VUB EN NASA WAARSCHUWEN VOOR ZEESPIEGELSTIJGING MET 44 CENTIMETER
Zonder ernstige uitstootreductie kunnen smeltende ijskappen op Groenland en Antarctica tot 44 centimeter extra zeespiegelstijging leiden tegen 2100. Dat blijkt uit een internationale samenwerking tussen de NASA en meer dan zestig ijs-, oceaan- en klimaatwetenschappers waar ook de Vrije Universiteit Brussel (VUB) aan meewerkte.
Het internationale onderzoeksteam bestudeerde twee klimaatscenario’s van het VN-klimaatpanel (IPCC): één met een verdere stijging van de CO2-uistoot en een ander waarin het Klimaatakkoord van Parijs wordt gevolgd en de uitstoot dus aanzienlijk wordt teruggedrongen.
‘Dit is een grote stap voorwaarts om het IPCC beter te kunnen informeren.’
‘De sterkte van dit project is dat voor de eerste keer bijna alle bestaande ijskapmodellen dezelfde experimenten hebben uitgevoerd onder dezelfde klimaatscenario’s’, legt glacioloog Philippe Huybrechts van de VUB uit. ‘Zo kunnen we een beter beeld vormen van de onzekerheid. Dit is een grote stap voorwaarts om het IPCC beter te kunnen informeren.’
Een eerste groep wetenschappers selecteerde de meest betrouwbare klimaatmodellen voor de poolgebieden, die dan gebruikt werden als input voor de ijskapmodellen. Een andere groep berekende hoe hogere oceaantemperaturen kunnen leiden tot afsmelten onder de ijsplaten en meer afkalven van gletsjers. Het VUB-team voerde berekeningen uit met hun ijskapmodellen voor beide ijskappen.
Groenland
In een scenario met hoge emissies stelden de wetenschappers vast dat het smeltwater van de Groenlandse ijskap tegen 2100 zou leiden tot een extra zeespiegelstijging van gemiddeld 9 centimeter, binnen een onzekerheidsinterval van 5 centimeter.
In het lagere emissiescenario zou het verlies van de ijskap het mondiale zeeniveau met ongeveer 3 centimeter doen stijgen, met een onzekerheid van plus of min 1,5 centimeter. Deze stijging komt bovenop de 6 millimeter zeespiegelstijging die al onomkoombaar is als gevolg van de opwarming van de aarde sinds het begin van de industriële revolutie.
Antarctica
Het team analyseerde ook de Antarctische ijskap, die veel onvoorspelbaarder is. In West-Antarctica doen de warme oceaanstromen de bodem van grote drijvende ijsplaten smelten. Maar de enorme Oost-Antarctische ijskap kan zelfs aan massa winnen, omdat de warmere temperaturen er voor meer sneeuwval zorgen.
In West-Antarctica doen de warme oceaanstromen de bodem van grote drijvende ijsplaten smelten.
De resultaten wijzen hier dan ook op een groter scala aan mogelijkheden: van een stijging van het zeeniveau met 30 centimeter tot zelfs een daling met 8 centimeter. De regionale projecties tonen de grootste impact in West-Antarctica, met een stijging van de zeespiegel tot 18 centimeter tegen 2100 in de warmste omstandigheden.
Worst case
Voor beide ijskappen samen komen de projecties op 0 tot 20 centimeter bij een laag emissiescenario en –4 tot +44 centimeter bij een hoog emissiescenario.
Tot nog toe liggen de gemeten emissiewaarden bijzonder dicht bij het meest pessimistische uitstootscenario van de VN.
‘De waarnemingen van de laatste 40 jaar liggen dicht bij en zelfs iets boven de bovengrens van de modelresultaten voor het hoge emissiescenario’, zegt Philippe Huybrechts. ‘Indien de uitstoot van broeikasgassen niet snel gereduceerd wordt, riskeert de zeespiegelstijging dicht bij het maximum te liggen zoals dat uit de studie naar voren komt.’
De studie werd donderdag gepubliceerd in een speciale editie van het tijdschrift The Cryosphere.
