20 PROCENT VAN DE TOTALE BEHOEFTE AAN COCAÏNE IN FRANKRIJK, VIA SURINAME EN FRANS-GUYANA

Auteur: Armand Snijders

Maar liefst 20 procent van de totale behoefte aan cocaïne in Frankrijk, wordt via Suriname en Frans-Guyana naar dat land gesmokkeld. Dat concludeert de invloedrijke krant Le Monde , dat eerder deze week een onthullende videoreportage hierover gepubliceerd.

Onderzoeksjournalist Liselotte Mas van Le Monde dook in de steeds lucratiever wordende smokkel tussen Frans-Guyana en Frankrijk en heeft de route die de zogeheten ‘mules’ gebruiken in kaart gebracht. Haar bevindingen zijn vastgelegd in de video ‘Trafic de cocaïne: enquête sur la nouvelle filière française en Guyane’ (Cocaïnehandel: onderzoek naar het nieuwe Franse netwerk in Guyana).

Ze heeft geconstateerd dat door de strenge controles die sinds het begin van de eeuwwisseling op Schiphol worden uitgevoerd, de ‘Franse route’ in belangrijkheid is toegenomen en inmiddels een niet meer weg te denken en onuitroeibare schakel is in de cocaïnehandel. En dat deze route vooral dankzij Suriname bestaat. De smokkelaars die in het vliegtuig vanuit de luchthaven Félix-Éboué in Cayenne het witte spul naar Frankrijk smokkelen, worden allemaal bevoorraad met cocaïne die vanuit Suriname Frans-Guyana wordt binnengesmokkeld.

Het wordt over de Marowijnerivier over de 520 kilometer lange grens binnengebracht. Meestal vanuit Albina naar Saint-Laurent-du-Maroni, waar het door overwegend Surinaamse smokkelaars per bus of taxi naar Cayenne wordt vervoerd. Het zou om zoveel smokkelaars gaan, dat het voor de Franse autoriteiten dweilen met de kraan open is. Hoewel er streng wordt gecontroleerd op de weg naar Cayenne, glippen de meeste smokkelaars door de mazen van het net.

Ook worden via vissersboten vanuit Suriname grote drugshoeveelheden aan de Franse kant aan land gebracht. De meeste cocaïne die op deze wijze in Cayenne belandt, is voornamelijk bedoeld om -vaak jonge- mannen en vrouwen met de Franse nationaliteit die in opdracht van de drugsbonzen zijn geronseld om naar Parijs te vliegen, van de smokkelwaar te voorzien. Zij ontvangen gemiddeld 1.500 euro voor een ‘geslaagd’ transport, terwijl hun Surinaamse ‘collega’s’ vaak wat meer krijgen. Ook omdat zij veelal langer onderweg zijn en meer controles en dus meer risico op hun pad tegenkomen.

Op iedere vlucht stappen tientallen smokkelaars -die meestal bolletjes hebben geslikt- op het vliegtuig, waarvan er uiteindelijk maar enkelen tegen de lamp lopen. Aangezien er minstens twee vluchten per dag zijn, brengen zij op die manier dagelijks zo’n honderd kilo cocaïne Frankrijk binnen, die voor de lokale markt is bestemd.

Gemiddeld wordt op de vluchten jaarlijks gemiddeld zestienhonderd kilo onderschept. Dus de pakkans is relatief klein. En doordat de coke steeds veiliger wordt verpakt, is het risico dat een bolletje knapt ook vrijwel uitgesloten.

Tel daarbij op dat 53 procent van de bevolking in Frans-Guyana en een groot deel van de Surinamers onder de armoedegrens leeft, en iedereen begrijpt dat de ronselaars geen enkel probleem nieuwe koeriers te vinden. Als je in armoede leeft, is immers iedere euro welkom.

Le Monde legde naast de smokkel naar het Franse vasteland de herkomst van de drugs vast en met name hoe het in Frans-Guyana belandt. Alle vingers wijzen in dat geval naar Suriname, waar vliegtuigjes ongestoord in- en uitvliegen om hun kostbare lading onder meer vanuit Colombia ongestoord en ongezien te droppen. Vaak begint de complexe tocht op de luchthaven te Villavicencio, een plaatsje 75 kilometer ten zuidoosten van de hoofdstad Bogotá. Van daaruit wordt het naar de Venezolaanse grens gevlogen, waar het wordt opgeslagen tot het wordt vervoerd naar Suriname.

Dat laatste transport is de verantwoordelijkheid van Braziliaanse criminele organisaties, die daarnaast ook veel vluchten vanuit eigen land organiseren. In de afgelopen jaren zijn van één organisatie in de regio 51 drugsvliegtuigen onderschept en in beslag genomen, desondanks blijft de aanvoer van cocaïne gewoon doorgaan. Voor een levering van vierhonderd kilo cocaïne op Surinaamse bodem ontvangen de drugspiloten minimaal 135.000 euro.

Voor het onderzoek maakte Le Monde onder meer gebruik van satellietbeelden en andere technische onderzoeksmethoden. En ontdekte aan de hand daarvan nog zeker acht illegale airstrips in het binnenland die waarschijnlijk worden gebruikt door drugsvliegtuigjes. Volgens de krant is Suriname een narcostaat waar drugsboeven goed kunnen gedijen doordat hen de hand boven het hoofd wordt gehouden en zij invloed hebben in de hoogste kringen.

Verwezen wordt maar onder meer ex-dictator en oud-president Desi Bouterse en vicepresident en Abop-voorzitter Ronnie Brunswijk, die beiden een forse drugsveroordeling aan hun broek hebben. Rond die twee zou zelfs een heel crimineel netwerk gecentreerd zijn. Ook de voortvluchtige Joël ‘Bordo’ Martinus wordt in de reportage als rechterhand van Brunswijk aangehaald vanwege zijn veroordeling in Frankrijk vanwege het ronselen van cocaïnesmokkelaars uit Frans-Guyana.

De politieke bemoeienis en de ideale geografische ligging van Suriname maken het land tot “een ideale transitzone voor de grote smokkelaars”, zo concludeert de Franse krant. En ze zien daar in de toekomst geen verandering in komen vanwege de enorme corruptie, waar vrijwel alle actoren uit Frankrijk, FransGuyana en Suriname van profiteert.

UNITEDNEWS