Paleontologen hebben in een woestijn in Peru de resten ontdekt van mogelijk het zwaarste dier dat ooit op aarde heeft geleefd. Het gaat om een fossiel van een walvisachtig zeedier dat volgens de wetenschappers zo’n 340 ton zwaar kon worden. Dat is iets lichter dan een lege Airbus A380, het grootste passagiersvliegtuig ter wereld. Met dat gewicht zou het dier ook aanzienlijk zwaarder zijn dan de blauwe vinvis, die nu voor zover bekend het zwaarste dier ooit is.

De onderzoekers troffen bij opgravingen delen van een skelet in een berg aan. Op basis van die vondst baseerden ze hun schattingen als het gaat om de totale grootte van het dier, die de naam Perucetus colossus kreeg en zo’n 39 miljoen jaar geleden leefde. De oerwalvis zou zo’n 20 meter lang zijn geweest.

Nieuw inzicht in evolutie walvissen

In hun artikel over hun onderzoek, dat vandaag verscheen in het wetenschappelijke tijdschrift Nature, stellen de onderzoekers dat de vondst dwingt om anders te kijken naar de evolutie van walvissen.

De Nederlander Klaas Post, verbonden aan het Natuurhistorisch Museum Rotterdam, werkte mee aan het onderzoek en was bij de opgraving in de Ica-woestijn in Peru. In het programma Nieuws en Co op NPO Radio 1 legde hij uit dat het project twaalf jaar geleden begon met de vondst van een gigantische wervel van zo’n 180 kilo in een afgelegen berg.

“Het heeft vervolgens tien jaar geduurd om alles eruit te hakken en dat heeft uiteindelijk geresulteerd in deze publicatie”, zei Post. Hij stelde dat de paleontologen hun ogen in eerste instantie niet konden geloven. “Die wervel kon er eigenlijk niet liggen en het leek ook meer op een gigantische zeekoewervel. Dan weet je: het was een heel zwaar beest. Dat is uniek voor die periode, want oerwalvisjes waren eigenlijk best klein en hadden nog achterpoten. En dit is een van de laatste oerwalvissen, maar we hadden nooit verwacht dat die zo enorm konden worden.”

Volgens hem is dat een belangrijk nieuw inzicht, samen met de conclusie dat het dier waarschijnlijk niet zoals de huidige walvissen ver uit de kust, op volle zee in oceanen, leefde.

“Het skelet was waarschijnlijk zo zwaar, om zo heel dicht bij de bodem te kunnen komen. Een zeekoe heeft ook van die gigantische verbeende wervels. Hij scharrelde dus in ondiep water zijn kostje op”, aldus Post.

REGIO