Het resultaat: zes zetels inclusief 1 in Nickerie. Het NF werd met de neus op de feiten gedrukt dat zij hem liever hadden gegeven wat hij wilde.
Het doel was echter om 10 zetels in De Nationale Assemblee (DNA) veilig te stellen. Dit doel staat nog altijd recht overeind. Om dit resultaat te behalen deed hij iets zeer opmerkelijk: vrede sluiten met Sapoen die hem enkele jaren daarvoor zijn eigen opgerichte partij, Pendawa Lima, afhandig maakte. Ook Soewarto Moestadja, die hij achterliet in de KTPI (en later zijn eigen partij oprichtte) werd door Somohardjo erbij gehaald. Zijn streven is om een Jawa-blok te hebben in Suriname voor alle Javanen. Met het interesseren van niet-Javaanse kiezers door niet-Javanen naar voren te schuiven denkt de PL deze droom sneller te realiseren. Van alle politieke organisaties met een etnische basis is de PL de meest gediversifieerde partij; dat is een feit!
De breuk met het NF was compleet en die moest afgestraft worden. Overigens was Somo niet van plan om met zo zetelwinst naar de oppositiebanken te vertrekken. Hij stapte in het hol van de leeuw en vormde een regering met Bouterse en de NDP… misschien zijn grootste politieke blunder ooit. Nadat hij hen hielp om Bouterse gekozen te krijgen en de Amnestiewet door het parlement te krijgen moest hij in 2014 vertrekken wegens “Ik laat mij niet chanteren door Somohardjo”
Na de breuk met de NDP in 2014 werden Somo en zijn PL verwezen naar de oppositiebanken. Bij de verkiezingen van 2015 ging hij nogmaals met het Nieuw Front in zee. Het blok werd aangevuld met enkele kleinere partijen en de hoop was om groot uit te pakken. V7 was echter een grandioze mislukking en werd direct na de verkiezingsuitslag ontbonden nadat BEP met twee zetels vertrok naar de NDP. Ook dit beschouwt Somo als een vorm van verraad. V7 werd ontmanteld.
Somohardjo en zijn PL nemen weer plaats in de oppositiebanken. Het verlies van V7 kostte PL een zetel en zal die het tot en met 2020 moeten doen met 5 zetels althans…
In aanloop naar de verkiezingen van 2015 stapte ook Moestadja op en kort na de verkiezingsuitslag trok ook Sapoen zich weer terug samen met nog een andere parlementariër en togen richting… juist ja; de NDP.
“Zucht… Sapoen heeft weer verraad gepleegd en twee zetels van ons meegenomen”
Nog meer verraad speelde zich af rond de verkiezingen van 2015 waarbij hij zijn gewezen kandidaat van 2010 in Saramacca, Naomi Samidin, ziet overstappen naar de NDP en met zetelwinst wordt beloond. Ook Soeresh Algoe, lid van de partijtop, wordt door de NDP gekandideerd in Wanica en haalt met enkele duizenden stemmen een zetel binnen voor de NDP.
Hoeveel verraad en teleurstelling kan een politicus nog aan?
Net als ieder mens, is ook Somohardjo niet op de wereld gekomen om steen te worden. De droom voor een Jawa-blok dreigt steeds meer een Utopia te gaan worden voor de intussen 75-jarige Somohardjo. Iemand moet de schuld krijgen voor zijn mislukte plan; anders gezegd: Hij weet precies wie de schuldige is. De partij of de man die “zijn mensen” steeds weer weet over te halen om verraad te plegen en zich laten inlijven…Desi Bouterse!
De “Koning van de Javanen” probeert het voor een laatste keer om de geschiedenisboeken in te gaan als de absolute leider van de mensen die op hem lijken. Daarna houdt hij het voor gezien en gaat genieten van het normale leven. 50 jaren strijd voeren voor erkenning is niet elke politicus gegund.
Somohardjo is van plan om alles wat hij nog in zich heeft aan fighting power in te zetten om de NDP… nee… om Bouterse een lesje te leren. De NDP heeft echter ook een geheim wapen: Raymond Sapoen! De verloren zoon van Somohardjo die weer ontspoorde en alle interne geheimen en strategieën van de PL weet.
“Mijn strijd is niet met Sapoen. Hij is brandhout. Mijn strijd is met zijn eigenaar: Desi Bouterse”
De vraag is: zal het Somo lukken om zijn Jawa-blok te proclameren dan wel de Javaanse kiezers eindelijk massaal achter zich te krijgen? Zijn droom om 10 zetels binnen te halen, en eventueel het presidentschap van het land, staat nog recht overeind. “Suriname heeft nog nooit een Javaanse president gehad.”
Hij vreest slechts voor 1 ding… Het ding dat hem steeds de das heeft omgedaan:
“We gaan ze winnen!… ik vraag u alleen om geen verraad te plegen!”
Conclusie: Somo kijk goed om je heen. Heb jij intussen kaf van koren kunnen scheiden of zal je voor de zoveelste persoon slechts een rug zijn om op te klimmen en indruk te kunnen maken bij de mensen met wie zij zich echt thuis voelen: de NDP.. .. jouw Nemesis.
