COLUMN: ALLES IS DESIRE’S SCHULD, DIE WIJ GRAAG AFBETALEN.
De “precaire economische situatie” oftewel Alles Is Desire’s Schuld. Daar heb ik net als de rest van wereldwijde Surinaamse gemeenschap ook een mening over. En als volwaardig lid van deze gemeenschap, die zich niet laat hinderen door nationaliteitenkwesties of plaats van werkelijk verblijf, maak ik graag de rest deel van mijn mening. Daarin sta ik zeker niet alleen. Dankzij de moderne vormen van communicatie kan je gewoon op de mobiele telefoon een mening intoetsten (neerpennen doen wij alleen nog op school), versturen naar zo een communicatie intermediair en de wereld is deelgenoot van je verheven gedachten over wat “ze” moeten doen. Meestal zijn deze goed bedoelde richtlijnen en werkinstructies niet meer dan op verschillende wijzen demonstreren hoe een open deur opengetrapt moet worden. Dat is natuurlijk veel makkelijker dan door die open deur te lopen. Vooral als je hebt kunnen zien wat er achter die deur schuil ging.
Maar goed, mijn mening is eenvoudig: er is helemaal geen crisis of precaire economische situatie of wat dan ook. Er is gewoon minder geld. En hoeveel minder? Per hoofd van de bevolking veel minder dan 5 jaar geleden, maar nog altijd veel meer dan 30 jaar geleden.
Toen waren er bijna geen winkels meer, dronken we uit plastic zakjes met een rietje en hadden allerlei lokale vervangingen voor van levensbelang zijnde import goederen als aardappelen. Ietsjes daarvoor (toen hadden wij ook niet zoveel centen maar was er nog niet zoiets als oorlog in het land) produceerden wij zelf olie om mee te koken en te bakken. Die kwam uit een fabriekje te Victoria waar dit werd geperst en gezuiverd. In die tijd toen wij zoveel minder geld hadden, begonnen we zelfs met de bouw van meer soorten fabrieken. Tegels, glazen, flessen, bakstenen kwamen uit de fabrieken te Paranam rollen. De Para Industries is de grootste prestatie die ooit in Suriname door Surinamers voor Surinamers is geleverd. Om verschillende redenen is wat eens DE echte nationale trots was, letterlijk geruïneerd. Let wel: de Para Industries is gerealiseerd met vrijwel geheel eigen kennis, maakte voor meer dan 90% gebruik van eigen grondstoffen en had ook vrijwel alleen Surinaams personeel in dienst. De voorbije 15 jaar hebben wij als land nog nooit zoveel geld binnen gehaald. In de jaren 2003-2008, schoten de prijzen van aluminium, olie en goud de lucht in. Toen kwam er eventjes een dipje, maar al vrij snel zat er weer groei in. Tot voor kort. Toen viel alles letterlijk naar beneden. En wat hebben wij gedaan met al het geld dat ons letterlijk in de schoot is geworpen? Opgespaard? Scholen gebouwd? Het onderwijs verbeterd? Onderzoeksinstituten opgezet? De Universiteit eindelijk eens tot echte Universiteit gemaakt? De Nationale Ontwikkelings Bank voorzien van honderden miljoenen aan kapitaal om de industrie te financieren? Niet echt. Met dat geld hebben wij weer winkels gebouwd. En mooie wegen gemaakt. En iedereen meer geld gegeven. En fietsen hoeft ook niet meer. En natuurlijk zijn een paar schulden betaald. Ook nodig, maar niet altijd noodzakelijk. Kortom, we hebben meer welvaart gekregen maar zijn zeker niet welvarender geworden. De Para Industries heeft kunnen ontstaan omdat er een hele schare aan echte ingenieurs hier rondliep en ze op de Universiteit nog normale slagingspercentages voor de vakken Natuur- en Wiskunde kenden. En de studies nog 4 jaar in plaats van 3 jaar duurden.
Oftewel ons nationaal IQ gemiddelde was nog ver boven die van het politiek gemiddelde.
Vandaag de dag is het anders. Vandaag plukken wij de vruchten van de zaden jaren geleden gezaaid. Nee. Niet Alles Is Desire’s Schuld. “Ze” moeten niet iets doen. “Ze” moeten niets. Dat moeten “wij”. Wij moeten eindelijk eens met elkaar beseffen dat enige echte ontwikkeling, ontwikkeling van onszelf is. Een vuilnisman met een Bachelorsgraad in de vuilophaalwetenschappen? Dan pas zijn wij ontwikkeld!
COLUMNIST: ROGIER CAMERON