ZAL BID(D)EN SANTOKHI DAADWERKELIJK HELPEN?
Door: Armand Snijders
President Chandrikapersad Santokhi heeft weer een opzichtige tour naar de Verenigde Staten achter de rug, waarbij hij bij collega-staatshoofden en financiële instanties bijna smeekte om steun om de rotzooi in het land op te lossen.
Kennelijk heeft hij van die reis geen goed gevoel overgehouden, dus greep hij afgelopen weekeinde de gelegenheid aan om tijdens de driedaagse gebedscampagne zich te richten tot God om het land de voorspoed te brengen die Santokhi het volk al lang heeft beloofd. Maar zal al dat bedelen en bidden het land iets opleveren?
Santokhi heeft tot nu toe in de ogen van heel veel Surinamers hopeloos gefaald. De samenleving is er ondanks alle mooie beloftes de afgelopen in de afgelopen twee jaar fors op achteruit gegaan. Een deel is zelfs aan de bedelstaf geraakt, En het ziet er niet naar uit dat daar binnenkort verandering in komt. De propagandamachine van de regering wil iedereen wel doen geloven dat er binnenkort echt betere tijden zullen aanbreken, maar na alle schandalen die opzichtig in de doofpot zijn geschoven en het doorlopende geruzie binnen de coalitie, hebben nog maar weinigen daar vertrouwen in. De integriteit is ook bij deze regering heel ver te zoeken.
In plaats van zich te concentreren op de zich opstapelende berg problemen in eigen huis, reist Santokhi veelvuldig naar allerlei plekken in de wereld om te proberen wat geld bij elkaar te bedelen. Maar in plaats van dat die reizen aantoonbaar wat opleveren, kosten ze de lege staatskas juist veel geld.
Een treffend voorbeeld van zinloze activiteiten en aanverwante uitgaven, is de deelname van Suriname aan de World Expo 2020 in Dubai, die vorig jaar werd gehouden. Daar werden onder meer tal van ministers, de first lady Mellisa en heel veel familieleden op kosten van de Surinaamse belastingbetaler schaamteloos in de watten gelegd. Zelfs de Surinaamse ambassadeur in Nederland, Rajendre Khargi, was vanuit Schiphol meegevlogen en profiteerde van alle luxe mee.
Hoeveel het uiteindelijk allemaal heeft gekost, is ondanks herhaalde verzoeken nooit bekend gemaakt. Alleen de deelname aan de beurs kostte Suriname een gereduceerd tarief van 900.000 US dollar. Maar wat de aankleding van het geheel en alle reisjes van ‘notabelen’, familieleden en anderen kostten, wordt angstvallig geheim gehouden.
Santokhi nodigde tijdens een zakelijke bijeenkomst van CEO Clubs Netwerk in Dubai het lokale bedrijfsleven uit om te investeren in de aanleg van wegeninfrastructuur, bruggen, huizen, kustbases en containerhavens. Dat klinkt veel te algemeen, zeker als er geen concrete plannen klaar liggen.
Suriname was ook bereid grond beschikbaar te stellen voor het verbouwen van voedsel voor de emiraten om voedselzekerheid te geven. Dat heeft Suriname ook aan andere landen beloofd, maar er is nog niets van de grond gekomen. En toen Santokhi out of the blue verzekerde op grote schaal drinkwater te kunnen exporteren naar het gortdroge Dubai, stond eigenlijk al vast dit ook weer een slecht doordacht plan was.
Want Suriname heeft weliswaar fantastisch drinkwater in overvloed, maar nog altijd niet bedacht hoe dat op een rendabele manier kan worden geëxporteerd. Er wordt wel al tientallen jaren over gesproken en er zijn volop rapporten over geschreven. Dat heeft allemaal niets opgeleverd. Dus er gaat zeker op de korte termijn nog geen druppel naar Dubai of andere landen. Zoals ook van alle andere vage Dubai-plannen tot nu toe heel weinig of helemaal niets terecht is gekomen.
Dat is het grootste manco van de regering Santokhi/Brunswijk: men praat en belooft heel veel, maar doordat vrijwel nergens vooraf goed over is nagedacht (laat staan een doorwrocht beleidplan is opgesteld), leidt het allemaal nergens toe. Dat bleek ook vorige week weer eens, toen Santokhi en Ramdin in New York waren voor de jaarvergadering van de Verenigde Naties. In de wandelgangen werden marginale ontmoetingen gefotografeerd en werd vooral heel veel gebedeld. In Suriname werden we overspoeld met allerlei berichten over ontmoetingen met een enkele wereldleider en bazen van internationale organisaties. Maar die leverden tot op heden weinig op.
Santokhi moet inmiddels wel door hebben dat de wereld niet op Suriname zit te wachten en zijn inmiddels grijsgedraaide standaardverhaal dat het een carbonnegatief land is met een fantastische olietoekomst, geen enkele indruk (meer) maakt. Vooral niet omdat hij niet duidelijk weet te maken waar de investeringen precies voor worden aangewend en wat voor rendement ze uiteindelijk opleveren. Het is al vaker gezegd: investeerders zijn niet gek en willen in duidelijke en heldere taal antwoord op alle vragen. Bij vaagheden haken ze al snel af. Zeker als ze na een beetje rondvragen en speuren op internet ook alle negatieve verhalen tegenkomen over corruptie en andere misstanden, waar de regering helemaal niets aan doet.
Het valt eigenlijk dus wel te begrijpen dat het staatshoofd na zijn toer in Amerika, het teleurstellende bezoek van de Nederlandse premier Mark en de onzekerheden over de steun van het Internationaal Monetair Fonds, in alle wanhoop zijn toevlucht zocht tot de gebedsdiensten van de Pinkstergemeente van de Wereldwijde Missionarische Beweging Suriname.
OPINIE
