MEREDITH DOSOE WORDT DE EERSTE REUMATOLOOG IN SURINAME

Bron: Tubantia.nl |Foto: Meredith Dosoe

Meredith Dosoe wordt de eerste reumatoloog van Suriname. Ze studeert nu nog in Enschede en werkt bij het MST. Maar als ze klaar is, heeft Meredith een taak te volbrengen. „Suriname wacht op mij.”

Ze zou hier twee of drie keer zoveel kunnen verdienen. Kunnen werken met ultramoderne medische apparatuur, met efficiënte digitale patiëntendossiers. Met ervaren collega’s om zich heen en binnen een fijne vakgroep. Meredith kan een toekomst opbouwen in het politiek stabiele Nederland, een land waar geen corruptie heerst. Ja, het ligt voor het grijpen. Maar de 37-jarige arts in opleiding tot specialist (aios) ambieert iets anders.

‘Pioniers zijn nodig’

„Ik ben een nationalist”, zegt ze. „Mijn geboorteland verkeert in diepe crisis. Ik wil helpen daar verandering in gang te zetten. Pioniers zijn nodig. Ik ken er nog minstens twee in Nederland, een oncoloog in opleiding in Leiden en een anesthesist in opleiding in Rotterdam. Het zijn vrienden van mij, met wie ik studeerde in Cuba. Samen willen we volgend jaar terug. We gaan ons land dienen.” Mijn geboorte­land verkeert in diepe crisis

Meredith zal vanaf mei 2024 haar diensten leveren aan de Surinaamse gemeenschap in het Diakonessenziekenhuis in Paramaribo, waar reumatologie vanaf de basis moet worden opgezet. „Er is wel interne geneeskunde”, zegt ze. „Maar geen eigen volledig opgeleide reumatoloog. Ze zijn afhankelijk van buitenlandse artsen die in een beperkte tijd in Suriname komen werken. Ondanks het warme klimaat komt reuma daar net zoveel voor als hier, denk ik. Maar het wordt vaker niet herkend. Het is aan mij daarin verandering te brengen.”

Even wordt het stil in de spreekkamer. Daar waar haar aanstekelijke lach al meerdere keren de ruimte vulde in het gesprek, blijft het nu uit. Een andere emotie krijgt voorrang. Meredith denkt aan de belabberde staat van haar land en aan een dramatische gebeurtenis binnen de familie Dosoe. Meer dan tien jaar terug, vertelt ze, overleed haar zusje. Myrthle, een jaar jonger dan Meredith, had de reumatische aandoening systemische lupus erythematodes, afgekort lupus. In de ergste vorm.

Twee handen op een buik

Meredith: „Myrthle is maar 24 jaar geworden. Ze overleed drie maanden nadat de diagnose was gesteld. Mijn zusje had al langer last van haaruitval en reageerde slecht op de zon. Dat hadden signalen kunnen zijn. Maar die werden niet als zodanig herkend. Ze dachten dat stress de oorzaak was. Ik was toen co-assistent. De situatie met Myrthle was voor mij een belangrijke reden om te kiezen voor de specialisatie reumatologie.”

Meredith groeide op in een klein dorp met de naam Wageningen. Een ander zusje van haar was lichamelijk gehandicapt. Voor haar voelde Meredith een grote verantwoordelijkheid. De jonge vrouw had het zorgen in zich en bewandelde een lange weg om te komen waar ze nu is. Omdat er geen middelbare school was in het dorpje, verhuisde ze op jonge leeftijd naar Paramaribo, ging er naar school en woonde bij een tante. Myrthle kwam ook naar de hoofdstad.

Zij en Meredith waren twee handen op één buik. Samen naar school, samen studeren. En toen ze in een advertentie lazen over de mogelijkheid om met een beurs geneeskunde te studeren in Venezuela schreven ze allebei een sollicitatiebrief. Dokter worden, het sloot aan bij hun droom, mensen helpen. Maar het liep heel anders.

Geweld van jeugdbendes

Meredith: „Myrthle werd niet geselecteerd en ik wel. Dus ging ik alleen naar Caracas. Voor de eerste keer zo ver weg van mijn zusje, ik kende niemand op de universiteit. Dat was best lastig. Bovendien werd het daar na een tijdje politiek onrustig. Er waren rellen. Ik was 21 jaar en voelde me soms zeer onveilig. Dan bleef ik slapen bij vrienden, omdat ik niet verder durfde op straat. Jeugdbendes voerden strijd met elkaar, met onschuldige burgers ertussen. Mijn ouders wilden het liefst dat ik terugkwam naar Suriname, maar dat gebeurde niet.

Samen met vrienden verhuisde ik naar Cuba, waar we onze studies voortzetten.” „Het was een prachtige tijd. Cubanen ontvingen ons met open armen. Ze hadden weinig bezit. Maar wat ze hadden, deelden ze met anderen. Het zijn harde werkers en uiterst gastvrije mensen. Ik had daar een mooie tijd. Het enige nadeel was het klimaat. Ik miste de warmte van Suriname. Na zes jaar studie was terugkeer naar mijn thuisland dan ook letterlijk en figuurlijk een warm bad.” Ik ben zeer gelovig. Wat onmogelijk leek, maakte God mogelijk voor mij.
Meredith ging werken in een ziekenhuis in Paramaribo. Ook tijdens de coronapandemie maakte ze zich daar verdienstelijk. Ze werkte als zaalarts op een verpleegafdeling met covid-patiënten. Toen de pandemie over zijn hoogtepunt heen was, greep ze haar kans om haar studie weer op te pakken. Ze wilde naar Nederland om de laatste drie jaar van haar specialisatie tot reumatoloog te voltooien. Maar dat bleek moeilijker dan gedacht. Ze kreeg het geld niet bij elkaar en kon geen verblijfsvergunning krijgen.

‘Ik ben een zeer gelovig mens’ Meredith: „De Nationale Ontwikkelingsbank van Suriname kon geen leningen meer verstrekken. Commerciële banken vroegen hoge rentes. Ook stelden ze voorwaarden waar ik niet aan kon voldoen. Verder deed de Immigratie en Naturalisatiedienst (IND) moeilijk over een verblijfsvergunning. Het was een moeilijke tijd, zoals wel vaker. Maar als het lastig wordt, gaan mijn gedachten naar Myrthle en denk ik: niet opgeven.

U moet weten, ik ben een zeer gelovig mens. Mijn overtuiging is dat God me hielp. Wat eerst onmogelijk leek maakte God mogelijk voor mij. Mijn echtgenoot bracht de oplossing. Nadat zijn studie in de Verenigde Staten was afgerond bood hij aan om samen met mij naar Nederland te gaan. Hij kreeg een promotieplek bij onderzoeksinstituut Naturalis in Leiden en studeert nu aan de Universiteit Wageningen. Ik kon als echtgenote met hem mee. Door zijn inkomen was het probleem met de IND opgelost.”

Samen wonen ze in Apeldoorn. Hoe vinden ze Nederland? Weer die aanstekelijke lach van Meredith. Ze wikt haar woorden. Zonder te willen klagen, laat ze weten dat de kou haar zwaar valt. Ook mist ze de gezelligheid en informele omgang onder Surinamers. Maar haar werk en studie in Enschede bevallen haar uitstekend. „Ik ben geweldig opgevangen door supervisor Bert Visser en de andere reumatologen van MST. Ze helpen mij om de volle breedte van het vak te leren. In Nederland heeft een reumatoloog zijn eigen specialisatie. Die luxe heb ik straks in Suriname niet. Ik ben de eerste en enige reumatoloog met een vaste baan in het ziekenhuis.”

Geboortedorp in verval

Meredith hoopt dat meer artsen haar voorbeeld volgen. Ze wil een voorbeeld zijn voor landgenoten die bijdragen aan een betere toekomst voor het land. Ze noemt haar geboorteplaats Wageningen, waar haar ouders en jongste zusje nog altijd wonen. „Ooit was Wageningen hét centrum voor de rijstproductie. De Stichting Machinale Landbouw bracht welvaart met rijstverbouw voor binnenlands gebruik en voor de export. Maar de SML ging dicht en het dorp raakte in verval.

Het gaat niet goed met de landbouw. We hebben steeds minder boeren. Het dorp loopt leeg, jonge mensen trekken weg. Achterblijvers doen weinig. Voor hen zou ik een stem willen zijn. Jonge inwoners van Wageningen, ook zij kunnen iets maken van hun toekomst. Hun land dienen. Het is belangrijk, Suriname heeft ons nodig.”

HEALTH